Marka produktu jest jednym z istotnych elementów kształtujących działalność podmiotów na współczesnym konkurencyjnym rynku. Element ten traktowany jest jako część marketingowej struktury produktu. Należy jednak najpierw wyjaśnić pojęcie produktu, dla całkowitego zrozumienia istoty marki. Otóż jest to każdy materialny lub niematerialny efekt procesu produkcyjnego sprzedawany konsumentowi, zaspokajający określone potrzeby i dostarczający określonych korzyści, marka natomiast powstaje w momencie przedstawienia produktu na rynku, a następnie kojarzenia go z określonymi cechami i wartościami. Markowy produkt turystyczny to jednocześnie produkt mający unikalną osobowość, coś co wyróżnia go od innych. Marka pozwala na osiągnięcie przewagi nad konkurencją, wyróżnienie produktu na rynku i spowodowanie, że zostanie wybrany przez klientów. Marka nie jest kategorią jednoznaczną i jest z reguły definiowana jako nazwa, pojęcie, znak, symbol, rysunek lub kombinacja tych elementów stworzona bądź opracowana w celu oznaczenia produktu rzeczowego lub usługi oraz ich odróżnienia od oferty konkurentów. Przyjęcie przez podmiot rynkowej strategii kształtowania marki oznacza zobowiązanie do ciągłego dostarczania odbiorcy zestawu cech i korzyści wraz z nabywanym, a następnie konsumowanym produktem. Rozpoznawanie marki kształtuje bezpośrednio lojalność klientów wobec niej, dając jej tym samym przewagę konkurencyjną nad innymi markami (produktami) na rynku. Znajomość i wartość marki wynikają z jej siły rynkowej, na którą składają się np.; lojalność wobec marki jako skłonność nabywców do zakupu produktów tej samej marki, znajomość marki jako efekt wynikający z jej istnienia dla producenta, postrzegany przez konsumentów i przypisywany marce poziom jakości jako najistotniejszy element stanowiący o korzyściach dla klienta, skojarzenia związane z marką (tożsamość i wizerunek marki), tzw. inne aktywa związane z marką, jak np. patenty, zarejestrowane znaki towarowe oraz powiązania w systemie dystrybucji. Przedsiębiorstwa operujące na rynku produktami markowymi uzyskują natomiast następujące korzyści: większą efektywność i skuteczność działań marketingowych, lojalność nabywców wobec marki, korzystniejszą relację cena-zysk, rozszerzanie marki, aktywizację pośredników, przewagę konkurencyjną. Z dotychczasowych rozważań wynika zatem, iż funkcjonowanie marek dostarcza korzyści zarówno konsumentom, jak i przede wszystkim producentom.
Na tle przeprowadzonych rozważań można zatem zaproponować szeroką definicję marki turystycznej. Przez to pojęcie należy rozumieć kompleksowy produkt turystyczny, który jest łatwo identyfikowalny dla potencjalnych turystów i wyróżniający się z oferty rynkowej obszarów konkurencyjnych, reprezentujący stale wysoki poziom jakości. Jest on tworzony przy zaangażowaniu przedstawicieli jednostek samorządowych, organizacji turystycznych i branży turystycznej, wspomagany w znacznym zakresie działaniami marketingowymi, zaspokajający jednocześnie potrzeby turystyczne i kształtujący satysfakcję turystów. W zależności od zasięgu oddziaływania można wyróżnić marki turystyczne krajowe i funkcjonujące na międzynarodowym rynku turystycznym, przy czym im większy zakres oddziaływania rynkowego, tym wyższa potencjalnie pozycja i siła rynkowa konkretnego produktu markowego. Stąd też tylko w ograniczonym zakresie racjonalne jest kształtowanie marek w ujęciu regionalnym, a tym bardziej lokalnym.
Kluczowym problemem, który decyduje o możliwości zaistnienia marki turystycznej jest ciągłe doskonalenie jakości. Wiąże się to z koniecznością dostosowywania koncepcji produktu turystycznego do potrzeb turystów. Poziom jakości w aspekcie postępującej dywersyfikacji potrzeb ludzkich jest traktowany – zarówno przez konsumentów, jak i producentów – jako jeden z najważniejszych efektów wszelkiego rodzaju działalności, zwłaszcza usługowej. Jakość usług turystycznych jest kategorią subiektywną i relatywną, można ją określić jako zgodność cech dobra lub usługi turystycznej z wymaganiami i oczekiwaniami konsumenta płacącego za nią określoną cenę. Jakość usług turystycznych, tak samo jak jakość produktów, jest połączeniem jakości typu i jakości wykonania. W przypadku turystyki jakość typu odnosi się do jej różnych form, a zarazem wyraża standard bazy i urządzeń, na podstawie których świadczone są usługi.
Drugim, poza jakością, niezbędnym warunkiem kreowania marki turystycznej jest podejmowanie działań marketingowych.

USTAWA z dnia 29 sierpnia 1997 r.o usługach turystycznych.(Dz. U. Nr 133, poz. 884)
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 1. Ustawa określa warunki świadczenia, przez przedsiębiorców krajowych i zagranicznych, usług turystycznych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a także za granicą, jeżeli umowy z klientami o świadczenie tych usług są zawierane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Art. 2. Przedsiębiorcy zagraniczni mogą świadczyć usługi turystyczne na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na warunkach określonych w ustawie i wyłącznie przez przedstawicielstwo utworzone zgodnie z odrębnymi przepisami dotyczącymi prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez przedstawicielstwa przedsiębiorców zagranicznych.
Art. 3. Przez użyte w ustawie określenia należy rozumieć:
1) usługi turystyczne – usługi przewodnickie, usługi hotelarskie oraz wszystkie inne usługi świadczone turystom lub odwiedzającym,
2) impreza turystyczna – co najmniej dwie usługi turystyczne tworzące jednolity program i objęte wspólna ceną, jeżeli usługi te obejmują nocleg lub trwają ponad 24 godziny albo jeżeli program przewiduje zmianę miejsca pobytu,
3) wycieczka – rodzaj imprezy turystycznej, której program obejmuje zmianę miejsca pobytu jej uczestników,
4) organizowanie imprez turystycznych – przygotowywanie, oferowanie i realizacja imprez turystycznych,
5) organizator turystyki – przedsiębiorca organizujący imprezę turystyczną,
6) pośrednik turystyczny – przedsiębiorca, którego działalność polega na wykonywaniu, na zlecenie klienta, czynności faktycznych i prawnych związanych z zawieraniem umów o świadczenie usług turystycznych,
7) agent turystyczny – przedsiębiorca, którego działalność polega na stałym pośredniczeniu w zawieraniu umów o świadczenie usług turystycznych na rzecz organizatorów turystyki posiadających koncesje w kraju lub na rzecz innych usługodawców posiadających siedzibę w kraju,
usługi hotelarskie – krótkotrwałe, ogólnie dostępne wynajmowanie domów, mieszkań, pokoi, miejsc noclegowych, a także miejsc na ustawienie namiotów lub przyczep samochodowych oraz świadczenie usług z tym związanych,
9) turysta – osobę, która podróżuje do innej miejscowości poza swoim stałym miejscem pobytu na okres nie przekraczający 12 miesięcy, dla której celem podróży nie jest podjęcie stałej pracy w odwiedzanej miejscowości i która korzysta z noclegu przynajmniej przez jedną noc,
10) odwiedzający – osobę, która podróżuje do innej miejscowości poza swoim stałym miejscem pobytu, dla której celem podróży nie jest podjęcie stałej pracy w odwiedzanej miejscowości oraz nie korzystającą z noclegu,
11) klient – osobę, która zamierza zawrzeć lub zawarła umowę o świadczenie usług turystycznych na swoją rzecz lub na rzecz innej osoby, a zawarcie tej umowy nie stanowi przedmiotu jej działalności gospodarczej, jak i osobę, na rzecz której umowa została zawarta, a także osobę, której przekazano prawo do korzystania z usług turystycznych objętych uprzednio zawartą umową,
12) przedsiębiorca krajowy – osobę fizyczną mającą miejsce stałego pobytu w kraju oraz osobę prawną i nie posiadającą osobowości prawnej jednostkę organizacyjną, utworzone zgodnie z przepisami prawa polskiego i mające siedzibę w kraju,
13) przedsiębiorca zagraniczny- osobę fizyczną mającą miejsce stałego pobytu za granicą oraz osobę prawną i nie posiadającą osobowości prawnej jednostkę organizacyjną, utworzone zgodnie z przepisami państw obcych i mające siedzibę za granicą

]]> http://www.ogn.com.pl/prawo-w-turystyce/feed/ 0 http://www.ogn.com.pl/organizacja-i-prowadzenie-wycieczek/ http://www.ogn.com.pl/organizacja-i-prowadzenie-wycieczek/#comments Mon, 14 Dec 2009 11:17:52 +0000 admin http://seoteka.pl/wp/?p=231 Organizacja wycieczek – prawa pilota wycieczek, jego obowiążki oraz odpowiedzialność za turystów.

1. ZADANIA WYDZIAŁU DO SPRAW TURYSTYKI
a) współpraca z organizatorami turystycznymi
b)organizowanie egzaminów na przewodników i pilotów,
c) przyjmowanie wniosków,
d) ewidencja przewodników turystycz. i pilotów wycieczek
e) wystawianie dokumentów,
f) weryfikacja uprawnień,
g) kategoryzacja obiektów hotelarskich,
h) ewidencja organizatorów i pośredników,
i) wydawanie zezwoleń na działalność w zakresie usług turys

2. PRAWA PILOTA
a) prawo do prowadzenia wycieczek
b) do używ. legity pilota i ochr. prawnej jego uprawnień zaw
c) do podejmowania decyzji dotyczących realizacji programu
i opieki nad uczestnikami imprezy.
d) do korzystania ze świadczeń,
e) do zwrotu kosztów poniesionych w zw. z pełni. obowiązk.

3. OBOWIĄZKI PILOTA WYCIECZKI – pilot pełni swoje obowiązki w imieniu organizatorów turystki
a) o. pełnienia opieki nad uczest. imp. tur. w niezbędn. zakres
b) o. kontroli nad wykonywaniem sług świadczonych na
rzecz uczestników,
c) o reprezentowania org. turystycznej wobec kontrahentów
świadczących usługi w trakcie trwania impre. turystycznej,
d) o. przekazywania inf. organizacyjnych i krajoznawczych,
e) o. pełnienia funkcji tłumacza.

4. ODPOWIEDZIALNOŚĆ PILOTA WYCIECZEK
a) odp. karna – narażenie na niebezp; nie udzielenie pomocy,
b) służbowa–odp. w ramach przeds; zawiesze lub cof upoważ
c) cywilna – odp. majątkowa w aspekcie odszkodowania.

Niezwykła więź łączy tych, którzy kochają góry i w ich majestacie są inni, lepsi, zostawiając w dolinach – swoje troski i kłopoty. Właściwie  co pcha nas w górę, co każe wybrać żmudny, długotrwały wysiłek, spadające z czoła krople potu, szybki oddech, czy ból mięśni napinanych jednostajnie podczas schodzenia w dół. Może faktycznie filozofia chodzenia po górach zamyka się w słowach wiersza:
,,…rosną skrzydła u ramion, czas się w wieczność przemienia, obłoczeją wszystkie ziemskie sprawy, gdy zbliżamy się do szczytu po kamieniach… rosną skrzydła u  ramion, czas się w wieczność przemienia, góry i wieczność dookoła, chyba dostąpimy tu wniebowstąpienia.”
Tak – skąpane w słońcu skaliste szczyty, brzmiące o świcie i zmierzchu dzwony krów alpejskich, gwizd puszystych świstaków, oszałamiające wręcz kontrasty barw natury no i szalejące w dłoniach aparaty fotograficzne, aby ująć i zatrzymać w palecie obrazu – uczucia !!!                 
 „Świt na płonących szczytach” i “Zmierzch na płonących szczytach”, to unikatowa wręcz szansa na potwierdzenie tego zjawiska. Do kontrastu odizolowanych od siebie urwistych masywów, turni i iglic, prawie zawsze w naszej starannie wykonanej fotografii dominowac będzie błekitne niebo i głębia zielonych, rozległych dolin. Mimo stosunkowo niewielkich wysokości bezwzględnych (Marmolada 3343) wiele wierzchołków opada ścianami skalnymi, których wysokość należy do największych w całych Alpach (m.in. Monte Agner – 1600 metrów różnicy poziomu). Największą atrakcją Dolomitów są rzecz jasna via ferraty – ubezpieczone drogi turystyczne, których jest tutaj kilkaset. Zróżnicowanie trudności tych tras daje możliwość aktywnego wypoczynku zarówno początkującym turystom górskim, jak i zaawansowanym alpinistom z zacięciem wspinaczkowym.
Dolomity, to niekończąca się podróż wielu powrotów, w ten najpiękniejszy alpejski zakątek..             

Zapewniam, że na tym moje marzenia  nie kończą się. Będziemy jeszcze dalej i wyżej, aż na “Ołtarze alpejskich lodowców”.   Zapraszam Was Drodzy Górale do wspólnej przygody.

Opawy Extreme   
Sylwester Legut

1. Krajobraz – jest to złożony przestrzennie geokompleks o swoistej strukturze i wewnętrznych powiązaniach. Stanowi go heterogeniczny fragment terenu złożony z powiązanych wzajemnie ekosystemów oraz, że krajobrazy powtarzają się w przestrzeni w zbliżonej formie. 4 cechy krajobrazu:
a) zajmuje wycinek przestrzeni i można go przedstawić na mapie
b) charakter. się określoną fizjonomią, którą można przedstawić na zdjęciu, modelu, schemacie, rysunku.
c) jest systemem dynamicznym o sposobie funkcjonowania zależnym od wartości jego części składowych, powiązań między nimi, rodzaju dominujących procesów. Wśród części składowych bardzo ważny jest człowiek.
d) ulega ewolucji, czyli ma swoją historię.

2.Środowisko przyrodnicze – system, który składa się z części składowych i relacji między nimi: atmo, lito, hydro biosfera (C2)

3. Sprzężenia zwrotne.
Wszystkie sprzężenia zwrotne prowadzą do postępu w środ. Występują dwa rodzaje sprzężeń zwrotnych: dodatnie i ujemne.
a) dodatnie – pierwszy czynnik warunkuje drugi, a drugi pierwszy (mały impuls, który się potęguje) np.: źródła rzek, narciarz powodujący lawinę, echo,
b) ujemne – pierwszy element warunkuje drugi, a drugi nie przekazuje energii na pierwszy tylko na trzeci (duży impuls, który słabnie) np.: rzut kamienia w wodę, wichura, która jest rozpraszana przez las, wpływ opadów degradująco oddziałujących na stoki, poczym woda spływa do zbiorników wodnych lub wsiąka w glebę.

4. Definicje krajoznawstwa:
a) ruch społ. popularyzujący wiedzę o kraju i regionie
b) ruch społ. oparty na różnych formach turystyki, mający na celu poznanie kraju ojczystego lub regionu i popularyzowanie wiedzy o nim a także zachowanie jego zasobów przyr. i kulturo.
c) ogół wiedzy o kraju zazwyczaj ojczystym lub jego regionie obejmujacy zagadnienia geograficzne, hist, archeolog, etnografi, przyrod. Jest to także ruch społ. popularyzujący wiadomości o kraju poprzez różne formy turystyki.
d) ruch społ. dążący do zbierania i popularyzowania wszelkich wiadomości o kraju lub regionie m. in. Poprzez urządzanie wycieczek. Krajoznastwo zbliża się do turyst.
e) jako interpretację wiadomośc naukowych różnych specjalności zw. Z określonym regionem, jak również wiad. Uniwersalnych, a także interp. Wiad. Encyklopedycznych, przewidnik, internet, podręcznikowych, w konkretnej sytuacji turyst. czy rekreacyjnej.

Rozwój kontynentu jest nierównomierny, cechują go ogromne kontrasty; obok państw wysoko uprzemysłowionych, o wysokim poziomie dochodu narodowego, jak Japonia, Brunei, Korea Płd., Malezja, Singapur, Tajwan (“tygrysy azjatyckie”), Izrael, Kuwejt, występują tu również strefy prawdziwej nędzy i zacofania cywilizacyjnego, np. Bangladesz, Kambodża, Laos, Bhutan, Mongolia.
Zanim Japonia stała się mocarstwem gospodarczym przeszła przez wiele kryzysów, upadków, wzlotów, zmian  rządów i reform.
     W pierwszej połowie XIX wieku Japonia, skuteczniej niż jakikolwiek inny kraj na Wschodu, utrzymywała politykę niedopuszczania na swój obszar wpływów zagranicznych- zwłaszcza zachodnich. Już na początku XVII wieku rządzący ród Tokugawa wprowadził zakaz handlu zagranicznego i zabronił Japończykom wyjeżdżać za granicę. Społeczeństwo składało się ze sztywnych klas społecznych, czy też kast, pod pewnymi względami przypominającymi feudalizm średniowiecznej Europy. Poziom techniki był w przybliżeniu taki, jak w Europie na początku XVII wieku. Jednak mimo tych wszystkich ograniczeń poziom zorganizowania gospodarki był wyjątkowo wysoki- z aktywnymi rynkami i systemem kredytowym.
    W 1853 roku i powtórnie w 1854 roku komodor Matthew Perry, dowodzący eskadrą okrętów wojennych USA, wpłynął do Zatoki Tokijskiej i grożąc zbombardowaniem miasta zmusił sioguna z rodu Tokugawa do nawiązania stosunków dyplomatycznych i handlowych ze Stanami Zjednoczonymi. Wkrótce potem podobne przywileje uzyskały inne państwa zachodnie. Kluczowe postanowienia tych nierównych traktatów zabraniały Japonii pobierania ceł wyższych niż 5% wartości towaru i przyznawały cudzoziemcom prawo eksterytorialności. Słabość, jaką okazał siogunat rodu Tokugawa wobec zakusów Zachodu, doprowadziła do zamieszek skierowanych przeciw cudzoziemcom i do ruchu na rzecz przywrócenia cesarzowi, od wieków wykonującemu jedynie funkcje ceremonialne, centralnej pozycji we władzach państwa. Ruchowi temu, któremu przewodzili ambitni młodzi samurajowie, pomogło wstąpienie w 1867 roku na tron energicznego, inteligentnego i młodego cesarza Mutsuhito. W następnym roku partia cesarska zmusiła sioguna do abdykacji i wprowadziła cesarza do Tokio – de facto stolicy kraju. Wydarzenia te, oznaczające narodziny Japonii nowożytnej, zyskały nazwę restauracji Meiji. Era Meiji trwała od 1868 roku do śmierci Mutsuhito w roku 1912.
    Natychmiast po dojściu do władzy nowy rząd zmienił tonację ruchu antycudzoziemskiego. Zamiast próbować usunąć cudzoziemców, Japonia współpracowała  z nimi, zachowując jednak uprzejmy dystans. Zlikwidowano dawny system feudalny i zastąpiono go silnie scentralizowaną urzędniczą administracją wzorowaną na systemie francuskim, za armią typu pruskiego i marynarką wojenną typu brytyjskiego. Metody działania przemysłu i finansów zapożyczono z wielu różnych krajów, ale zwłaszcza z USA. Inteligentni młodzi ludzie udawali się za granicę, by studiować zachodnie metody działalności politycznej i rządzenia w celu zastosowania najefektywniejszych z nich w Japonii. Utworzono, wzorowane na zachodnich, nowe szkoły i uczelnie. Sprowadzono zagranicznych ekspertów, by uczyli swych specjalności Japończyków. Rząd dbał jednak, by wyznaczać im ściśle określony czas pobytu, i pilnował, by po upływie tego terminu opuszczali kraj- miało to zapobiegać zdobywaniu przez nich dominującego wpływu.
    Jednym z najtrudniejszych problemów, przed jakimi stanął nowy rząd, była kwestia finansów. Problemy finansowe były z jednym powodów niezadowolenia z rządów rodu Tokugawa i nowy rząd Meiji odziedziczył po starym reżimie masę niewymienialnego pieniądza papierowego, którą zmuszony był jeszcze sam zwiększać przez pierwsze lata przeobrażeń. W 1873 roku rząd wprowadził jednak podatek gruntowy wymierzany na podstawie potencjalnej produkcyjności ziemi uprawnej, bez uwzględniania jej produkcyjności rzeczywistej. Miało to podwójny efekt pozytywny. Z jednej strony zapewniało państwu stałe dochody, a z drugiej- gwarantowało najlepsze wykorzystanie gruntów, ponieważ rolnicy niezdolni do zmaksymalizowania dochodów albo tracili ziemie, albo musieli ją sprzedać tym, którzy potrafili to uczynić.

Historię Holandii zdominowała ciągła walka z wodą. Morze Północne, przez lokalnych rybaków lekceważąco nazywane„śledziowym stawem’’, wdzierając się w ląd pochłaniało miasta i rozległe połacie ziemi. Działo się tak, ponieważ połowa powierzchni Holandii leży na poziomie morza, a nawet poniżej jego poziomu – do około 7metrów. Budowane przez stulecia tamy, zapory i bariery przeciwsztormowe umożliwiły odwodnienie znacznych obszarów i zamianę morskiego dna w poldery – pola uprawne roślin użytkowych i kwiatów. Nieodłącznym elementem krajobrazu Holandii są kręcące się wiatraki. Kinderdijk, czyli "Tama dziecka" jest najbardziej znaną grupą wiatraków w Holandii. Wiatraków jest 19, stoją szeregiem nad kanałem. Pochodzą z końca XVIII wieku i jeszcze do 1950 roku służyły odwadnianiu polderu. Od 1997 roku figurują na liście zabytków UNESCO.

Ściśle rzecz biorąc, nazwa Holandia odnosi się tylko do 2 z 12 prowincji – Holandii Południowej i Północnej. Grupa miast, jaka tu powstała, nazwana okręgiem Randstad ”krąg miast”, jest aglomeracją obejmującą największe ośrodki miejskie Holandii, w której mieszka większa część ludności kraju. Głównym ośrodkiem Randstad jest Amsterdam.

Amsterdam jest konstytucyjną stolicą Holandii. Jest siedzibą wielu koncernów, miastem pełnym muzeów (tu znajdują się najcenniejsze zbiory malarstwa w Europie), galerii, instytucji muzycznych, najlepszych w Europie coffee-shopów, słynącym z tolerancji i otwartości miastem.
Tutaj też mieści się słynna na cały świat dzielnica Czerwonych Latarni, pełna sex-shopów i kin porno. Dzielnica ta zaczyna się przy Warmoesstraat, najstarszej ulicy w mieście i znana jest z prostytutek siedzących w oświetlonych na czerwono oknach, które stanowią jeden z najsilniejszych magnesów przyciągających do Amsterdamu tysiące turystów.

Jedną z ciekawostek "dzielnicy czerwonych świateł" jest Muzeum Haszyszu, Marihuany i Konopi. Ekspozycja prezentuje różne rodzaje skrętów i metody palenia; wystawiana jest także Biblia zrobiona z konopi.
Jednak nie każdy wie, że właśnie w tym rejonie znajdują się również jedne z najpiękniejszych zabytków Amsterdamu, np. Oude Kerk- najstarszy kościół w mieście, dom Rembrandta- obecnie muzeum poświęcone wielkiemu artyście czy piękna mieszczańska kamienica z katolickim kościołem ukrytym na najwyższym piętrze, obecnie muzeum Amstelkring.
Warte zobaczenia są również Rijksmuseum (kolekcja XVII-wiecznego malarstwa holenderskiego z ponad 20 płótnami Rembrandta), Muzeum Van Gogha (ogromna kolekcja jego płócien zgromadzona przez brata malarza marszanda Theo) oraz Muzeum Anny Frank- Anna Frank ukrywała się wraz z rodziną i przyjaciółmi (w sumie osiem osób) w oficynie domu przy ulicy Prinsengracht 263 w latach 1942-44. W sierpniu 1944 r. wszyscy zostali aresztowani przez gestapo i wywiezienie do obozów koncentracyjnych. Wojnę przetrwała tylko jedna osoba z całej ósemki – ojciec Anny, Otto. Właśnie on, kiedy stało się jasne, że nikt z rodziny nie wróci do Amsterdamu, zajął się rozpowszechnianiem dziennika Anny, który prowadziła przez cały okres ukrywania się. Pokoje, w których przez dwa lata mieszkali Frankowie, zachowały oryginalny wystrój: w sypialni Anny wciąż wiszą wycięte przez nią z gazet zdjęcia gwiazd filmowych. W Muzeum można obejrzeć też film biograficzny o Annie i wystawę poświęconą zbrodniom nazizmu.
Nie można opuścić Amsterdamu nie przepłynąwszy się stateczkiem jego kanałami. Kanały wyznaczają układ średniowiecznego centrum miasta.

Zasadniczą cechą globalizacji jest integrowanie działań, procesów i podmiotów w ogólnoświatowy (globalny) system funkcjonujący na różnych poziomach.
Globalizacja stanowi wyższy poziom, bardziej zaawansowany proces umiędzynarodowiania działalności gospodarczej. Ze względu na rozwój technologiczny (dzięki telefonom, telewizji i internetowi) możliwa jest niemal natychmiastowa wymiana informacji, to zaś powoduje, iż na podejmowane przez nas decyzje i sposób postępowania coraz silniej wpływają efekty działań innych ludzi, organizacji oraz instytucji, funkcjonujących w różnych miejscach świata. Kryzys lub hossa gospodarcza, lub też np. katastrofa ekologiczna mająca miejsce w jednym rejonie świata, oddziaływują na funkcjonowanie państw i społeczeństw na całej kuli ziemskiej. Globalizacja jest więc terminem wieloznacznym, który nigdy nie jest stosowany neutralnie. Jedni widzą globalizację jako ewidentnie pozytywny proces i jedynym problemem dla nich jest jej rozszerzenie. Po przeciwnej stronie są ci, którzy są pewni, że termin ten określa procesy, którym należy się zdecydowanie przeciwstawić.
Turystyka i wypoczynek
PODMIOTY DZIAŁAJĄCE W SFERZE TURYSTYKI
W sferze turystyki i wypoczynku na terenie Szczecina działa wiele jednostek realizujących różne cele w zakresie rozwoju turystyki, począwszy od tych, których działalność skupia się na promocji miasta i regionu, poprzez organizacje ukierunkowane na upowszechnianie turystycznych form rekreacji w różnych środowiskach, aż do wyspecjalizowanych jednostek komercyjnych oferujących usługi turystyczne.

REGIONALNA AGENCJA PROMOCJI TURYSTYKI.
Przedmiotem działania spółki jest świadczenie usług turystycznych i podejmowanie działań w zakresie promocji walorów turystycznych miasta Szczecina i regionu, w szczególności:
• opracowywanie programów i kierunków rozwoju turystyki w Szczecinie,
• prowadzenie badań marketingowych dotyczących rynku turystycznego miasta i regionu,
• prowadzenie bazy danych infrastruktury turystycznej,
• czynny udział w targach i giełdach turystycznych krajowych i zagranicznych. Zadania Miasta w zakresie rozwoju turystyki realizowane są za pośrednictwem Wydziału Spraw Społecznych i obejmują:
• promocję turystyki m.in. poprzez organizację i uczestnictwo w krajowych i międzynarodowych targach i imprezach promocyjnych oraz działalność wydawniczą;
• współpracę z organizacjami turystycznymi, a przede wszystkim z Zachodniopomorską Izbą Turystyczną, Regionalną Agencją Promocji Turystyki, Polskim Towarzystwem Turystyczno-Krajoznawczym;
• działania zmierzające do rozszerzenia i ulepszenia bazy danych o rynku turystycznym miasta i regionu poprzez wprowadzenie technik komputerowych;
• modernizację i rozbudowę infrastruktury turystycznej (Centrum Informacji Turystycznej, Szkolne Schronisko Młodzieżowe, ścieżki rowerowe);
• popularyzacja turystyki szkolnej.
Działalność funkcjonującego w ramach Regionalnej Agencji Promocji Turystyki Centrum Informacji Turystycznej obejmuje:
• gromadzenie i udzielanie informacji w zakresie turystyki i agroturystyki krajowej, bazy noclegowej na terenie kraju;
• gromadzenie i udzielanie kompleksowej informacji o turystycznych atrakcjach miasta i regionu, ofertach szczecińskich biur podróży;
• indywidualne doradztwo turystyczne;
• rozdawanie i sprzedaż materiałów informacyjnych;
• prowadzenie rezerwacji miejsc noclegowych, sprzedaży legitymacji PTSM, Euro 26, ubezpieczeń ATU i Gerling, biletów promowych, przewozów po Europie.