Każda sieć GSM posiada jedną lub kilka central telefonicznych, które odgrywają rolę podstawowych węzłów sieci. Poszczególne centrale są połączone ze sobą międzymiastowymi łączami telefonicznymi o wysokiej przepustowości, w sposób "każdy z każdym". Podobnie jak to ma miejsce w stałej sieci telefonicznej, podstawowym zada¬niem każdej centrali telefonicznej pracującej w sieci GSM jest realizacja połączeń pomiędzy sygnałami  pochodzącymi od różnych abonentów, zarówno z danej sieci GSM jak i z innych sieci telekomunikacyjnych.. Z każdą centralą GSM skojarzona jest komputerowa baza danych, tzw. rejestr stacji obcych. W rejestrach tych przechowywane są, aktualizowane na bieżąco, informacje o abonentach GSM przebywających chwilowo na terenie danej centrali, ale zarejestrowanych na stałe w innej centrali sieci. Dotyczy to zarówno abonentów z danej sieci GSM, ale z innego jej rejonu, jak i abonentów z innych sieci GSM, np. zagranicznych. Dzięki tym rejestrom możliwe jest prawidłowe realizowanie rozmów przychodzących do abonentów będących w podróży.
Oprócz połączeń wychodzących w stronę innych central sieci GSM, z każdej centrali GSM wychodzą promieniście połączenia o średniej przepustowości i średnim zasięgu w stronę tzw. sterowników stacji bazowych. Są to urządzenia pomocnicze koncentrujące ruch telefoniczny pomiędzy centralami sieci GSM a stacjami bazowymi zlokalizowanymi w poszczególnych komórkach sieci.

Typowa centrala współpracuje z kilkunastoma sterownikami stacji bazowych. Ze sterowników stacji bazowych połączenia rozchodzą się dalej do stacji bazowych sieci komórkowej, z których każda obsługuje pojedynczą komórkę sieci GSM. Istnieje wiele wersji wykonania urządzeń stacji bazowych, zarówno do zamontowania wewnątrz budynków jak i na zewnątrz.
W praktyce, ze względów niezawodnościowych, zarówno połączenia pomiędzy centralami a sterownikami stacji bazowych jak i pomiędzy sterownikami a samymi stacjami bazowymi realizowane są często w strukturze pętli, dzięki czemu do każdego elementu sieci GSM istnieją dwie drogi połączeniowe z centralą sieci. W takiej sytuacji, w przypadku przerwania jednego z łączy stałych sieć GSM może nadal działać bez zakłóceń.

W typowej sieci GSM znajduje się jedno wspólne centrum zarządzania siecią, które korzysta z dwóch sprzężonych z nią baz danych. Jedną z nich jest tzw. rejestr stacji własnych, zawierający wszystkie podstawowe informacje o poszczególnych abonentach zarejestrowanych w danej sieci GSM. W rejestrze tym wpi¬sane są m.in. kategoria abonenta, jego uprawnienia do korzystania z usług dodatkowych, informacje pozwalające na jego identyfikację itp. Informacje tego typu w zasadzie wpisywane są jednokrotnie, podczas pierwszego zgłoszenia abonenta do sieci GSM, niekiedy tylko są one modyfikowane w późniejszym okresie. Oprócz tego, w rejestrze stacji własnych przechowywana jest także modyfikowana na bieżąco przybliżona informacja o miejscu pobytu abonenta. Może być to miejsce na obszarze danej sieci lub w innym kraju, czasem na innym kontynencie. Dzięki tej informacji możliwe jest prawidłowe realizowanie połączeń do abonenta znajdującego się poza obszarem swojej macierzystej centrali GSM.
Drugim rejestrem, z którego korzysta centrum zarządzania siecią GSM jest tzw. rejestr identyfikacji terminali sprzętowych. Jest to komputerowa baza danych, w której znajdują się identyfikatory terminali GSM skradzionych lub uszkodzonych. Operator sieci GSM może w ten sposób ograniczyć skutki kradzieży terminali, może on także np. nie dopuścić do stosowania terminali niektórych producentów z uwagi na nieposiadanie przez nich homologacji.
Z centrum zarządzania siecią GSM współpracuje ściśle tzw. centrum identyfikacji. Jest to bardzo pilnie strzeżony system komputerowy, w którym przechowywane są hasła identyfikacyjne umożliwiające podjęcie decyzji, czy terminal żądający dostępu do sieci na koszt abonenta A posiada oryginalną kartę SIM wydaną abonentowi A.

WAP jest skrótem od angielskiego terminu Wireless Application Protocol co można przetłumaczyć jako Protokół Obsługi Aplikacji Bezprzewodowych. Jest to standard opracowany w 1998 roku wspólnie przez wielkie firmy telekomunikacyjne, operatorów sieci telefonicznych, producentów oprogramowania oraz telefonów komórkowych, zrzeszonych w WAP Forum. Za cel postawili sobie ułatwienia dostępu do istotnych informacji i usług dla użytkowników przenośnych urządzeń. WAPu nie należy jednak kojarzyć tylko z telefonami komórkowymi – znajdzie on już wkrótce zastosowanie i w innych bezprzewodowych urządzeniach jak pagery, inteligentne telefony, organizery itd.
WAPu nie należy jednak kojarzyć tylko z telefonami komórkowymi – znajdzie on już wkrótce zastosowanie i w innych bezprzewodowych urządzeniach jak pagery, inteligentne telefony, organizery itd.
Z technicznego punktu widzenia WAP to tak naprawdę nie jeden, lecz szereg wspólnych standardów określających sposób kodowania, szyfrowania i transmisji komunikatów. Standardy te mają swoje odpowiedniki w klasycznych standardach internetowych. Są to między innymi: WML (odpowiednik HTML), WMLS (odpowiednik JavaScript), WTLS (odpowiednik SSL), WSP/WTP (odpowiedniki HTTP) i ostatecznie szereg alternatywnych standardów będących odpowiednikami indywidualnego numeru IP.
Co to oznacza dla nas czyli dla przeciętnego użytkownika ? Niczym nieskrępowany dostęp do morza informacji. I tak na przykład zawsze możemy przeczytać bieżące i aktualizowane 24h na dobę informacje ogólnopolskie i lokalne, potem sprawdzić jaka jest w tej chwili sytuacja ma giełdzie w Warszawie, czy wartość naszych akcji nie spadła, a potem sprawdzić ile zł zapłacimy za dolara. Bez problemu zaplanujemy już rano wieczorny wypad do kina przeglądając repertuar pobliskich kin, zapoznając się z opisami filmów, od razu kupując bilet. Nie wiemy o której godzinie odjeżdża pociąg do Warszawy ? Sprawdzimy to w ciągu kilku chwil, jednocześnie rezerwując sobie miejscówkę. Rachunki za prąd czy gaz też nie są problemem – przy pomocy telefonu składamy po prostu w naszym banku zlecenie przelewu pieniędzy na właściwe konto…..I wiele innych rzeczy.
WAP, Wireless Application Protocol, Protokół Komunikacji Bezprzewodowej, według definicji organizacji WAPForum, WAP to "międzynarodowy standard dostarczania komunikatów internetowych oraz świadczenia zaawansowanych usług telefonicznych poprzez telefony komórkowe, pagery oraz inne terminale cyfrowe".
Idea opracowania tego standardu zrodziła się w wielkich koncernach telekomunikacyjnych takich jak Nokia czy Ericsson. Specyfikacja protokołu WAP oparta jest na istniejących rozwiązaniach internetowych XML i IP. Zasadniczym w tej specyfikacji jest fakt dostosowania go dla wszelkich urządzeń bezprzewodowych, czyli np. telefonów komórkowych czy przenośnych urządzeń typu palmtop.
Językiem służącym do tworzenia stron interpretowanych przez urządzenia z protokołem WAP jest WML. Jest on tym dla WAP-u czym HTML dla WWW. Bazuje na XML i jest bardzo podobny w składni do HTML-a (Moniczka 89(

W czerwcu 1999 roku Nokia, Unwired Planet wraz z Ericssonem i Motorolą powołały Wireless Application Protocol (WAP) Forum Jego celem było opracowanie jednolitej, uniwersalnej i ogólnie akceptowalnej specyfikacji, umożliwiającej tworzenie i udostępnianie abonentom sieci komórkowych usług poprzez Internet. Pierwsza, pełna specyfikacja WAP ujrzała światło dzienne zaledwie po 10 miesiącach prac, w kwietniu bieżącego roku. Większość składających się na WAP protokołów i aplikacji powstała bezpośrednio w wyniku modyfikacji bądź adaptacji istniejących protokołów internetowych, takich jak TCP/IP, HTML, HTTP. Niektóre rozwiązania i aplikacje zaczerpnięto z podobnych, istniejących już systemów rozwijanych do tej pory samodzielnie, m.in. przez Nokię (TTML, Smart Messaging) oraz Unwired Planet (HDML, HDTP). WAP jest w pełni niezależny od infrastruktury i rodzaju sieci komórkowych oraz używanych terminali. Dzięki WAP abonenci dowolnego rodzaju sieci komórkowych i pagerowych, używający dowolnego rodzaju terminali, począwszy od najprostszych telefonów czy pagerów, poprzez palmtopy, na notebookach kończąc, będą mieli dostęp do tych samych aplikacji i usług. Niestety zanim będzie to możliwe, najpierw na rynku muszą pojawić się kompatybilne z WAP-em terminale. Według zapowiedzi największych producentów telefonów, pierwsze aparaty zgodne z WAP powinny być dostępne jeszcze w tym roku. Także operatorzy, by udostępnić WAP abonentom, powinni odpowiednio przystosować sieci, np. instalując specjalne gatewaye (WAP Proxy) do/z swojego systemu i Internetu Aby zapewnić możliwie bogatą ofertę usług, powinni znaleźć się też internetowi usługodawcy chcący tworzyć serwisy dedykowane dla przyszłych użytkowników WAP. Duże zainteresowanie tym systemem, przynajmniej ze strony operatorów i producentów terminali oraz duża siła przebicia firm promujących, dobrze mu wróżą. Problemem wciąż pozostaje natomiast przekonanie niezależnych internetowych usługodawców oraz oczywiście ewentualnych użytkowników. Dotychczasowe doświadczenia Nokii ze Smart Messagingiem i Unwired Planet pokazują jak ważna dla odniesienia sukcesu jest akceptacja producentów terminali, operatorów oraz usługodawców i dostawców informacji. Brak poparcia którejkolwiek ze stron oznacza brak akceptacji dla danego rozwiązania na rynku. Dla przykładu: Nokia do tej pory jest praktycznie jedynym producentem telefonów zgodnych ze specyfikacją Smart Messaging, zaś gatewaye dla systemu Unwired Planet (UP.Link) zainstalowało zaledwie kilku amerykańskich operatorów. Wygląda jednak na to, że WAP zdobędzie dużo szersze poparcie, chociażby z tego względu, że inicjatywę tę poparły wszystkie najbardziej liczące się firmy w branży. Ewentualnych usługodawców powinno przekonać z kolei to, że WAP jest bardzo mocno osadzony w środowisku internetowym. W ramach WAP zdefiniowany został specjalny język opisu stron internetowych, WML (Wireless Markup Language). WML jest wzorowany na HTML-u, dzięki temu stworzenie WML-owych wersji, istniejących już HTML-owych stron, nie powinno być zbyt uciążliwe. Użytkownicy WAP będą korzystać ze wszystkich informacji i usług udostępnianych w Internecie podobnie jak pozostali internauci, odwołując się do WML-owych kart (ang. cards) – będących odpowiednikami HTML-owych stron – za pomocą ich adresów URL. Terminale abonenckie (telefony, palmtopy, notebooki) wyposażone zostaną w przeglądarki WML-a, tzw. mikroprzeglądarki (ang. microbrowser), nazwane tak ze względu na niewielką objętość kodu i minimalne zapotrzebowanie na pamięć operacyjną i moc obliczeniową potrzebną do działania. Ze względu na swoje niewielkie wymagania – typowa mikroprzeglądarka WAP powinna zajmować tylko około 128 KB pamięci ROM i dodatkowo kilkanaście kilobajtów pamięci RAM – może być zaimplementowana nawet w tak nieskomplikowanych urządzeniach jak pagery. Nowe protokoły i aplikacje opracowane w ramach WAP uwzględniają specyfikę współczesnych bezprzewodowych systemów łączności, niewielkie przepustowości dla transmisji danych, duże wnoszone opóźnienia, rzędu kilkunastu sekund, różne typy usług transmisji danych (SMS-y, USSD, łącza komutowane) i ograniczenia związane z najczęściej bardzo skąpym interfejsem użytkownika większości terminali (niewielkie, kilkunastoznakowe wyświetlacze tekstowe bądź graficzne wraz z prostymi, telefonicznymi klawiaturami numerycznymi).

Uniwersalny System Ruchomej Komunikacji

Głównymi różnicami, względem starszego systemu drugiej generacji – GSM, jest możliwość realizacji wielu nowoczesnych usług multimedialnych, w tym także możliwość wykorzystywania komponentów znajdujących się zarówno na ziemi jak i z systemów satelitarnych o zasięgu globalnym. Jest to wynikiem połączenia infrastruktury i funkcji naziemnych systemów komórkowych, dyspozytorskich, czy też przywoławczych, z systemami satelitarnymi, otrzymując pojedynczy spójny w swojej strukturze system, który umożliwia transmisję zarówno głosu, jak i również skomplikowanych przekazów multimedialnych. Możliwa jest jednoczesna transmisja fonii, obrazu i danych, która jest realizowana w czasie rzeczywistym, przy dużych prędkościach. UMTS zapewnia wręcz nieograniczoną możliwość we wprowadzaniu wszelkiego rodzaju usług multimedialnych, czy transmisji danych, istnieje także możliwość wprowadzenia zupełnie nowatorskich usług, jak widać system jest bardzo elastyczny. Jednym z przykładów wykorzystania UMTS jest telefonia 3G, trzeciej generacji, która znacznie rozszerza możliwości komunikacyjne, wykraczając poza te oferowane przez GSM, czy EDGE. W chwili obecnej możliwe jest dzwonienie do siebie z wykorzystaniem wideo – konferencji

UMTS znalazł swoje zastosowanie w:

    * Systemach nawigacji
    * Systemach lokalizacji
    * Ochronie osobistej
    * Systemach informujących o zagrożeniach
    * Gazetach elektronicznych, książkach elektronicznych (e-booki)
    * Systemach informacji dla pagerów
    * Tele – zakupach
    * Usłudze muzyka na żądanie, czy też karaoke na żądanie
    * Usłudze typu wideo na żądanie – telewizja interaktywna
    * Bazach wideo
    * Bazach danych
    * Obsłudze skrzynek pocztowych e-mail
    * Serwisach informacyjnych
    * Telefonach mobilnych, w tym w wideo – telefonach
    * Wideo – konferencjach
 

Do niedawna większość sieci GSM na świecie pozwalała na transmisję danych z maksymalną prędkością 9600 b/s. Później firma Nokia zaprezentowała możliwość zwiększenia tej prędkości do 14400 b/s poprzez dokonanie modernizacji oprogramowania stacji bazowych (BSC), jednak niewielu operatorów zdecydowało się na ten krok. Od niedawna dostępna jest zaś technologia HSCSD oraz GPRS. Pokrótce postaram się przybliżyć czytelnikom te technologie.

HSCSD (High Speed Circuit Switched Data) – zasada działania tego protokołu polega na zwiększeniu prędkości przesyłania danych poprzez przydzielenie większego pasma radiowego na żądanie użytkownika. W standardowym rozwiązaniu w jednym kanale radiowym może pracować maksymalnie 8 terminali. W nowej metodzie sterownik stacji bazowej (BSC) może wydzielić kilka szczelin czasowych (timeslot) dla jednego nadawcy – prędkość tak stworzonego kanału radiowego jest zwiększona proporcjonalnie do liczby szczelin. Kolejne szczeliny czasowe czyli zwiększanie prędkości kanału może być regulowane dynamicznie, w miarę zapotrzebowania zgłoszonego przez użytkownika. Dużą zaletą jest fakt, iż większość operatorów nie pobiera dodatkowej opłaty za wykorzystanie kilku slotów – mimo, iż korzystamy z większej prędkości płacimy jak gdybyśmy łączyli się z prędkością 9600 b/s.

GPRS (General Packet Radio Service) ma na celu optymalne wykorzystanie istniejącej infrastruktury sieciowej poprzez przydzielenie kanału teletransmisyjnego na żądanie – jedynie wtedy, gdy istnieje potrzeba przesłania pakietu informacji. Pozwala to na wykorzystanie pojedynczego kanału przez więcej niż jednego użytkownika. Zasada działania jest bardzo podobna do pracy np. w sieci komputerowej. Każdy komputer podłączony do sieci ma dostęp do kanału transmisyjnego (kabla sieciowego). Gdy kanał jest wolny, komputer może wysłać pakiet informacji do innego komputera. Jeżeli w danym momencie mamy do przesłania więcej informacji, pozostałe komputery czekają, aż kanał się zwolni. W momencie zakończenia transmisji z kabla mogą skorzystać inne komputery. Taka metoda dostępu charakteryzuje się bardzo szerokim pasmem (prędkością przesyłania danych) przy założeniu opóźnienia w transmisji (czasami należy poczekać na zwolnienie kanału). Przy wykorzystaniu istniejącej infrastruktury sieci GSM urządzenia GPRS mogą pracować równolegle z klasycznymi terminalami GSM. Reasumując: urządzenie jest niejako cały czas podłączone do sieci, dzięki czemu unika się procesu komutacji modemów i uzgadniania protokołów. Poza tym rozliczenie następuje nie w zależności od czasu połączenia, lecz od ilości przesłanych danych. Sprawia to, iż technologia ta jest bardziej elastyczna od HSCSD.
Podsumowując, obie technologie pozwalają na zwiększenie prędkości przesyłania danych. Za pomocą HSCSD można przesyłać dane z prędkością do 43,2 kb/s (podczas ściągania danych i do 14,4 kb/s podczas wysyłania korzystając z protokołu ISDN V.120), zaś za pomocą GPRS – do 115,2 kb/s (teoretycznie, w praktyce do około 50 kb/s). HSCSD został udostępniony w marcu 2000 roku w sieci Plus GSM. Pozostali polscy operatorzy nie planują wprowadzania HSCSD w swoich sieciach. Natomiast wszyscy polscy operatorzy GSM udostępnili GPRS. Niestety na razie nie mogą z niego korzystać użytkownicy systemów pre-paid.

Historia telefonii komórkowej zaczęła się w roku 1956 od wprowadzenia przez szwedzką firmę Ericsson telefonu komórkowego wielkości walizki i ważącego niespełna 40 kg. Telefon ten kosztował tyle samo ile samochód. Pierwsza sieć telefonii komórkowej powstała w Sztokholmie, miała zasięg działania 30 km i 100 abonentów. W miarę postępu technologicznego zarówno wymiary jak i ceny telefonów komórkowych ulegały znacznemu obniżaniu, a sieć telefonii sukcesywnie zwiększała swój zasięg.
W Polsce pierwszym operatorem telefonii komórkowej systemu NMT została firma Centertel. Powstała w roku 1991r i działa jako spółka Telekomunikacji Polskiej S.A. (66%) oraz francuskiego potentata telekomunikacyjnego France Telekom Mobiles International (34%). System telefonii NMT zastosowany przez operatora tej sieci został przejęty z krajów skandynawskich. Jednak nie jest to ten sam system. Został on wprowadzony z pewnymi modyfikacjami, mającymi poprawić jakość usług (min. wprowadzono dodatkowy kanał sterujący).
Sieć rozwijała się na początku dosyć dynamicznie osiągając liczbę abonentów około 250 tyś. Jednak po wprowadzeniu systemów cyfrowych (GSM 900 i DCS 1800) część abonentów zrezygnowała z usług tej sieci i przeszła do sieci konkurencyjnych. Główną zaletą sieci NMT był jej zasięg (obecnie sieć pokrywa 95% terytorium kraju). Na dzień 31.12.99r. liczba abonentów sieci NMT 450i osiągnęła liczbę 180 tyś, a więc notuje się sukcesywny spadek abonentów. Spółka Centertel otrzymała koncesję na sieć DCS 1800 a w roku 1999 na sieć GSM 900. Koncesja DCS 1800 obejmowała główne miasta a także kilka głównych dróg krajowych. Wraz z otrzymaniem koncesji na system GSM w polsce zaczęła powstawać najnowocześniejsza sieć 1800/900 zapewniającą najwyższą jakość usług.
Dwie następne sieci to Plus GSM i Era GSM.
Plus GSM (a właściwie Polkomtel) jako pierwszy otrzymał koncesję na świadczenie usług telekomunikacyjnych i zezwolenie na budowę sieci GSM w paśmie 900MHz. W skład spółki wchodzi osiem firm polskich (mających 61,5% akcji) i dwie zagraniczne (38,5% akcji). Plus już w roku 96 zdobył 50 tyś. Abonentów co było nie lada sukcesem. W roku 1999 siec Plus GSM otrzymała koncesję na budowę sieci DCS 1800 dzięki czemu możliwe będzie odciążenie BTS-ów w dużych miastach. Obecnie Plus GSM posiada 1.6 mln klientów.
Koncesja nr 2 przypadła dla spółki Polska Telefonia Cyfrowa. Jest ona operatorem sieci Era GSM. Liczba jej abonentów sięga 1,7mln a wartość firmy to ponad 1 mld USD. Sieć Era GSM także otrzymała koncesję na DCS1800 co umożliwi zmniejszenie kosztów użytkowania telefonów komórkowych (opłaty za rozmowy w sieci DCS mają być niższe niż w sieci GSM). (moniczka 89)

Jednakże ich rola jest olbrzymia, i to nie tylko dla badań nad wszechświatem, lecz także w codziennym życiu. Nie zdajemy sobie sprawy, że bez przerwy korzystamy z ich możliwości. Dzięki nim otrzymujemy coraz dokładniejsze prognozy pogody, często są też wykorzystywane do przekazywania sygnału telewizyjnego – chociażby przez Atlantyk. Istnieją także satelity służące do określania własnej pozycji – korzystają z nich popularne ostatnio odbiorniki GPS (notabene odbiorniki GPS wbudowywane są ostatnio we wszystko – np. telefony komórkowe czy nawet zegarki). Nie można także zapomnieć o nieco mniej popularnym zastosowaniu satelitów – o szpiegowaniu.

Mała chronologia sztucznych satelitów

    Sztuczny satelita to obiekt stworzony przez człowieka który krąży wokół jakiegoś ciała niebieskiego, np. wokół Ziemi. Pierwszym w historii sztucznym satelitą był radziecki Sputnik 1, wysłany na orbitę w 1957 roku. Od tamtej pory wysłano dziesiątki takich urządzeń…

    • Sputnik 1 (4 październik 1957) Satelita badawczy ZSRR, pierwszy sztuczny satelita Ziemi. Wyniesiony został na orbitę za pomocą rakiety nośnej A/SL-1. Pozostawał na orbicie do 4 stycznia 1958 roku.
    • Sputnik 2 (3 listopad 1957) Satelita badawczy ZSRR, na którego pokładzie znajdował się pies Łajka. Satelita pozostawał na orbicie do 14 kwietnia 1958 roku.
    • Explorer 1 (31 stycznia 1958) Satelita badawczy USA, wyniesiony na orbitę przez rakietę nośną Juno 1. Był to pierwszy sztuczny satelita amerykański, a trzeci na świecie. Uważano go za znacznie trwalszego niż Sputniki. Pozostawał na orbicie do kwietnia 1970 roku. Satelita odkrył obecność pasów promieniowania (pasy Van Allena) wokół Ziemi.
    • Vanguard 1 (17 marca 1958) Satelita badawczy USA, drugi satelita amerykański, wysłany przez Marynarkę Wojenną USA. Charakterystyczną cechą dla tego satelity jest to, że zasilany był przez baterie słoneczne.
    • Explorer 6 (7 sierpnia 1959) Satelita badawczo – geologiczny USA, wystartował z Przylądka Canaveral, wyniesiony przez rakietę nośną Thor Able. Był on pierwszym z Explorerów geofizycznych. Kontynuował badania nad pasami Van Allena.
    • Łuna 1 (2 stycznia 1959) Sonda ZSRR, której celem było lądowanie na Księżycu. Startowała z Kosmodromu Bajkonur w Azji Środkowej. Była pierwszą sondą, która osiągnęła drugą prędkość kosmiczną. Ostatecznie minęła Księżyc i weszła na orbitę okołosłoneczną z trzecim stopniem rakiety nośnej.
    • Łuna 2 (12 września 1959) Sonda ZSRR, pierwsza dotarła do Księżyca, rozbijając się o jego powierzchnię na Morzu Deszczów. Zostawiła tam kule z godłem ZSRR.
    • Łuna 3 (4 października 1959) Sonda ZSRR, rozpoczęła fotografowanie powierzchni Księżyca z odległości około 65 000km. Jako pierwsza sfotografowała odwrotną stronę.
    • Pionner 4 (3 marca 1959) Sonda USA, wyniesiona na orbitę za pomocą rakiety Juno 2. Jest drugą sondą, która uzyskała drugą prędkość kosmiczną. Przeleciała w znacznej odległości od Księżyca.
    • Discoverer 13 (10 sierpnia 1960) Satelita USA, którego celem był wywiad fotograficzny. Na orbitę wyniesiony został za pomocą rakiety nośnej Thor Agena. Wyrzucił na Ziemię kapsułę z błoną fotograficzną, wydobytą następnie z Oceanu Spokojnego.

Jako ciekawostkę można podać, że cywilne 12 kanałowe odbiorniki (odbierające sygnały nawet z 12 satelitów jednocześnie), są w stanie poprawnie pracować do prędkości przemieszczania się 1665 km/h i wysokości do 18 km.

Odbiornik GPS służy do odbioru oraz przetwarzania sygnału i dekodowania informacji satelitarnej. Wyznacza on czas jaki upłynął od momentu wysłania sygnału do momentu jego odbioru. Na tej podstawie określa on odległość pomiędzy satelitą, a użytkownikiem, a także położenie satelity w momencie nadawania sygnału. Odległości od satelitów i ich współrzędne są wystarczającymi danymi do wyznaczenia położenia odbiornika.

Do określenia trójwymiarowego położenia (pozycji odbiornika – pojazdu) wystarczają jedynie pomiary z trzech satelitów. Jednakże, ze względu na fakt, iż większość odbiorników nie jest wyposażona w najbardziej zaawansowane zegary (bardzo wysoki koszt) oraz aby wyeliminować powstające z tego względu błędy pomiarowe, potrzebny jest dodatkowy pomiar z czwartego satelity.

Pierwsza publiczna audycja radiowa została nadana VII 1914 w Belgii. W czasie I wojny światowej korzystano z radia w celach wojskowych. Od 1919 nadawano program radiowy z Hagi, od 1920 nadawano regularne programy informacyjne w USA i Kanadzie.
Dzięki radiu możemy słyszeć kogoś, kto mówi do mikrofonu oddalony o setki, a nawet tysiące kilometrów. Sam dźwięk nie może rozchodzić się tak daleko. Nie mniej to właśnie dźwięki modelują fale radiowe rozchodzące się z nadajnika. Oprócz audycji dźwiękowych, fale radiowe są również wykorzystywane do wielu innych rodzajów komunikowania się. Policja, straż pożarna, taksówki, karetki pogotowia używają radiostacji do porozumiewania się między sobą. Telefony komórkowe łączą się przez radio z główna siecią radiową. Statki i samoloty korzystając niego w celach łączności i nawigacji.
Słońce i inne gwiazdy wysyłają w przestrzeń kosmiczną fale radiowe. Mogą je odbierać ogromne anteny zwane radioteleskopami. Astronomowie wykorzystują radioteleskopy w badaniach odległych galaktyk.

Co to są fale radiowe?

Fale radiowe, a właściwie fale elektromagnetyczne, są wspólnym rozchodzeniem się od źródła oscylujących pól elektrycznego i magnetycznego. Wspólnym, ponieważ oscylacje obu pól są ze sobą ściśle związane; maksimum pola elektrycznego odpowiada minimum pola magnetycznego i vice Persa. Fale elektromagnetyczne są nośnikiem energii elektrycznej.

Rozchodzenie się fal radiowych.
Wspólną cechą wszystkich systemów telekomunikacyjnych jest przekazywanie informacji przez ośrodek propagacji fal radiowych: atmosferę, wodę, wnętrze Ziemi, czy, uczciwszy uszy, drut. Przetwarzanie informacji na sygnały, transmisja sygnałów, a także ich odbiór i odtwarzanie zależą od układu i konstrukcji urządzeń przeznaczonych do tych celów; natomiast warunki propagacji fal radiowych są zależne od wielu czynników nie dających się regulować. Zakres częstotliwości wykorzystywany w systemach radiokomunikacyjnych jest bardzo szeroki i rozciąga się od częstotliwości rzędu kilku kiloherców aż do zakresu światła widzialnego. Zgodnie z Regulaminem Radiokomunikacyjnym ITU stosuje się obecnie dekadowy podział widma fal radiowych na zakresy.
 

Zapewnia łączność radiową między stałymi stacjami radiowymi, które pracują w określonym systemie według wcześniej ustalonych zasad. Występuje najczęściej pod postacią radiotelefonii lub radiotelegrafii przy użyciu fal krótkich. W zależności od zastosowanej aparatury końcowej można uzyskać łączność telefoniczną, telegraficzną, telekopiową i telewizyjną. Ze względu na rodzaj instytucji rozróżnia się radiokomunikację pocztową, różnych służb, amatorską itp.

RADIOKOMUNIKACJA RUCHOMA
Radiokomunikacja ruchoma przeżywa obecnie okres dynamicznego rozwoju. Najbardziej znanymi formami tej łączności są systemy telefonii bezprzewodowej, poprzez bezprzewodowe pętle abonenckie i bezprzewodowe centrale zakładowe, do systemów satelitarnych, oraz telefonia komórkowa.

TELEFONIA BEZPRZEWODOWA
Przez telefonię bezprzewodową rozumie się rozwiązania zapewniające dupleksową łączność telefoniczną w niewielkiej odległości od stacji bazowej (kilkadziesiąt metrów). Systemy te mają zastosowanie wewnątrz i na zewnątrz budynku, w mieszkaniach, w ogrodzie. Najprostszym przykładem w tej klasie telefonii jest system składający się z bezprzewodowego mikrotelefonu oraz stacjonarnego urządzenia nadawczo-odbiorczego, mającego z jednej strony styk z kanałem radiowym, z drugiej zaś – podłączenie do gniazdka telefonicznego sieci stałej.
Rozwinięciem domowych systemów telefonii bezprzewodowej jest usługa, która ma umożliwić abonentom prywatnym korzystanie z domowych terminali bezprzewodowych w centrach handlowych, urzędach, na stacjach metra, dworcach, przystankach, w których byłyby zainstalowane odpowiednie stacje bazowe.
Innym zastosowaniem telefonii bezprzewodowej są bezprzewodowe centrale abonenckie przeznaczone dla zakładów pracy, szpitali, hoteli. System ten zapewnia wszystkim pracownikom zaopatrzonym w terminale stały dostęp do sieci (połączenia wychodzące i wchodzące) przez cały czas, tzn. nawet wtedy, gdy są w ruchu. Istnieje też możliwość, ze względów oszczędnościowych, rozszerzenia istniejącego systemu stacjonarnego jedynie o część bezprzewodową i udostępnienie jej tylko pracownikom, którym łączność jest niezbędna wszędzie i o każdej porze.
Obserwuje się również wzrost zainteresowania radiowymi sieciami dostępowymi, zwanymi także bezprzewodowymi pętlami abonenckimi. Dają one możliwość podłączenia abonentów publicznej sieci telefonicznej do infrastruktury sieci przez łącza radiowe. Jest to przykład systemu łączności leżącego na pograniczu sieci stałych i systemów radiokomunikacji ruchomej. System ten umożliwia wykorzystanie różnych istniejących typów łączy komunikacyjnych (kablowych, światłowodowych, satelitarnych, radiowych naziemnych itp.)

TELEFONIA KOMÓRKOWA
Cechą systemów komórkowych jest ich zdolność do śledzenia ruchu abonentów, dokonywania połączeń z abonentami zmieniającymi swoje położenie i utrzymanie nieprzerwanego połączenia ze stacją ruchomą również w czasie jej przemieszczenia się z jednej komórki do drugiej. Rozróżnia się analogowe i cyfrowe systemy telefonii komórkowej.
Jednym z analogowych systemów telefonii komórkowej jest system NMT (Nordic Mobile Telephony), opracowany przez specjalistów kilku krajów skandynawskich, znanych w Polsce pod nazwą CENTERTEL. Pokrywa swoim zasięgiem teren prawie całej Polski, korzystając ze 180 kanałów częstotliwościowych, a liczba abonentów tego systemu wynosi już kilkaset tysięcy.
System składa się z trzech warstw. Najwyższa to centrale systemu komórkowego, spełniające funkcje komutacyjne i sterujące. Centrale są połączone za pomocą łączy stałych ze stacjami bazowymi. Każda stacja bazowa komunikuje się poprzez interfejs radiowy ze stacjami ruchomymi, które znajdują się na obszarze obsługiwanej przez nią komórki (w promieniu około 40km). Stacje ruchome mogą być przewoźne, przenośne lub kieszonkowe. W systemie NMT, podobnie jak w innych analogowych systemach telefonii komórkowej, połączenia są dupleksowe (dwukierunkowe na osobnych pasmach częstotliwości). Podstawową usługą tego systemu jest transmisja analogowych sygnałów mowy, ale możliwa jest również wolna transmisja danych, w tym transmisja telefaksowa. W Polsce pracują 4 centrale systemu (Warszawa, Gdańsk, Katowice, Poznań) transmitujące w zasadzie przez własną sieć międzycentralową opartą na radioliniach.
W systemie cyfrowej telefonii komórkowej najbardziej rozpowszechnionym standardem jest GSM (Global System for Mobile Communications-Światowy System Komunikacji Ruchomej).

]]> http://www.ogn.com.pl/lacznosc-bezprzewodowa/feed/ 0 http://www.ogn.com.pl/kodowanie-przekazywanej-informacji-w-systemie-gsm/ http://www.ogn.com.pl/kodowanie-przekazywanej-informacji-w-systemie-gsm/#comments Mon, 14 Dec 2009 11:16:03 +0000 admin http://seoteka.pl/wp/?p=154 Wszyscy operatorzy systemów cyfrowej telefonii GSM w opisach swoich usług deklarują całkowitą poufność przesyłanych za ich pośrednictwem informacji

i to zarówno zwykłych rozmów telefonicznych jak i transmisji danych, czy też faksów lub SMS-ów Od czasu do czasu pojawiają się pytania, czy ta deklaracja jest w pełni prawdziwa. Niektórzy obawiają się, czy prowadzone przez nich rozmowy mogą być podsłuchiwane przez tak zwane "osoby trzecie". Poniżej spróbujemy odpowiedzieć na ich pytania, jednocześnie przybliżając Czytelnikom strukturę transmisji informacji pomiędzy użytkownikiem telefonu komórkowego (GSM), a dowolnym abonentem.
W przemijającym już okresie radiowej łączności bezprzewodowej opartej na analogowej obróbce i transmisji sygnału (modulacja amplitudy lub częstotliwości), problem, oczywiście od strony technicznej, podsłuchiwania przekazywanej informacji, praktycznie nie istniał. Wystarczyło mieć dostęp do odpowiedniej aparatury pomiarowej, takiej jak analizator widma, lub posiadać pewną dozę wiedzy elektronicznej i środki, aby zbudować sobie dowolny odbiornik, a świat eteru był w zasięgu ręki. Oczywiście, i w czasach "analogu" stosowano specjalne metody kodowania czy też szyfrowania przekazywanej informacji za pośrednictwem fal radiowych, lecz były to głównie techniki stosowane przez służby specjalne lub dyplomatyczne.
Rozwój technik cyfrowych pozwolił na stosowanie coraz to bardziej wysublimowanych sposobów utajniania informacji. Praktycznie rzecz biorąc rozwój dziedziny utajniania transmisji stymulowany był przez służby wojskowe, dla których to poufność informacji była (i jest) dziedziną priorytetową. To uczeni pracujący na rzecz rozwoju łączności specjalnej już dosyć dawno temu wynaleźli techniki, utrudniające zapoznanie się osób niepowołanych z treścią przekazywanej informacji.
Z biegiem czasu oferowane systemy ruchomej łączności bezprzewodowej, takie jak CB Radio (pasmo "obywatelskie" .27 MHz dostępne dla wszystkich), systemy dostępowe, systemy trunkingowe oraz telefonia komórkowa systemu analogowego (w Polsce NMT 450), nie mogły sprostać oczekiwaniom, związanym głównie z pojemnością sieci (ilością abonentów mogących jednorazowo korzystać z sieci) oraz z oczekiwaną jakością oferowanej usługi. Przy dużej ilości użytkowników graniczącej z fizyczną pojemnością sieci (czyli zdolnością danej sieci do pełnego obsłużenia danej ilości abonentów), sieć po prostu się "zatyka" i jej możliwości rozwoju są praktycznie rzecz biorąc zamknięte.
Ograniczanie pojemności determinowane jest głównie interfejsem radiowym, łączącym abonenta "z resztą świata". Zakres fal radiowych, dostępnych dla normalnego użytkowania, mieści się w zakresie od kilkudziesięciu kHz (kiloherców) do kilkudziesięciu GHz (gigaherców). Ze względu na fizyczne właściwości propagacji (rozchodzenia się) fal radiowych oraz możliwość korzystania z poszczególnych kanałów (zakresów), dla telefonii komórkowej przeznaczono pasma częstotliwości, mieszczące się w zakresach 450 MHz, 800 – 900 MHz czy 1800 – 1900 MHz. Im przydzielony zakres częstotliwości jest szerszy, tym system ma większą pojemność, lecz właściwości propagacyjne fal radiowych są gorsze, zwłaszcza w terenie o zróżnicowanej morfologii (np. tereny miast lub rejony górzyste).
Utrudnianie lub wręcz uniemożliwianie dostępu osobom trzecim do informacji przekazywanej drogą radiową w systemie GSM ( 900 MHz jak i 1800 MHz ) odbywa się dwoma torami – wykorzystując techniki związane z eliminacją zakłóceń oraz techniki kryptograficzne, przeznaczone do utajnienia informacji.
Ze zwiększaniem ilości działających jednocześnie kanałów radiowych wzrasta prawdopodobieństwo wystąpienia zakłóceń interferencyjnych (nakładania się częstotliwości lub ich harmonicznych). I tutaj znalazły zastosowanie techniki kodowania informacji, praktycznie rzecz biorąc nie po to, aby informację utajnić, lecz również w celu wyeliminowania zakłóceń i zapewnienia jak najbardziej wiernego przekazywania informacji.

Włączając telefon jedyną rzeczą, nad którą zastanawia się zwykły abonent sieci komórkowej jest PIN kod, który jest najszybciej zapominanym zestawem cyfr na świecie. Po wpisaniu kodu telefon w kilka, kilkanaście sekund jest gotowy do pracy. W tym czasie następuje wiele skomplikowanych procesów i nad ważniejszymi z nich proponuję się chwilę zatrzymać, by zrozumieć pewne aspekty związane z działaniem telefonu.
Karta SIM oraz rejestracja w systemie Karta SIM to na pierwszy rzut oka mała, plastikowa, płaska płytka z nadrukowanym logo operatora. Jest jednak bardzo ważna gdyż w zestawieniu z telefonem pozwala na wykonywanie połączeń z każdego aparatu GSM, o ile nie jest on zablokowany specjalną blokadą sim-lock. Na karcie przechowywane są różnego rodzaju informacje np. klucze służące do identyfikacji abonenta i szyfrowania danych, SMSy, kod dostępu i kod PUK służący odblokowywaniu telefonu, czy numery telefoniczne wprowadzane przez użytkownika. Hasła na karcie zapisane są w sposób uniemożliwiający ich bezpośrednie odczytanie.
Zaletą karty jest to, iż abonent nie jest ściśle związany ze swoim aparatem (tak jak to było w systemie NMT Centertela). Gdy np. aparat jego ulegnie uszkodzeniu, bateria się rozładuje, lub po prostu użytkownik chce mieć lepszy telefon, to wystarczy zakupić nowy lub pożyczyć od kogoś, by następnie włożyć swoją kartę i telefonować na własny rachunek. Bez karty SIM można z aparatu telefonicznego GSM zadzwonić jedynie na specjalny numer alarmowy 112 (lub w telefonach 3-uj systemowych także 911 i 08) by wezwać pomoc.
Gdy telefon jest włączony i prawidłowo wpisany PIN, to następuje logowanie do sieci GSM.
Telefon zaraz po włączeniu "słyszy" i analizuje sygnały radiowe wykorzystywane przez GSM przy czym szczególną uwagę terminal zwraca na kanały ostatnio używane, a jeśli ich nie znajduje to zaczyna skanowanie całego pasma GSM. Po tym procesie słuchawka dowiaduje się m. in. w jakim jest kraju i do jakiego operatora należy stacja bazowa, z którą się komunikuje. Po chwili następuje żądanie rejestracji. Gdy procedura ta się powiedzie następuje kolejny etap włączania się do sieci. Jest nim identyfikacja abonenta.
Operatorzy GSM posiadają specjalne komputery, na których przechowywane są hasła abonentów danej sieci. Są to tzw. centrum identyfikacji. W chwili rejestracji odbywa się dosyć skomplikowana procedura, podczas której wysyłane są informacje do wyżej wymienionego centrum, które z kolei generuje informacje przekazywane z powrotem do telefonu za pośrednictwem centrali, na terenie której znajduje się abonent. W tym czasie generowane są losowo specjalne liczby i kody, zarówno przez centrum identyfikacji jak i telefon abonenta. Wyliczenia te są przekazywane do centrali i są tam porównywane. Wynik tego porównania wpływa na decyzję o procesie identyfikacji.
Trudno jest sobie wyobrazić, iż włączanie telefonu to taki skomplikowany proces, który dodatkowo trwa tak krótko. Od tych procedur zależy jednak być albo nie być w sieci GSM. Pomyślne przebrnięcie przez wszystkie etapy rejestracji teoretycznie pozwala na odbieranie i wykonywanie połączeń (gdy np. nie są zablokowane przez operatora) lub jakiejkolwiek innej transmisji danych np. przesyłanie krótkich wiadomości tekstowych (SMS). W zdecydowanej większości swojego czasu działania aparat telefoniczny znajduje się w tzw. stanie czuwania. Status ten dla typowego abonenta jest niczym innym jak trzymaniem na pasku spodni, w kieszeni marynarki czy w przepastnych czeluściach damskiej torebki, słuchawki gotowej do pracy. (Moniczka89)

HTC Touch Pro został wyposażony w trójwymiarowy interfejs dotykowy Touch FLO 3D, który umożliwia m.in. wysyłanie i odczytywanie wiadomości, planowanie zadań w kalendarzu czy wykonywanie połączeń głosowych.
HTC wykonała ogromny postęp w zakresie innowacji ekranów dotykowych, wprowadzając trójwymiarowy interfejs dotykowy pod nazwą Touch FLO 3D. Touch FLO 3D umożliwia zaskakująco intuicyjną realizację najpopularniejszych funkcji, takich jak wysyłanie i odczytywanie wiadomości, planowanie zadań w kalendarzu czy wykonywanie połączeń głosowych.

Nowy Touch Pro posiada aplikację YouTube, umożliwiającą oglądanie filmów zamieszczonych przez użytkowników, a także funkcje nawigacji i informacji o utrudnieniach w ruchu, współpracujące z Google Maps. Telefon został wyposażony także w pięciorzędową wysuwaną klawiaturę w układzie QWERTY, która umożliwia pisanie e-maili oraz pracę w dokumentach Microsoft Office.
Touch Pro wyróżnia się doskonałym połączeniem funkcjonalności i wygody obsługi. Ekran o przekątnej 2,8 cala wyświetla obraz o parametrach zbliżonych do wydruków, co przekłada się na doskonałą jakość prezentowanych zdjęć lub stron internetowych. Wbudowana kamera posiada soczewkę z automatyczną, optyczną regulacją ostrości. Zaawansowane funkcje łączności bezprzewodowej i automatyczny czujnik położenia ekranu to tylko niektóre dodatkowe funkcje, dzięki którym korzystanie z Touch Pro dostarcza niespotykanych wrażeń.

specyfikacja techniczna:

• Wymiary: 102 x 51 x 18,05mm
• Waga: 165 g
• Łączność: WCDMA / HSPA: 900/2100MHz. HSDPA 7.2 Mb/s i HSUPA
• System operacyjny: Windows Mobile 6.1 Professional
• Ekran: dotykowy, 2,8 cala VGA
• Kamera: 3,2MP z funkcją wideorozmów
• Pamięć wewnętrzna: 512 MB flash, 288 MB RAM
• Czytnik kart: microSD (kompatybilny z SD 2.0)
• Klawiatura: wysuwana, pięciorzędowa, w układzie QWERTY
• Bluetooth: 2.0 z EDR
• Łączność bezprzewodowa: WiFi 802.11b/g
• GPS: GPS/AGPS
• Złącza: HTC ExtUSB (mini-USB i audio w jednym; USB 2.0 High-Speed)
• Akumulator: 1350 mAh
• Czas rozmów: GSM: do 8 godzin
• Czas oczekiwania: GSM: do dwóch tygodni
• Chipset: Qualcomm MSM 7201A 528MHz

Od strony użytkowników, telefony komórkowe są bardzo proste, często małe i atrakcyjnie wyglądają. Poza podstawowymi funkcjami jakie posiadają, często oferują użytkownikowi dodatkowe funkcje i sprawiają mu niepowetowaną radość, gdy okazuje się, że może on służyć także do rozrywki. Mało jednak kto zdaje sobie sprawę ile urządzeń musi pośredniczyć do przeprowadzenia choćby zwykłej rozmowy telefonicznej. Czasami irytuje nas fakt, że nie możemy się z kimś połączyć z uwagi na zanikający w niektórych miejscach zasięg, nie zastanawiając się nad tym, że w danym miejscu operator nie postawił jeszcze swojego przekaźnika radiowego. I słusznie, powie ktoś inny, operator jest po to, by świadczyć usługi w taki sposób, by użytkownicy korzystający z sieci byli zadowoleni. Zobaczmy zatem, jakie wysiłki trzeba podjąć by świadczyć usługi na ściśle określonym obszarze w taki sposób, by wszystko pracowało bez zarzutu i każdy był zadowolony. Początki bywają trudne i najczęściej wiążą się z ogromnymi nakładami finansowymi. Nie liczmy tutaj koncesji, która w zależności od kraju, może być przydzielona nawet za darmo, a w miejscach, gdzie popyt na usługi jest ogromny, może przekroczyć niebotyczne sumy, które są często niczym nieuzasadnione. Później trzeba wybudować infrastrukturę, która pozwoli na świadczenie usług na określonym obszarze. Zobaczmy zatem z czego się składa sieć GSM i jakie trudności musi pokonać często operator podczas jej budowy.

To co widać..
.. czyli nadajniki, które w naszym kraju są szczególnie widoczne są końcowym elementem sieci. Spełniają funkcję łącznika pomiędzy użytkownikiem, a resztą sieci. Najczęściej nadajniki składają się z całego zespołu anten nadawczych i odbiorczych, działających w dwóch pasmach (900 i 1800 MHz), ale to ostatnie wcale nie musi być regułą. Każdy z nich udostępnia ściśle określone częstotliwości (tzw. kanały radiowe). W każdym kanale przesyłanych może być jednocześnie 8 rozmów, gdyż tyle szczelin czasowych mieści jeden taki kanał. Podział na odpowiednie szczeliny czasowe narzuca telefonowi użytkownika nadawanie i odbieranie sygnału w ściśle określonym momencie. Dlatego też sygnał nie może docierać do stacji chaotycznie. W przypadku przemieszczania się istotne znaczenie ma tutaj prędkość. W przypadku, gdy przekroczy ona 250 km/h telefon nie będzie potrafił ustalić odpowiednich parametrów niezbędnych do nawiązania połączenia. Wynika to ze ściśle określonego czasu, w którym sygnał musi dotrzeć do stacji nadawczej. Oczywiście, pojemność sieci zależy tutaj od gospodarki zasobami radiowymi oraz wymaganiami użytkownika. Może on bowiem korzystając z modemu działającego w standardzie HSCSD zagospodarować połowę zasobów jednego kanału radiowego, co przyśpieszy transmisję danych do niego, ale z kolei zabierze zasoby dla innych użytkowników. Każdy z nadajników na polecenie sieci ma za zadanie takie ustalenie parametrów transmisji, by była ona jak najbardziej optymalna dla każdego połączenia. Może on nakazać telefonowi użytkownika dobranie odpowiedniej mocy nadawczej, gdy sygnał jest przerywany. Pomiar sygnału na każdym z nadajników znajdujących się z pobliżu wykorzystywany jest także do przełączania się pomiędzy nadajnikami, gdy sieć nagle stwierdzi, że w danym momencie sygnał z innego nadajnika charakteryzuje się lepszymi parametrami niż z tego, który jest aktualnie eksploatowany. Podczas jednego, nawet krótkiego połączenia, zwłaszcza na terenach miejskich, rozmowa może być przenoszona pomiędzy wieloma kanałami radiowymi, a użytkownik nie będzie miał nawet o tym pojęcia, gdyż pomiary parametrów, a co za tym idzie nadzór nad telefon odbywa się niezauważalnie w praktycznie krótkim, nie mającym znaczenia odstępie czasowym.
Oprócz masztu z zawieszonymi nań na różnej wysokości antenami, na nadajnik składa się często pomieszczenie niewielkich rozmiarów, w których znajdują się moduły odpowiedzialne za swoje zadania. Całe pomieszczenie jest najczęściej klimatyzowane i znajduję się w nim przeważnie także bateria akumulatorów, znajdująca się tam na wypadek, gdyby na chwilę zabrakło napięcia w sieci elektrycznej. Sam przekaźnik komunikuje się ze światem zewnętrznym, czyli swoim kontrolerem przy pomocy łącza stałego lub co się często zdarza radiolinii.

ALARM WIBRACYJNY - zamiast dzwonić, telefon komórkowy wibruje, powiadamiając nas o przychodzącej rozmowie w dyskretny sposób. Wibracje są wytwarzane przez szybko poruszający się elektromagnes. Alarm może być wbudowany w baterię, lub bezpośrednio w telefon.

AKTYWACJA – jest to umowa zawarta między operatorem sieci, a abonentem. Umowa ta zawierana jest najczęściej na okres 24 miesięcy lub w promocjach na okres 12 miesięcy.

CLIP (Calling Line Identification Presentation) to identyfikacja rozmówcy. Pozwala na identyfikację osoby dzwoniącej jeszcze przed odebraniem połączenia. Usługa jest dostępna w sieciach telefonii komórkowej oraz stacjonarnej.

CLIR (Calling Line Identification Restriction) – zastrzeżenie identyfikacji numeru telefonu osoby dzwoniącej. Usługa ta jest dostępna zarówno w sieciach telefonii stacjonarnej, jak i bezprzewodowej. Z reguły usługa CLIR oferowana jest razem z zastrzeżeniem numeru.

DCS (Digital Communication System) to nazwa stosowana kiedyś dla określenia sieci GSM 1800 MHz. W systemie DCS 1800 szerokość pasma wynosi 75 MHz, dystrybucja mocy wynosi 20 W.

FALE RADIOWE- to promieniowanie elektromagnetyczne, wykorzystywane do przesyłania informacji na bardzo duże odległości.

GPRS (General Packet Radio Service) to technologia transmisji danych metodą pakietową.

GPS (Global Positioning System) system globalnego pozycjonowania. Urządzenia GPS wykorzystują sygnały z sieci krążących wokół Ziemi satelitów do określania własnej pozycji z dokładnością do 5 metrów.

IMEI (International Mobile Equipment Identificator) jest to niepowtarzalny numer identyfikujący każdy telefon GSM. Numer ten można wyświetlić w każdym telefonie po wybraniu sekwencji *#06#.

IrDA – jest to port podczerwieni. Za pomocą portu IrDA możliwa jest komunikacja telefonu z drugim urządzeniem wyposażonym w taki sam port, bez użycia kabli.

kB/s – jednostka szybkości przesyłania danych komputerowych. Transfer o szybkości 1 kB/s oznacza, że w ciągu sekundy przesłane zostanie 1024 bity.

Niewątpliwe zalety GPRS – szybkość zestawiania połączeń, łatwość integracji
z sieciami opartymi na IP (Internet Protocol) oraz możliwość uniezależnienia opłaty od czasu trwania sesji – pozwolą na znaczne dynamiczniejszy rozwój usług wykorzystujących przesyłanie danych i stanowią rewolucję w sposobie korzystania z technik transmisji danych w sieciach mobilnych. Cechy te z pewnością wpłyną na upowszechnienie WAP oraz dostępu do takich usług jak poczta elektroniczna.
W przypadku przesyłania dużych plików, połączeń modemowych, a w przyszłości zestawiania videokonferencji niezbędne będzie użycie HSCSD z uwagi na możliwość zarezerwowania stałego pasma w czasie trwania połączenia. Przypominamy, że Plus GSM, jako jedyna sieć mobilna w Polsce, udostępnił swoim abonentom szybką transmisję danych od 1 marca 2000 r. Szybka transmisja danych jest dostępna w usługach Przesyłanie danych i Dane Plus. Opłata za połączenie jest stała i nie jest uzależniona od liczby użytych kanałów.

Porównanie zastosowań technologii GPRS i HSCSD
GPRS umożliwia naliczanie opłat w zależności od liczby przesłanych i odebranych danych. Dzięki temu GPRS pozwala nam na ciągłe podłączenie do sieci bez obawy, że opłata będzie uwzględniać czas połączenia. Opłata uzależniona jest tylko od naszej aktywności, a nie od tego jak długo jesteśmy podłączeni. Dodatkowo nie musimy czekać aż nasz modem uzgodni protokół i warunki transmisji z drugim modemem, GPRS umożliwia nam prawie natychmiastowe podłączenie. Korzystanie z GPRS uwarunkowane jest posiadaniem telefonu komórkowego, który potrafi obsługiwać transmisje pakietową oraz wykorzystywać więcej niż jeden kanał dla zwiększenia prędkość transmisji danych. Taka funkcjonalność będzie możliwa w nowych telefonach, które będą oferowane wraz z wprowadzeniem GPRS. Terminal GPRS posiada wszystkie właściwości zwykłego telefonu komórkowego GSM.

Dodatkowo, telefony GPRS umożliwiają przyjmowanie rozmów w czasie korzystania np. z serwisów WAP. Po odebraniu połączenia sesja WAP jest zawieszana na czas trwania rozmowy i możemy powrócić do stron WAP po jej zakończeniu. Jedną z podstawowych usług, jakie są oferowane przy pomocy GPRS jest dostęp do światowej sieci Internet. Użytkownik może posłużyć się przeglądarką WAP umieszczoną w telefonie lub podłączyć telefon do komputera i wykorzystywać go jako modem. Każda z firm może zostać podłączona do sieci GSM i być dostępna tylko dla swoich pracowników przez GPRS. Podłączenie jest całkowicie odseparowane od innych sieci, a w szczególności od sieci Internet.
GPRS teoretycznie oferuje prędkości transmisji zaczynając od 9,05 kb/s, a kończąc na 171,2 kbit/s. Rzeczywiste prędkości uzależnione są od typu posiadanego aparatu (a więc możliwości obsługi określonej liczby kanałów) oraz od warunków propagacyjnych panujących w danej lokalizacji. Obecne telefony umożliwiają transmisję GPRS wykorzystując od 2 do 3 kanałów, co daje maksymalne prędkości transmisji odpowiednio 26,8 kbit/s i 40,2 kbit/s.