Historia telefonów komórkowych

AdSense

Historia telefonów komórkowych zaczyna się na początku działań na rzecz opracowania koncepcji telefonii komórkowej za pomocą radiotelefonów i trwa do dziś przynosząc coraz więcej nowoczesnych rozwiązań i usług. Radiotelefony mają długą i zróżnicowaną historię sięgającą wynalazku Reginalda Fessendena i sławnej demonstracji jej możliwości poprzez komunikację statek – brzeg, a także drugiej wojny światowej i służb cywilnych działających w latach pięćdziesiątych XX wieku. Ręczne urządzenia przenośne dostępne są natomiast od 1973 roku. Historia telefonu komórkowego jest często dzielona na generacje (pierwsza, druga, trzecia i tak dalej), aby podkreślić istotne zmiany w jej funkcjonowaniu, takie jak poprawa wykorzystywanej technologii na przestrzeni lat.

Pionierzy radiotelefonii
W Europie, radiotelefonia została po raz pierwszy zastosowana w pierwszej klasie pociągu pasażerskiego relacji Berlin-Hamburg, w 1926 roku. W tym samym czasie, radiotelefonię wprowadzono do samolotów pasażerskich, co miało pomóc w zachowaniu bezpieczeństwa ruchu lotniczego. Na większą skalę radiotelefonia została wprowadzona w niemieckich czołgach podczas II wojny światowej. Po wojnie policja niemiecka działająca w brytyjskiej strefie okupacyjnej po raz pierwszy użyła urządzenia telefonicznego do uruchamiania samochodów patrolowych sterowanych drogą radiową. We wszystkich tych przypadkach działania były powierzone specjalistom, którzy zostali przeszkoleni w użyciu sprzętu. Na początku lat pięćdziesiątych XX wieku statki na Renie jako jedne z pierwszych wykorzystały telefonie radiową do kontaktu z użytkownikami niemającymi wcześniej styczności z taką technologią.
Jednak to 1940 r rozpoczął się rozwój technologiczny, który w końcu miał doprowadzić do opracowania telefonów komórkowych, jakie znamy dzisiaj. Motorola opracowała dwukierunkowe radio mieszczące się w plecaku, walkie-talkie i dużą liczbę podręcznych radiotelefonów dla armii amerykańskiej. Te zasilany baterią „Handie-talkie” (HT) miały wielkość porównywalną do wielkości przedramienia dorosłego człowieka. W 1946 roku w St Louis, wprowadzono Mobile Telephone Service. Dostępne były jedynie trzy kanały radiowe, a nawiązanie połączenia wymagało czynnego udziału operatora. W tym samym roku sowieccy inżynierowie G. Shapiro i I. Zaharchenko z powodzeniem przetestowali własną wersję radiowego telefonu komórkowego zainstalowanego wewnątrz samochodu. Urządzenie to było w stanie łączyć się z lokalną siecią telefoniczną w promieniu do 20 kilometrów.
W latach pięćdziesiątych XX wieku pionierskie eksperymenty przeprowadzane były przez coraz większe rzesze badaczy działających zarówno komercyjne, jak i dla rozwoju kultury. W filmie Sabrina z 1954 roku, biznesmen Linus Larrabee (w tej roli Humphrey Bogart) wykonuje połączenie telefoniczne wprost ze swojej limuzyny. W 1957 roku młody sowiecki inżynier Leonid Kupriyanovich z Moskwy stworzył przenośny telefon komórkowy i nazwał go LK-1, zgodnie z własnymi inicjałami. Telefon ten wyposażony był w relatywnie niewielką słuchawkę z anteną oraz obrotową tarczę do wybierania numerów i nawiązywał połączenie ze stacją bazową. LK-1 ważył 3 kilogramy i mógł działać w zasięgu do 20 lub 30 kilometrów. Bateria wystarczała na 20 do 30 godzin. LK-1 został zaprezentowany w popularnych radzieckich czasopismach, takich jak „Nauka i zhizn”. Kupriyanovich opatentował swój telefon komórkowy w tym samym roku.
Stacja bazowa obsługująca LK-1 (zwana ATR) mogła łączyć się z lokalnymi sieciami telefonicznymi i obsługiwać kilku klientów. W trakcie 1958 roku, Kupriyanovich wyprodukował wersję „kieszonkową”. Waga ulepszonej i lżejszej słuchawki wynosiła około 500 gramów. W 1964 r. wprowadzono usługę Improved Mobile Telephone Service wykorzystującą dodatkowe kanały i automatyczną obsługę połączeń do publicznej sieci telefonicznej. Nawet dodanie kanałów radiowych w trzech pasmach było niewystarczające do zaspokojenia popytu na systemy telefonii radiowej montowane w pojazdach. Dnia 10 czerwca 1969 roku w USA przyznano Georgowi Sweigert z Euclid w stanie Ohio patent nr 3 449 750 na telefon komórkowy wykorzystujący łącznik akustyczny dla połączeń przychodzących, nie obejmował on jednak wybierania numerów dla połączeń wychodzących.
Koncepcje telefonii komórkowej
W grudniu 1947 roku, Douglas H. Ring i W. Rae Young, inżynierowie z Bell Labs, zaproponowali sześciokątne komórki dla urządzeń przenośnych instalowanych w samochodach. Philip T. Porter, również z Bell Labs, zaproponował, aby wieże komórkowe umieszczone były w rogach sześciokątów, a nie w ich środku, i posiadały anteny kierunkowe mogące wysyłać/odbierać sygnał w trzech kierunkach i w stronę trzech sąsiednich komórek sześciokąta. Na tym etapie, technologia do realizacji tych pomysłów nie istniała, nie przydzielano również częstotliwości. Dopiero po kilku latach Richard H. Frenkiel i Joel S. Engel z Bell Labs opracowali elektronikę zdolną osiągnąć ten cel w 1960 roku.
We wszystkich tych przykładach, telefon komórkowy musiał przebywać w obszarze zasięgu obsługiwanego przez jedną stację bazową przez cały czas trwania rozmowy, a więc nie możliwe było zachowanie ciągłości usługi jeśli telefon przemieszczał się przez kilka obsługiwanych obszarów. Koncepcja ponownego wykorzystywania częstotliwości i przekazywanie, jak również szereg innych pojęć, które stały się podstawą nowoczesnej technologii telefonów komórkowych, zostały opisane w 1970 roku. W 1970 roku Amos Joel, inżynier Bell Labs wynalazł automatyczny system przekazywania połączeń pozwalający telefonom komórkowym przechodzić przez kilka obszarów zasięgu podczas jednej rozmowy i bez konieczności jej przerywania. W grudniu 1971 roku, AT & T przedstawiła wniosek dotyczący usług telefonii komórkowej do Federalnej Komisji Komunikacji (FCC). Po latach przesłuchań, w roku 1982 FCC zatwierdziła wniosek o powołanie zaawansowanego systemu telefonii komórkowej (Advanced Mobile Phone System – AMPS) i przydzielenie częstotliwości w zakresach 824-894 MHz. Analogowy AMPS został ostatecznie zastąpiony przez cyfrowy AMPS w 1990 roku. Plan przekazywania rozmów prowadzonych przez telefony komórkowe został opisany przez Fluhra i Nussbaum w 1973 roku, natomiast system sygnalizacji danych opisano w roku 1977 za sprawą Hachenburga i jego zespołu naukowców. W 1979 roku wydano w USA patent o numerze 4152647 dla Charlesa A.Gladdena i Martina H. Parelmana z Las Vegas, dotyczący awaryjnego systemu telefonii komórkowej służącego do szybkiego powiększenia zasięgu o obszary, w których usługi komórkowe nie były dostępne.
Pierwsze komercyjne usługi telefonii komórkowej.
Oprócz opisanych powyżej osiągnięć, coraz większą popularność osiągała technologia rozwijana równolegle. Dwukierunkowe mobilne radiostacje (tak zwane platformy mobilne) były stosowane w pojazdach takich jak taksówki, radiowozy policji i karetki pogotowia, ale nie mogły być one uważane za telefony komórkowe, ponieważ nie były podłączone do sieci telefonicznej. Pierwszy w pełni zautomatyzowany system mobilnej telefonii dla pojazdów został wprowadzony w Szwecji w 1960 roku. System o nazwie MTA (Mobile Telephone System) pozwalał nawiązywać i odbierać połączenia w samochodzie dzięki wykorzystaniu tarczy obrotowej. Telefon umieszczony w samochodzie mógł również być przywoływany. Połączenia z samochodu były bezpośrednie, natomiast połączenia przychodzące wymagały udziału operatora do określenia, która stacja bazowa jest aktualnie w zasięgu. System ten został opracowany przez Sture Lauren i innych inżynierów pracujących dla operatora Televerket. Centralę telefoniczną dostarczyła firma Ericsson, natomiast firma Svenska Radioaktiebolaget (SRA) wraz z Marconi zapewniły telefony i wyposażenie stacji bazowych. Telefony MTA składały się z lamp próżniowych i przekaźników, ważyły 40 kg. W 1962 roku wprowadzono ulepszoną wersję systemu o nazwie MTB. Wykorzystywał on telefon z przyciskiem, tranzystory oraz sygnalizację DTMF pozytywnie wpływającą na niezawodność funkcjonowania. W 1971 roku uruchomiono wersję MTD obsługującą sprzęt kilku różnych producentów, co pozwoliło jej osiągnąć znaczny sukces komercyjny. Sieć pozostała otwarta aż do roku 1983, a w momencie jej zamykania posiadała jeszcze 600 klientów.
W 1958 roku rozpoczęto rozwój podobnego systemu skierowanego do kierowców w Związku Radzieckim. Krajowa usługa telefonii komórkowej „Altay” oparta została na sowieckim standardzie MRT-1327. Głównymi twórcami systemu Altay były Instytut Komunikacji (VNIIS) i Państwowy Instytut Projektów Specjalnych (GSPI). W 1963 roku usługa została uruchomiona w Moskwie, a w 1970 została wdrożona w 30 miastach na całym terytorium ZSRR. Wersje systemu Altay są dziś nadal w użyciu i pełnią funkcję systemu kanałów w niektórych częściach Rosji.

You can leave a response, or trackback from your own site.

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.