Czy nauczyciele powinni dawać uczniom nagrody za dobre zachowanie? Perspektywa psycho-edukacyjna

AdSense

Nagradzanie uczniów za dobre zachowanie jest popularnym rozwiązaniem do zachowania dyscypliny w klasie. Nauczyciele niespokojnych uczniów lubią posługiwać się nagrodami, ponieważ w dobrze zorganizowanym systemie nagród mają dużą szansę na zyskanie ich posłuszeństwa. Zwolennicy nagradzania uczniów w celu zdyscyplinowania uciążliwych przypadków twierdzą, że nagrody promują posłuszeństwo i powstrzymują złe zachowania. Przeciwnicy nagradzania uczniów przekonują, że procedury ukierunkowane na zewnątrz (nauczyciel regularnie zarządza nagrodami, a nie student) są sposobem na kontrolę i manipulację zachowaniem dzieci tak, by wydawało się im że robią niewiele, aby na stałe zmienić niepożądane zachowanie. Innymi słowy, krótkotrwały efekt powstrzymania złego zachowania nie przekłada się na długotrwały efekt pomocy dzieciom w rozwoju i lepszym przygotowaniu do dorosłego życia. Alfie Kohn stwierdza, że nagrody są czasem postrzegane jako kara w tym sensie, że mogą manipulować zachowaniem oraz są formą robienia rzeczy dla studentów, a nie ze studentami. Zarówno zwolennicy jak i przeciwnicy nagród prezentują mocne argumenty, warto więc przyjrzeć się temu sporowi z perspektywy psycho-edukacyjnej.

Zakładając, że nauczyciel wypracował dobrze zorganizowany i spójny system wynagrodzenia, stałe nagradzanie może w niektórych przypadkach być efektywnym sposobem na uzyskanie posłuszeństwa ze strony nawet najbardziej nieznośnych i uciążliwych uczniów. Czternaście lat doświadczeń w nauczaniu psychicznie / behawioralnie nieuporządkowanych studentów zdecydowanie przemawia za wnioskiem, że nagrody są szybkie i skuteczne. Niemniej jednak zrozumiałe jest, że nagrody stosowane samodzielnie i bez określania wyraźnych celów długoterminowych (zarówno dla ucznia jak i dla nauczyciela) mają działanie krótkotrwałe. Zewnętrzne nagrody mogą czasowo hamować niepożądane zachowania, ale nie uczą odpowiedniego postępowania i nie pomogą dzieciom wyrosnąć z tych niepożądanych nawyków. Nauczyciele powinni być świadomi, że nagrody odwołują się wyłącznie do zewnętrznej motywacji uczniów („zrobię _____ więc mogę dostać _____”) mającej niewielki lub żaden wpływ na wzmocnienie wewnętrznej motywacji dzieci (tj. między innymi pewność siebie, poczucie własnej skuteczności i poczucie spełnienia). Dlatego też, nawet gdy nauczyciel korzysta z nagród konsekwentnie, system dyscypliny, który bierze pod uwagę wyłącznie „dawanie”, ignorując sposób jego postrzegania, uczucia i postawę wśród dzieci, może mieć silny krótkoterminowy wpływ na wygraną posłuszeństwa, ale nie długotrwały efekt pomocy zwykłym, niespokojnym uczniom, uczącym się nowych i bardziej wydajnych sposobów zachowania. Prostymi słowy, psycho-edukacyjni nauczyciele postrzegają nagrody jako jeden ze sposobów wspierania i wzmacniania bardziej wszechstronnego programu psycho-edukacyjnego, ale nigdy nie używają nagród jako jedynego i / lub częściowo najważniejszego sposobu do zarządzania zachowaniem. Przede wszystkim, nauczanie zachowania samorządnego jest długoterminowym celem psycho-edukacyjnym; natomiast nagradzanie zachowań zewnętrznie powoduje, że uczeń rozwija wewnętrzną samokontrolę i jest w stanie samodzielnie zarządzać własnym zachowaniem. Nagradzanie zewnętrznie jest więc po prostu narzędziem wspierającym bardziej wszechstronny zestaw technik psycho-edukacyjnych .
Prowadzi nas to do drugiego punktu, na który należy zwrócić uwagę. Na wszystkich etapach programu nagradzania, uczestnicy powinni być częścią procesu decyzyjnego. Dzieci mają coś do powiedzenia w tym, co motywuje ich do działania, powinny mieć również możliwość wyboru nagrody. Nawet gdy manipulujemy zachowaniem zewnętrznie, dajemy uczniom wybór i powodujemy, że są oni częścią procesu podejmowania decyzji, są zachęcani i zapraszani do uczestnictwa w formułowaniu rozwiązań. Lepsze dostosowanie wyborów dotyczących wpływu na zachowanie to kolejny cel długoterminowy w uczeniu dzieci od początku. Dzieci uczą się dobrego zachowania poprzez możliwość wyboru, a nie stosując się do naszych wskazówek lub otrzymanych nagród. Z tego powodu możemy wytłumaczyć dziecku, że gdy on lub ona jest lepiej przygotowane do samodzielnego zarządzania własnymi zachowaniami, będziemy stopniowo odchodzić od zewnętrznego systemu nagradzania, przenosząc studentów do niemal wyłącznie wewnętrznie umotywowanego systemu wsparcia. Umiejętności samo-zarządzania i samo-świadomości dziecka mogą nam powiedzieć, kiedy jest ono gotowe na okres przejściowy. Ponadto, wiedza, że teraz wymagana jest mniejsza manipulacja z zewnątrz niż podczas wcześniejszych etapów interwencji, jest bardzo satysfakcjonująca i motywująca dla uczniów. Nauczyciele mogą odnieść sukces, gdy zdecydują się na wykorzystywanie znacznie mniejszej ilości nagród w końcowych fazach programu interwencji, w porównaniu do ilości zewnętrznie stymulowanej motywacji wymaganej w początkowej fazie naszych interwencji.
Jeśli myślimy o wprowadzeniu systemu nagradzania do zarządzania zachowaniem uporczywych studentów, lub jeśli takiego systemu już używamy, w zwiększeniu jego wydajności pomocne będą następujące wskazówki. Przy minimalnych zmianach, można dostosować te wytyczne i skorzystać z nich podczas pracy z uciążliwą klasą uczniów.
• Zapoznajmy się z dzieckiem indywidualnie. Dowiedzmy się czym dziecko interesuje się i co motywuje jego działania, dowiedzmy się także, co lubi a czego nie lubi. Zapytajmy się ucznia bezpośrednio o to, co ją lub jego wzmacnia i motywuje. Wspólnie z dzieckiem powinniśmy te motywacje omówić.
• Po omówieniu tego, co dla dziecka może być nagrodą powinniśmy ustalić cele i pomóc dziecku zamienić cel w plan działania, który wyraźnie składać się będzie z pojedynczych kroków, które będzie musiał wykonać, aby osiągnąć cel. Powiążmy system nagradzania z planem działania, mając na celu wzmocnienie tego planu.
• Aby określić cele i opracować plan działań, powinniśmy zaangażować ucznia w dyskusję na temat „sposobów, jak chce osiągnąć cele” oraz tego, jak może tego dokonać (plan działania).
• Nie zakładajmy, że uczeń potrafi słuchać, współpracować z innymi studentami lub rozwiązywać problemy społeczne. Nauczyciele powinni uczyć tych zachowań w sposób jawny i wyraźny. Wyjaśnij, nakreśl, a następnie omów z uczniem zachowania, które od niego oczekujesz. Podaj przykłady alternatywnych zachowań, których dziecko może użyć aby zastąpić nimi zwykłe zachowania destrukcyjne. Im więcej czasu w początkowych fazach nauczania zachowań społecznych poświęcimy na przedstawianie odpowiednich wzorców, tym mniej będziemy mieli problemów i frustracji w późniejszych fazach.
• Wyraźne określajmy, co student musi zrobić, aby zdobyć nagrodę. Na przykład, mówiąc wyłącznie: „bądźcie mili dla siebie” albo „zwracaj uwagę na lekcji” nie osiągniemy sukcesu. Trzeba stwierdzić, co dziecko powinno zrobić pod względem behawioralnym, na przykład: „przez 15 minut usiądź i wykonuj swoją pracę w klasie, a zdobędziesz żeton”. Związek między zachowaniem dziecka i motywacją musi być dla niego oczywisty.
• Zmieniajmy motywacje w taki sposób, aby dziecko się do nich nie przyzwyczajało i nie czuło znudzonym z powodu powtarzających się nagród. Możemy wraz z uczniem opracować menu motywacji (10-15 nagród), a żeby uczynić je bardziej atrakcyjnym, również jakąś tajemniczą nagrodę. Gdy dziecko spełnia oczekiwania dotyczące odpowiedniego zachowania, nauczyciel wybiera jedną nagrodę z menu.
• W przypadku większych nagród możemy wykorzystać system żetonów, w którym dziecko zarabia żetony, punkty lub czeki, które następnie może wymienić pod koniec każdego miesiąca.
• Podkreślajmy społeczną i premiową motywację (np. śniadanie z nauczycielem lub dodatkowy czas zabawy na komputerze) przewyższającą motywację materialną (zabawki i nagrody). Motywacja, która obejmuje spędzanie czasu z dorosłymi i wspólne wykonywanie zadań, jest zazwyczaj lepsza dla dzieci niż zabawki. Pamiętajmy, gdy spędzamy czas z dzieckiem opierajmy się pokusie, by je w tym czasie dyscyplinować. Innymi słowy, aby czas motywacji i czas dyscyplinowania były wyraźnie oddzielone.
• Zawsze należy pamiętać, że – szczególnie u uczniów z nawracającymi problemami behawioralnymi – zachowanie aby było dobre, nie musi być idealne. Nagradzajmy wysiłek i poprawę, to znaczy zwracajmy uwagę i doceniajmy ciężkie starania dziecka w pracy nad jej lub jego zachowaniem.
• Ucz podopiecznych samo-nagradzania i samo-motywacji, na przykład, dziecko komplementuje się po zgłoszeniu się do odpowiedzi, czekaniu na własną kolej, za wykorzystanie strategii nauczania lub za lepsze podejście do rozwiązania jakiegoś problemu. Stopniowe przejście ucznia z systemu nagród motywowanego zewnętrznie do systemu samo-nagradzania i samo-motywacji jest celem nadrzędnym.

You can leave a response, or trackback from your own site.

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.