Co to takiego ten wirus ?
Wirus komputerowy jest niewielkim programem, powielającym się poprzez zarażanie zbiorów wykonywalnych, jednostek alokacji plików lub sektora startowego nośnika danych (HDD, FDD) oraz dokumentów stworzonych za pomocą pakietów biurowych takich jak MS Office. Ogólna nazwa "wirus" kryje cztery zasadnicze rodzaje programów:
1. Wirusy, których ogólna definicja pokrywa się z podaną wyżej,
2. Konie trojańskie – wirusy te ukrywają się w pożytecznym (na pozór) oprogramowaniu, jak np. program antywirusowy (!) czy przeglądarka plików graficznych. Program tego typu po jego uruchomieniu oprócz wykonywania swoich "oficjalnych" zadań dokonuje także spustoszenia w systemie,
3. Bomby logiczne – rodzaj wirusa, który może pozostać w ukryciu przez długi czas. Jego aktywacja następuje w momencie nadejścia określonej daty lub wykonania przez użytkownika określonej czynności, takiej jak np. skasowanie określonego pliku,
4. Robaki (worms) – małe, ale bardzo szkodliwe wirusy. Do prawidłowego funkcjonowania nie potrzebują nosiciela. Rozmnażają się samoistnie i w sposób ciągły, powodując w bardzo krótkim czasie wyczerpanie zasobów systemu. Wirusy tego typu są zdolne w bardzo krótkim czasie sparaliżować nawet dość rozległą sieć komputerową.

Szczegółowa klasyfikacja wirusów:

 Wirusy plikowe (tzw. "zwykłe", file viruses):
Wirusy plikowe to najstarsza rodzina tych programów. Każdy wirus przed dokonaniem szkód najpierw ulega replikacji, dlatego rozwój "przemysłu" wirusowego wiąże się z wynajdywaniem nowych nosicieli. Początkowo na atak wirusów tego typu narażone były tylko pliki wykonywalne (*.exe, .com) oraz wsadowe (*.bat). Rozwój technologii wirusów powiększył grono zagrożonych plików o zbiory zawierające fragmenty kodu, biblioteki, sterowniki urządzeń (*.bin, *.dll, *.drv, *.lib, *.obj, *.ovl, *.sys, *.vxd).
Zasada działania:
Infekcja następuje poprzez dopisanie kodu wirusa na końcu pliku (wirusy starsze) lub modyfikację jego początku i dopisanie kodu w środku lub na końcu (wirusy nowsze, atakujące niewykonywalne pliki). Załadowanie zainfekowanego pliku do pamięci jest równoznaczne z uaktywnieniem wirusa. Wiele wirusów nie niszczy zaatakowanego pliku, dzięki czemu może po aktywacji wykonać program nosiciela, tak że użytkownik niczego nie podejrzewa.
 

Na początku w komputerach osobistych królował procesor CISC (Complex Instruction Set Computer). W połowie lat osiemdziesiątych pojawiła się architektura RISC (Reduced Instruction Set Computer). Nie ulega wątpliwości, że głównym celem rozwoju procesorów jest zwiększanie ich mocy obliczeniowej. Jeszcze do niedawna moc obliczeniową utożsamiano z szybkością działania procesora, czyli częstotliwością zegara taktującego procesor. Powodem był sposób działania jednostki centralnej – w jednym cyklu procesora wykonywana była część lub jedna instrukcja. Im szybciej taktowany był procesor, tym więcej instrukcji wykonywało się, powodując, że procesor stawał się wydajniejszy. Jednak dość szybko okazało się, iż uzyskiwany wzrost wydajności w procesorach CISC przestał zaspokajać rosnące potrzeby użytkowników. Powrócono więc do koncepcji RISC, czyli procesorów o uproszczonej liście rozkazów, zapewniających optymalizację ich realizowania. Dodatkowy wzrost mocy obliczeniowej uzyskano też dzięki zastosowaniu techniki pipeline- przetwarzaniu potokowym danych. W 1984 roku firma Hewlett – Packard jako pierwsza ogłosiła swoją wizję procesorów RISC, a w roku 1986 rozpoczęła ich instalowanie w swoich komputerach. W 1992 roku pod nazwą Precision Architecture pojawiła się nowa rodzina procesorów PARISC Hewlett – Packarda. Dzięki prostszej strukturze wewnętrznej i mniejszym wymiarom (mniej wydzielanego ciepła) procesory RISC pracują szybciej. W tym samym niemal czasie trafiły na rynek procesory RISC'owe firmy MIPS, potem procesory SPARC firmy SUN oraz POWER PC firmy IBM. Przyrost wydajności procesorów RISC wynosił wówczas ok. 50% na rok, natomiast 25-30% w procesorach CISC. Pojawiły się też inne metody przyspieszania pracy procesorów. Zintegrowano szybką pamięć podręczna z procesorem, co przyczyniło się do ogromnego wzrostu wydajności jednostki centralnej mimo niewielkiej pojemności pamięci. Procesory zaczęły stawać się superskalarne, oznacza to że posiadają więcej niż jeden potok typu pipeline. W celu eliminacji opóźnień spowodowanych zmianami w normalnym przebiegu programu – rozgałęzieniami przy operacjach skoku skonstruowano układy przewidywania skoków, co dodatnio wpłynęło na wzrost wydajności CPU. Pojawiła się również technologia MMX firmy INTEL, która spowodowała rozwój oprogramowania multimedialnego. Wprowadziła ona nowy zestaw rozkazów przyspieszający przetwarzanie grafiki, video czy dźwięków.Obecnie nieuniknionym wydaje się kolejny przełom technologiczny, podobny do tego, jakim było opracowanie procesora RISC.
Rozwój procesorów.

PROCESORY 8086/8088
Procesor 8086 został zaprezentowany przez firmę INTEL już w 1976 r. Był pierwszym procesorem 16- bitowym o wielkiej na ówczesne czasy przestrzeni adresowej 1MB. W dziesięć lat później, kiedy rynek został opanowany przez 8-bitowe systemy PC, INTEL zaprojektował procesor 8088 będący odpowiednikiem 8086, ale mogący współpracować z magistralami 8-bitowymi. Ten hybrydowy procesor umożliwiał pracę oprogramowania wykorzystującego rejestry 16-bitowe, mogące mieć dostęp do pamięci do 1MB i to za cenę systemu 8-bitowego. Procesor 8088 stał się sercem systemów PC i PC XT. Częstotliwość zegara wynosiła w pierwszych modelach 4.77MHz w późniejszych 4.77/8MHz, a w ostatnich modelach 10MHz.