„Baśnie są opowieściami o Królestwie Czarów, jednak nie tylko samo umiejscowienie akcji wystarcza, aby można było mówić o baśniowości” – jest to fragment wypowiedzi Johna Ronalda Reuela Tolkiena, twórcy powieści fantasy, jednej z najciekawszych osobowości świata literatury. Ten skromny oksfordzki profesor, poprzez swą długoletnią fascynację pradawnymi kulturami, głównie celtycką i staroangielską, językami wymarłymi i podaniami ludowymi, stworzył współczesny epos – trylogię zatytułowaną „Władca Pierścieni”. Dzięki niej swoją pa-sją zaraził tysiące czytelników na całym świecie. W mojej prezentacji chciałabym nieco przybliżyć Państwu ten jakże bogaty świat Tolkienowskiej wyobraźni, wobec którego niemożliwe wydaje się pozostać obojętnym.
Teraz chciałabym opowiedzieć o baśniowych ludach i ich siedzibach w Śródziemiu. Entowie to najstarsza z ras, która je zamieszkiwała. Byli długowiecznymi "pasterzami drzew", opiekowali się nimi i chronili je przed zniszczeniem. Sami podobni do buków, dębów, brzóz, jarzębin i lip o rozmaitych kolorach, kształtach i sylwetkach. W czasach, gdy rozgrywa się akcja powieści, zamieszkiwali tylko las Fangorn i powoli wymierali. Miej-sce to postrzegano jako straszne, gdzie dla własnego dobra nie należy się zagłębiać.
Elfy z "mówiących ludów" przebudziły się i "z głębi dziewiczej puszczy po raz pierwszy patrzyły zdumione na wschód słońca.” Często wyobrażamy je sobie jako drobne stworzenia podobne do wróżek; u Tolkiena są to istoty wysokie. „(…) były nieśmiertelne, mądrość ich dojrzewała przez długie wieki, choroby ani zarazy nie mogły ich zabijać.” Jeśli Elf został zabity, jego duch powra-cał w dokładnie tym samym ciele, jakie zamieszkiwał wcześniej i miał te same wspomnie-nia. Tymczasem Elfy przekonywały się, że wieczne życie może stać się nudne. Jak powia-dał Tolkien zazdrościły ludziom, że byli oni wolni od znużenia czasem.
Jedną z siedzib Elfów jest Rivendell – pałac Elronda we Wschodnim Eriadorze u stop Gór Mglistych. Był to "cudowny dom, gdzie rad jesz albo śpisz, albo słuchasz opowieści, albo śpie-wasz, albo po prostu siedzisz sobie miło zamyślony, albo przyjemnie łączysz te wszystkie rzeczy". To właśnie tam zostały podjęte najważniejsze decyzje, między innymi decyzja o zniszczeniu Pierścienia.
Lorien to kraina zamieszkana była przez elfy leśne, leżała nieopodal Gór Mglistych. Panowali tam Keleborn i Galadriela. W krainie tej czas zdawał się stać w miejscu. Gdy po Wojnie o Pierścień elfowie opuścili Lorien, ich drzewa – piękne mallorny o złotych li-ściach umarły.
Tolkien w swoim mistrzostwie posunął się do stworzenia dla Elfów oddzielnego języ-ka, odznaczającego się niezwykłą melodyjnością i subtelnością.
Ludzie przebudzili się później i wszelkiej mądrości nauczyli się od Elfów. Z czasem nabrali wielkiej biegłości w różnych rzemiosłach i wykuwaniu oręża; lecz pokochali pokój. Nade wszystko lubili budować okręty i żeglować, a w sztuce żeglarskiej nikt im nie dorównał. Byli wątlejsi niż elfy, łatwiej ginęli od oręża, a ich rany trudniej się goiły, starzeli się i umierali. Elfom nie było wiadome, co się dzieje z duchami ludzi po śmierci.
Na południu Gondor cieszył się wielką sławą. Tolkien powiedział, że mieszkańcy Gondoru przypominali starożytnych Egipcjan. Byli rozmiłowani w olbrzymich budow-lach. Nawet korony ich królów przypominały wysokie korony faraonów. "Budowano strzeliste wieże i fortece, i przystanie dla licznych okrętów, a ludzie różnymi językami oddawali cześć skrzydla-tej koronie królów. Stolica zwała się Osgiliath – Cytadela Gwiazd – i środkiem jej płynęła rzeka. Wzniesiono na wschodzie Minas Ithil – Wieżę Wschodzącego Miesiąca – na ramieniu Gór Cienia; na zachodzie zaś u podnóży Białych Gór stanęła Wieża Zachodzącego Słońca- Minas Anor."

Rozpoczęty decyzją pierwszego niekomunistycznego prezesa TVP Andrzeja Drawicza w roku 1990, zakończony wbrew woli autorki w 2005 roku za kadencji Jana Dworaka, kabaret liczył ponad 100 wydań. Ukazywał się średnio pięć, sześć razy do roku, a od 2000 roku regularnie co miesiąc (z przerwą na wakacje). W zależności od okresu emisji trwał od trzydziestu paru do pięćdziesięciu minut.
Dialogi aktorów przeplatane były piosenkami nawiązującymi do polskiej literatury, a także tekstami współczesnymi. W ostatnich latach część z nich była powtarzana.
W stale zmieniającej się rzeczywistości III RP jako Kaba3 (nawiązanie do III Rzeczypospolitej?), punktował i bezlitośnie wyszydzał głupotę światka politycznego, naiwność i wady narodowe Polaków oraz chłostał zadufanie i arogancję ważnych instytucji, w tym Kościoła katolickiego.

Program Lipińskiej nie oszczędzał i widzów – coraz bardziej idącej na łatwiznę i żądnej taniej rozrywki publiczności. Autorka broniła, w niezwykle starannie dopracowanej artystycznie formie, etosu inteligenta i człowieka kulturalnego. Wymowa oświatowa, a wręcz oświeceniowa i publicystyczna Kabaretu była według wielu jego najmocniejszą stroną.
Można się w Kabarecie doszukiwać sporo wątków stricte politycznych, choć (w zależności od okresu: czy po, czy przed 1989 rokiem) dominowały te światopoglądowe, kulturowe i społeczne.
Wśród poruszanych wprost tematów polityczno-społecznych w Kabarecie najbardziej dało się odczytać obronę przemian zainicjowanych przez rządy Rakowskiego i Mazowieckiego, np. planu Balcerowicza (m.in. piosenka satyryczna z refrenem "a Balcerowicz wyciął nam numer…" autorstwa Wojciecha Kejnego), krytykę niekompetencji i arogancji elit wywodzących się z "Solidarności" oraz PZPR, wciąż tkwiącej w Polakach peerelowskiej mentalności (por. piosenka autorstwa Michała Błażejewskiego "i komu to przeszkadzało?").
Olga Lipińska jawnie kpiła z polskich kompleksów narodowych względem Rosjan, Żydów i Niemców (por. piosenkę-wiersz Mikołaja Olejnikowa "Żuk-antysemita" z 1993 roku), czego przejawem jest m.in. słynne hasło "idźcie przez zboże…", naiwności politycznej sympatyków "nowego" ("jeśli nie teraz to kiedy/jeśli nie my, no to kto/wyciągnie Polskę z tej biedy/bo pójdzie ona na dno"), którzy – jak zdawała się sugerować autorka Kabaretu – tak naprawdę pragną nie wolnego rynku i demokracji, a "socjalizmu z ludzką twarzą".

W programie dostawało się także zadufanym polskim politykom, mimo zmiany systemu, wciąż odczuwającym wyższość nad "przypadkowym społeczeństwem" ("z daru Boga politycy, przypadkowe społeczeństwo" – piosenka M. Błażejewskiego) oraz Kościołowi katolickiemu nazwanemu przewrotnie w jednej z piosenek tego samego autora "nową siłą przewodnią".
Do atutów programu należał też znakomity, choć podlegający silnej rotacji, zespół aktorski. Składali się na niego Barbara Wrzesińska (do 1991 roku), Hanna Śleszyńska, Iwona Biernacka, Irena Tyl, Grzegorz Wons, Marek Siudym, Krzysztof Tyniec, Paweł Wawrzecki, Janusz Rewiński, Wojciech Pokora, Jan Tadeusz Stanisławski, Krzysztof Stroiński, Jacek Wójcicki i inni. W późniejszych wydaniach częstymi gośćmi były również gwiazdy dawnych cykli kabaretowych autorki – Jan Kobuszewski i Piotr Fronczewski.

]]> http://www.ogn.com.pl/kabaret-olgi-lipinskiej/feed/ 0 http://www.ogn.com.pl/imprezy-integracyjne/ http://www.ogn.com.pl/imprezy-integracyjne/#comments Mon, 14 Dec 2009 11:15:31 +0000 admin http://seoteka.pl/wp/?p=133 Integracja pracujących ze sobą ludzi jest niezwykle ważna i możemy nie zdawać sobie sprawy z tego, w jak ogromnym stopniu przekłada się na wyniki
Jeśli zatem zaobserwujesz, że Twoi pracownicy wykazują niechęć do powierzonych im zadań, a w ich zachowaniu daje się zauważyć frustrację i stres, zgłoś się do nas, a my pomożemy Ci w przezwyciężeniu negatywnych emocji jakie dominują nad Twym zespołem pracowniczym. Główną zaletą imprez integracyjnych, jak i głównym ich celem jest integracja, która ułatwi później pracownikom umiejętną i efektywną współpracę w grupie. Niezależnie od formy na jaką zdecydujesz się organizując z nami spotkanie pracownicze, jest to doskonałe rozwiązanie zarówno dla zespołów dopiero formowanych jak i dla pracowników pracujących ze sobą już od kilku lat. Młodemu zespołowi, który nie zna się jeszcze zbyt dobrze, wspólne spędzenie czasu pozwoli poznać się bliżej, a zespołowi o dłużej „historii” umożliwi umocnienie pozytywnych relacji występujących w grupie. Oprócz tej głównej, oczywistej korzyści jaką niesie ze sobą każda impreza integracyjna, istnieje jednak wiele innych o których warto wspomnieć. Dzięki wspólnemu spędzeniu czasu wolnego z dala od miejsca pracy, poznajemy zarówno siebie jak i swych kolegów i koleżanki, odkrywając ich upodobania i nietypowe umiejętności, nie rzadko też odnajdując w nich kompanów w swoich własnych zamiłowaniach. Niemal pewnym jest, że przyjaźń zawierana między pracownikami przyczynia się do wzrostu lojalności wobec firmy, a dzieje się tak dlatego, że ludzie zaczynają kojarzyć swe miejsce pracy z dobrze rozumiejącym się zespołem, a troska o wizerunek firmy jest wówczas ściśle związane z dbaniem o swoją grupę, na którą składa się firma. Kolejnym plusem imprez integracyjnych jest to, że przebywanie w niezbyt zobowiązującej atmosferze otwiera umysły i sprzyja nowym ciekawym pomysłom, na które często nie wpadlibyśmy w normalnych godzinach pracy. Może się zdarzyć również tak, że pracownik nie chcąc wykraczać poza zakres swych obowiązków, tłumi w sobie rodzące się w jego głowie pomysły, a wyjazd pomoże mu rozluźnić się na tyle, że będzie w stanie podzielić się z Tobą swymi spostrzeżeniami i kreatywnymi uwagami. Opinie i pomysły pracowników wypowiedziane podczas takiego wyjazdu mają zazwyczaj głębszy, przemyślany sens i mogą z powodzeniem przysłużyć się w udoskonalaniu organizacji pracy, jak i w wprowadzaniu innowacji. Z obserwacji wynika, że na każdym wyjeździe wcześniej czy później pojawi się temat pracy, a miła atmosfera sprzyja dyskusjom o bieżących i przyszłych przedsięwzięciach. Pracownicy często też widzą w takich spotkaniach najlepszy sposób na rozmowę o pracy, poświęcają więc swój wolny czas nie tylko po to aby dobrze się bawić, ale też aby porozmawiać o sprawach zawodowych. Wspólny wyjazd może pomóc również wtedy, gdy w grupie pojawią się pierwsze konflikty lub problemy z efektywną współpracą. Dąży się wówczas do tego aby poprzez wspólne spędzenie czasu poza miejscem pracy, nabrać zaufania do swoich kolegów , nauczyć się ze sobą rozmawiać i zmierzać do wspólnie wyznaczonego celu. Z kolei dodatkowe atrakcje podczas wyjazdu – np. jazda na naszych quadach lub inne zadania w terenie,  będą doskonałym sposobem na poznawanie samego siebie, jak i przyspieszą budowanie relacji  międzyludzkich i naukę współpracy niezbędnej w zespole. Specjaliści twierdzą że imprezy integracyjne bardziej pomagają niż szkodzą, a na pewno mają znaczny wpływ na wzrost wydajności i lojalności pracowników, wzrost motywacji do pracy oraz dużo silniejsze utożsamianie się pracownika z firmą i lepsze samopoczucie w grupie. Jako że coraz więcej pracodawców korzysta z tego sprawdzonego sposobu na powiększenie swych zysków, polecamy również i Tobie organizację imprezy za naszym pośrednictwem i z wykorzystaniem naszych pięknych terenów i coraz to nowych pomysłów!