Wszystkie satelity telewizyjne bezpośredniego odbioru są umieszczone na stacjonarnej orbicie równikowej, na pozycjach przydzielonych im przez organizację międzynarodową, zrzeszającą nadających programy. Na naszym kontynencie jest nią EUROSAT. Pozycje satelitów stacjonarnych określa się w stopniach długości geograficznej wschodniej (E) i zachodniej (W). Telesatelity są wyposażone, w celu precyzyjnej korekty położenia, w małe silniki rakietowe, zdalnie sterowane z Ziemi.
Aparatura nadawczo-odbiorcza satelity telewizyjnego obejmuje kilka (najczęściej dziesięć) przekaźników przesyłanych z Ziemi sygnałów, odrębnych dla każdego z kanałów. Urządzenia retransmitujące programy nazywa się transponderami. Są one zasilane z baterii słonecznych, umieszczonych na charakterystycznych, zwróconych w stronę Słońca, skrzydłach. Podczas przejścia satelity przez cień Ziemi, co trwa około jednej godziny, aparatura jest zasilana z akumulatorów. Gwarantuje to w zasadzie pracę całodobową, choć w okresach cyklicznie powtarzających się „zaćmień” zdarza się zaobserwować niewielkie nieraz zmiany parametrów emitowanego sygnału. Są one spowodowane drastycznymi spadkami temperatury wewnątrz satelity.

Satelity, nadające programy do powszechnego odbioru, są tak skonstruowane, że mogą w tym samym czasie wysyłać odrębne dla różnych krajów wiązki fal. Anteny kierunkowe transponderów są w takim przypadku wycelowane na terytoria krajów lub stref językowych (angielska, francuska, niemiecka, włoska, hiszpańska itd.), korzystających z adresowanych do nich emisji. Zasięgi są jednak znacznie większe niż „napromieniowana” teoretycznie powierzchnia globu – w praktyce zatem widzowie, zamieszkujący tak małą część świata jak Europa, mogą odbierać dowolnie wybrane kanały.
Telewizyjne programy satelitarne dla Europy są nadawane na falach centymetrowych, w zakresie częstotliwości od 10,95 GHz (gigaherców) do 11,70 GHz – zwanym Ku-Band. Sygnałów tych nie można odbierać bezpośrednio za pomocą zwykłych odbiorników telewizyjnych, ani też używając anten stosowanych przy odbiorze fal metrowych i decymetrowych, na których pracują naziemne stacje rozsiewacze. Niezbędne jest tutaj zastosowanie specjalnej instalacji, składającej się z trzech elementów:
a)    anteny parabolicznej, charakteryzującej się zdolnością odbierania skupionej wiązki fal o rozbieżności jednego stopnia kątowego;
b)    konwertera wysokiej częstotliwości, umieszczonego tuż przy antenie zewnętrznej, odpornego na temperatury od -40˚C do +55˚C, przemieniającego odbierane z orbity sygnały przez zmniejszenie ich częstotliwości;
c)    odbiornika telewizji satelitarnej, pracującego w zakresie 950-1750 MHz (megaherców), w którym mieści się 79 kanałów (numerowanych od 01 do 79), przekazującego odebrane programy na wejście zwykłego kolorowego telewizora systemu PAL/SECAM.
Odbiorniki telewizji satelitarnej mają dwa wyjścia sygnału. Dzięki temu można przyłączyć je do specjalnych gniazd audio-video (A/V), albo też – jeśli telewizor ich nie ma – do wejścia antenowego telewizora. W tym drugim przypadku sygnały są do odbiornika przekazywane na pomocniczej częstotliwości radiowej RF (ang. Radio frequency), do której można już dostroić każdy odbiornik z zakresem UHF (kanały 21-60).
Satelity telekomunikacyjne zajmują stałe miejsca na orbicie równikowej. Parabola anteny nadawczej musi być zatem precyzyjnie skierowana na punkt nieboskłonu, odpowiadający pozycji danego satelity. Jeśli odbiorcę interesują programy nadawane przez kilka satelitów, to musi tak skonstruować antenę, aby było możliwe jej przestawianie ręczne (co jest dość kłopotliwe) lub automatyczne, za pomocą zdalnie sterowanego urządzenia z silnikiem serwo. Sterownik zdalny anteny nosi angielską nazwę antenna positioner and actuator.

Niemal w każdym domu można więc oglądać dziesiątki programów, w tym kilkadziesiąt niemieckojęzycznych. Komercyjną część rynku dzielą jednak między siebie przede wszystkim dwa koncerny medialne w wyniku przekształceń własnościowych, które nastąpiły w ostatnich kilkunastu latach. Minimalną przewagę utrzymuje grupa ProSiebienSat.1 Media AG, która od 1997 roku jako pierwsza niemiecka spółka telewizyjna, jest notowana na giełdzie. Ostatnio Haim Saban, do którego należy spółka, zdecydował się ją sprzedać funduszom inwestycyjnym Kohlberg Kravis Roberts & Co. i Permira, które kontrolują telewizyjny koncern SBS Broadcasting. Łączne udziały w widowni stacji tej grupy (Sat. 1, ProSieben, Kabel 1 oraz N24 i 9Live) wynoszą około 30 procent, a udziały w telewizyjnym są szacowane na 45 procent. Największą widownię spośród nich ma program Sat.1 – około 10 procent.
Ułamki punktu procentowego w tyle za grupą ProSiebenSat.1 pozostają stacje rodziny RTL (RTL, RTL II, Vox, n-tv. Super RTL, RTL Shop, K1010, Traumpartner TV, Passion, RTL Crime, RTL Living), choć lider grupy – program RTL – wyprzedza w rankingach stację Sat.1. Warto podkreślić, że wśród widzów w wieku poniżej 50 lat, stanowiących z komercyjnego punktu widzenia najatrakcyjniejszą grupę adresatów reklam, najpopularniejszy jest RTL – udział w widowni w 2005 roku wyniósł 13,2 procent. Grupa RTL należy do międzynarodowego koncernu Bertelsmann AG. Nieco ponad 25 procent akcji należy dziś do belgijskiej grupy GBL, dawnego właściciela Grupy RTL.
ProSiebienSat.1 Media AG
Sat. 1 to stacja telewizyjna ProSiebenSat.1 o największej popularności. Swoją siedzibę ma w Berlinie, pracuje w niej 230 osób. Jest pierwsza komercyjną telewizją w Niemczech – zaczęła nadawać 1 stycznia 1984 roku. Jest skierowana do szerokiej publiczności, jednak zwłaszcza skupia się na widzach w przedziale wiekowym od 25 do 49 lat. Stacja aspiruje, aby być telewizją dla wszystkich, w której każdy niezależnie od wieku znajdzie coś interesującego dla siebie. Sat.1 oferuje w swojej ramówce programy wszelkiego rodzaju, od trzymających w napięciu filmów, przez szeroko pojętą rozrywkę po mecze piłkarskie Ligi Mistrzów. Stacja jest producentem filmów, seriali i telenowel kreując standardy w tych dziedzinach w niemieckiej telewizji.
ProSieben pierwszy sygnał wysłała w roku 1989. Siedziba stacja znajduje się w Monachium, pracuje w niej około 260 osób. ProSieben jest czołową stacją niemiecką dla młodego widza – średnia wieku to 14 – 39 lat i właśnie do takiej grupy skierowany jest program stacji. Oferta jest nowoczesna i bardzo atrakcyjna – najlepsze megaprodukcje z Holywood, najlepsze zagraniczne seriale komediowe, magazyny, reportaże, programy informacyjne i lekka rozrywka. Ale najważniejszą pozycją są filmy – stacja ma podpisaną umowę z największymi amerykańskimi wytwórniami kręcącymi w Holywood. ProSieben zajmuję się również własną produkcją filmów i seriali. W latach 1997 i 1998 ProSieben uruchomił okna reklamowe dla Austrii i Szwajcarii. W Austrii został stworzony również odrębny program informacyjny. W 2005 roku stacja miała 6,7 procent udziałów w niemieckim rynku.
Kabel 1 to stacja, której program skierowany jest głownie do widza powyżej 30 lat. Są to w przeważającej większości klasyczne filmy i seriale z ostatniego półwiecza takie jak np. „Dallas”. Do tego oczywiście odpowiednio sformatowane programy informacyjne, magazyny reportaże, a także programy w stylu „Najlepsze filmowe piosenki” itp. Swoją siedzibę Kanal 1 ma w Monachium, gdzie pracuje około 50 osób.
N24 to niemiecka telewizja informacyjna. Wystartowała w styczniu 1999 roku. N24 emituje programy informacyjne, dokumentalne, magazyny tematyczne, wywiady i reportaże przy współpracy z Discovery Channel. Prezentowane serwisy informacyjne mają profil ekonomiczny. Z N24 współpracują pozostałe wymienione wcześniej stacje koncernu ProSiebenSat1. korzystając z jej materiałów. W dni wolne od pracy i weekendy ramówkę dominują filmy dokumentalne, reportaże i programy life-style'owe. N24 współpracuje z EARTH-TV pokazując kilkanaście razy w ciągu dnia największe metropolie świata. Cała scenografia jest animowana w wymiarze 3-D. Siedziba stacja znajduje się w Berlinie, zatrudnia około 175 pracowników.

Telewizja internetowa – odmiana telewizji używająca za medium transmisji mechanizmów dostępnych w Internecie. Powszechnie za telewizję internetową uznaje się stację telewizyjną, która udostępnia swoje programy telewizyjne na stronach internetowych. W celu odbioru takich programów potrzebne jest odpowiednie oprogramowanie (najczęściej darmowe) oraz łącze szerokopasmowe (na przykład Neostrada, Dialnet DSL).
Obecnie wyróżnia się cztery rodzaje telewizji internetowych:
• stacje telewizyjne działające wyłącznie w Internecie,

• tradycyjne stacje telewizyjne udostępniające swój program nadawany metodami tradycyjnymi również poprzez Internet,

• tradycyjne stacje telewizyjne udostępniające swoje programy telewizyjne na żądanie użytkownika poprzez Internet,

• tradycyjne stacje telewizyjne przygotowujące specjalne materiały dostępne tylko poprzez Internet.

Istnieje wiele systemów używanych do transmisji sygnału telewizyjnego w Internecie – zaliczają się do nich m.in.: Windows Media, RealVideo, MPEG-4, Macromedia Flash 8 Video, NSV oraz Theora.
Pierwsze publiczne testy realizacji przedsięwzięć będących telewizją w internecie w Polsce prowadzone były w roku 1998 przez Miejską Sieć Komputerową LODMAN w Łodzi przy Centrum Komputerowym Politechniki Łódzkiej. W ostatnich latach w kraju także wiele innych instytucji prywatnych i państwowych prowadzi podobne przedsięwzięcia.
W pierwszym rzędzie należy tu wymienić obecnie największe z nich – iTVP działające w ramach Telewizji Polskiej. Udostępnia ona programy własne, programy emitowane na antenach TVP, transmisje na żywo, a także jest platformą sprzedaży filmów w systemie Video on Demand zabezpieczonych systemem Digital Rights Management. iTVP używa złożonego systemu dystrybucyjnego składającego się z tzw. Głównych Centrów Dystrybucji (GCD), Regionalnych Centrów Dystrybucji (RCD) oraz serwerów proxy/cache. Dzięki specjalnie utworzonej sieci pomiędzy tymi jednostkami transmisja unicast przebiega tylko w możliwie krótkim odcinku od najbliższego serwera proxy/cache do widza. Serwery proxy/cache dystrybuują dane otrzymywane w pojedynczym strumieniu z GCD i RCD, a także przetrzymują na krótki okres najpopularniejsze nagrania, obniżając obciążenie serwerów głównych.

Jedną z najstarszych i posiadających największą renomę jest ATVN, który od 2002 roku udostępnia na swoich stronach produkcje własne dotyczące szeroko rozumianej tematyki naukowej.
Kolejnym przykładem telewizji internetowej jest projekt Lemon TV stworzony przez portal o2.pl. Stacja ta udostępnia programy własne, nie realizuje transmisji na żywo. W 2006 roku pojawił w mediach elektronicznych trend zakładania kanałów telewizji internetowej, i tak swoje internetowe kanały telewizyjne posiadają także od niedawna portale gazeta.pl, interia.pl, onet.pl i wp.pl.

]]> http://www.ogn.com.pl/telewizja-internetowa/feed/ 0 http://www.ogn.com.pl/telewizja/ http://www.ogn.com.pl/telewizja/#comments Mon, 14 Dec 2009 11:27:15 +0000 admin http://seoteka.pl/wp/telewizja/ W systemach telewizji cyfrowej cyfrowe sygnały wizyjne mogą być przesyłane z modulacją OFDM (ortogonalne zwielokrotnianie z podziałem częstotliwościowym).

Telewizja to dział telekomunikacji zajmujący się nadawaniem, przesyłaniem oraz odtwarzaniem w miejscu odbioru scen ruchomych z natury lub obrazów uprzednio zarejestrowanych na taśmie magnetycznej.; łącznie z obrazem może być nadawany towarzyszący mu dźwięk.

Rozróżnia się:
telewizja programowa (przeznaczoną do nadawania dla szerokiego ogółu odbiorców specjalnie oprac. programów artystycznych., informacyjnych, szkoleniowych i in.),
telewizja użytkowa (przeznaczoną do zdalnej obserwacji zjawisk lub zdalnej kontroli różnych procesów w nauce, przemyśle, gospodarce itp., realizowaną w sieciach zamkniętych, najczęściej przewodowych. Telewizja programowa może być rozsiewcza (najczęstsza) lub przewodowa (kablowa), w której transmisja sygnałów odbieranych z nadajników ziemskich lub satelitarnych odbywa się całkowicie lub częściowo na drodze przewodowej.

Zależnie od rodzaju obrazu rozróżnia się:
telewizja monochromatyczna (czarno-białą), w której nadaje się informacje o przestrzennym rozkładzie luminancji obrazu
telewizja kolorowa, w której nadaje się i odtwarza również informacje o wszystkich cechach kolorymetrycznych obrazu (barwie). Istnieje również — b. rzadko stosowana do specjalnych celów
telewizja stereoskopowa (monochromatyczna lub kolorowa), w której wrażenie głębi odtwarzanego obrazu uzyskuje się przez wykorzystanie właściwości widzenia dwuocznego .

W zależności od metody przesyłania informacji rozróżnia się :
telewizja analogowa, w której sygnał wizyjny jest ciągłą funkcją czasu i zależy od luminancji kolejno wybranych elementów obrazu
telewizja cyfrowa, w której sygnał wizyjny jest określany jedynie w wybranych chwilach i stanowi kombinację 2 stanów log.: „jeden” i „zero”.

Ze względu na jakość odtwarzanego obrazu rozróżnia się:
 telewizja standardowa (konwencjonalną), o jakości stosowanej powszechnie w telewizji programowej i stosunku boków obrazu 4:3,
podwyższonej jakości, o stosunku boków 16:9,
bardzo dużej rozdzielczości obrazu, o 2-krotnie większej liczbie linii wybierania obrazu i stosunku boków obrazu 16:9
małej rozdzielczości obrazu, o mniejszej liczbie linii wybierania (np. telewizja użytkowa).

Podstawowe procesy techniki telewizyjnej. to:
analiza obrazu, tj. przekształcenie w ustalonej kolejności rozkładu informacji opt. zawartych w nadawanym obrazie na odpowiadające im sygnały elektryczne (za pomocą lampy analizującej lub przetwornika CCD umieszczonych w kamerze telewizyjnej);
synteza, czyli odtwarzanie obrazu, tj. przekształcanie sygnałów elektron., uzyskiwanych w wyniku analizy nadawanego obrazu, na obraz widzialny, stanowiący reprodukcję tego obrazu, za pomocą kineskopu lub ekranu ciekłokrystalicznego umieszczonego w odbiorniku telew.; synchronizacja procesów analizy i syntezy obrazu, tj. uzyskiwanie współbieżności wybierania elementów obrazu (podczas ich analizy) i odtwarzania elementów obrazu (podczas syntezy obrazu), oraz uzyskiwanie prawidłowości odtwarzania kolorów w telewizji kolorowej.

przeznaczone dla słuchaczy posiadających odpowiednie radiowe urządzenia odbiorcze (radiowy odbiornik).

Audycje przygotowane w rozgłośniach są nadawane (rozsiewczo) w przyznanych do tego celu zakresach fal (radiofonia długofalowa, radiofonia średniofalowa, radiofonia krótkofalowa, radiofonia ultrakrótkofalowa), albo przesyłane kablami do urządzeń abonenckich sieci zamkniętej. Jedna stacja radiowa o mocy rzędu 1 MW, pracująca na falach długich może zapewnić zadowalającą jakość odbioru na obszarze całej Polski; stacja pracująca na falach średnich o zbliżonych parametrach pokrywa tylko obszar kilku województw, a oprócz tego, warunki odbioru zmieniają się w ciągu doby.

Znacznie większą dobową i sezonową zmienność warunków propagacji obserwuje się w zakresie krótkofalowym, jednak ze względu na zjawisko odbicia fal od jonosfery, przy odpowiednim dobraniu częstotliwości pracy i kąta promieniowania, można uzyskiwać zasięg kilkuset km przy mocach znacznie mniejszych niż w zakresie fal długich i średnich. Zasięg stacji pracujących na falach ultrakrótkich (UKF) jest praktycznie ograniczony do zasięgu bezpośredniej widoczności pomiędzy anteną odbiorczą i nadawczą, toteż dla pokrycia powierzchni Polski programami nadawanymi na UKF musi pracować kilkadziesiąt stacji retransmitujących te same programy. Pasmo fal ultrakrótkich ze względu na niski poziom zakłóceń występujących w tym pasmie jest przeznaczone dla sieci nadających programy wysokiej jakości, m.in. stereofoniczne. Dalsze podniesienie jakości, zwł. w dużych ośr. miejskich uzyskuje się w radiofonicznych sieciach kablowych; perspektywiczny wydaje się być system cyfrowej radiofonii naziemnej, opracowywany obecnie w wielu krajach.

Pierwsze próby przesyłania na odległość sygnałów fonicznych przeprowadzono na pocz. XX w. (np. doświadczalna transmisja z występów E. Carusa w Metropolitan Opera w Nowym Jorku). Szybki rozwój radiofonii rozpoczął się w latach 20. XX w.; 1922–33 wszystkie kraje eur. i USA rozpoczęły nadawanie regularnych programów radiofonicznych. Pierwsza doświadczalna stacja radiofoniczna w Polsce rozpoczęła pracę 1925, stała stacja Pol. Radia w Warszawie 1926. W latach 30. XX w. rozwinęła się, gł. w Europie, również radiofonia przewodowa wykorzystywana np. w fabrykach, szpitalach, szkołach.

Radio internetowe to radio nadające swoje audycje przez Internet, zwykle w formacie MP3, Ogg Vorbis, RealAudio, aacPlus lub Windows Media Audio, często jest radiem amatorskim. Także tradycyjne stacje radiowe wykorzystują Internet jako dodatkowy kanał nadawczy.
Pierwszym polskim radiem internetowym jest Radio NET. Powstało w grudniu 1998 roku, założone przez Michała Marcinika. Transmisja odbywała się na bazie technologii RealNetworks z prędkością 20kbps.
SHOUTcast to nazwa systemu służącego do nadawanie dźwięku jako strumienia MP3 lub AAC. Potocznie nazwa SHOUTcast odnosi się do aplikacji, która jest implementacją tego systemu. Aplikacja ta pozwala na założenie i prowadzenie własnego radia internetowego.
Na system SHOUTcast składają się dwa moduły. Moduł źródłowy – SHOUTcast DSP oraz serwer SHOUTcast DNAS (ang. Distributed Network Audio Server). Producent tego oprogramowania, firma Nullsoft udostępnia obydwie części za darmo. Oficjalny moduł źródłowy dostępny jest tylko w postaci wtyczki dla Winampa, jednak istnieją wtyczki, nie tworzone przez Nullsoft, przeznaczone dla innych programów do odtwarzania muzyki, np. dla XMMS. Natomiast serce całego programu, DNAS, firma Nullsoft stworzyła na różne systemy operacyjne.
Cała transmisja strumienia odbywa się poprzez protokół HTTP. DNAS domyślnie nasłuchuje na żądania od klientów na porcie 8000. W przypadku połączenia przez aplikację niebędącą przeglądarką internetową rozpoczyna przesyłanie strumienia. Dla przeglądarki wyświetla stronę internetową, poprzez którą można administrować radiem (wymaga logowania) oraz obejrzeć podstawowe informacje o konfiguracji radia bez konieczności logowania.
Serwer może pracować w dwóch trybach:
1. Transmisji strumienia. Wtyczki do programów służą do zdekodowania dźwięku do postaci strumienia mp3 i przesłania go do DNAS. Ten dystrybuuje strumień do podłączonych do niego klientów.
2. Tryb "muzyka na żądanie". W tym przypadku potrzebny jest tylko DNAS. Wtedy pliki mp3 będą wysłane dokładnie w takiej postaci w jakiej znajdują się na dysku, gdzie zainstalowany jest DNAS.
Na serwerze SHOUTcast można uruchomić swoja telewizje internetowa.. wymaga to jednak skomplikowanych programów źrodłowych, a także o wiele większej szybkości łacza na serwerze.
Icecast – serwer mediów strumieniowych, stworzony przez fundację Xiph.org. Pozwala na założenie i prowadzenie własnego radia internetowego. Potrafi transmitować sygnał w formatach Ogg Vorbis, Ogg Theora, Ogg FLAC, Ogg Speex, MP3, AAC i Ogg MIDI. Jest rozprowadzany na licencji GNU GPL.
Icecast jest bardziej rozbudowany względem oprogramowania SHOUTcast. Jeden proces może na przykład transmitować wiele strumieni poprzez pojedynczy port (SHOUTcast potrzebuje dwóch otwartych sąsiednich portów dla poprawnego działania), każdy strumień może wymagać uwierzytelnienia, serwer może również przenosić odbiorców na inny strumień w przypadku braku sygnału. Tym niemniej obydwa programy są częściowo ze sobą zgodne (Icecast 2 potrafi współpracować z narzędziami przeznaczonymi dla serwera SHOUTcast).
Lekko zmodyfikowany Icecast został wykorzystany jako jeden z komponentów przykładowej implementacji standardu

]]> http://www.ogn.com.pl/radio-internetowe/feed/ 0 http://www.ogn.com.pl/amerykanska-propaganda-filmowa/ http://www.ogn.com.pl/amerykanska-propaganda-filmowa/#comments Wed, 01 Oct 2008 11:13:10 +0000 admin http://seoteka.pl/wp/?p=37 W latach 1942-1946 wykształciły się trzy centra filmowej produkcji propagandowej w zjednoczonych siłach zbrojnych USA

Wbrew pozorom amerykańska produkcja propagandy podczas II wojny światowej była procesem niezwykle złożonym, w którym indywidualni pisarze, artyści i filmowcy niejednokrotnie nie zgadzali się z naturą i głównymi założeniami narodowej kampanii propagandowej. Niezgoda i zgrzyty otaczały większość krajowych projektów propagandowych, lecz chyba najwięcej kontrowersji i konfliktów narosło wokół Armii Stanów Zjednoczonych i jej prób stania się głównym centrum filmowej produkcji.
Podczas II wojny światowej hollywoodzcy filmowcy jawili się jako jedni z najbardziej prowojennych amerykańskich propagandystów. Silnie powiązani z europejskimi społecznościami imigranckimi filmowcy ci byli w przeważającej większości wielkimi patriotami i zagorzałymi przeciwnikami faszyzmu. Już we wczesnym 1939 zaczęły powstawać antynazistowskie obrazy takie jak film „Wyznania nazistowskiego szpiega” (Confessions of a Nazi Spy) Anatole’a Litvaka. Kiedy USA przystąpiło do wojny amerykańscy filmowcy zaczęli produkować setki filmów o wymowie antynazistowskiej. Wielu co bardziej zagorzałych patriotów z branży filmowej zaciągnęło się nawet do wojska.
Podczas pierwszych trzech lat wojny siły zbrojne Stanów Zjednoczonych zwerbowały część najbardziej kreatywnych filmowców do produkcji rządowych obrazów propagandowych. Wielu wybitnych hollywoodzkich reżyserów, producentów, scenarzystów i wydawców czynnie odpowiedziało na to swoiste wezwanie do broni. Wielokrotnie ci hollywoodzcy filmowcy pracowali w hierarchicznej strukturze, która nie pozwalała na wiele własnej inwencji i kreatywności, a ponadto była kontrolowana przez wszechobecną cenzurę. Mimo to filmowcom takim jak Frank Capra czy John Ford, najbardziej znanym amerykańskim propagandystom z okresu II wojny światowej, udało się stworzyć propagandowe obrazy, w których zamieścili własne, osobiste postrzeganie wojny i dodatkowo zaaprobowane przez rząd ideologiczne przesłanie. Jak wcześniejsze pokolenia amerykańskich propagandystów stale walczyli o to, aby rozkwitła ich własna inwencja, żeby delikatna równowaga pomiędzy polityczną poprawnością tamtego okresu a osobistą autonomicznością została zachowana. Czasami im się to udawało, a czasami nie. Lecz w wyniku ich pracy powstało filmowe imperium, które pod względem złożoności i kreatywności rywalizowało nawet z klasycznym Hollywood. To imperium było złożone z kilku rywalizujących ze sobą nurtów, każdy specjalizujący się w innych produkcjach filmowych.
W latach 1942-1946 wykształciły się trzy centra filmowej produkcji propagandowej w zjednoczonych siłach zbrojnych USA: jedno Johna Forda specjalizujące się w śmiałych filmach ukazujących wojnę w całej okazałości oraz pracę wywiadowczą za liniami wroga; drugie Franka Capry specjalizujące się w inspirujących filmach propagandowych; i trzecie zajmujące się głównie filmami z prawdziwych sytuacji bitewnych oraz obrazami o ekipach jednostek wojskowych. Funkcje i styl każdego z tych centrów był zależny od kilku wybranych reżyserów. Oprócz wymienionych już Forda i Capry, pod koniec wojny powstały obrazy takich reżyserów jak John Houston i Goeroge Stevens, którzy stworzyli nową generację dokumentów wyrażających ich narastającą sprzeczność uczuć wywołaną przez okrucieństwa wojny.
Jako pierwszy propagandowe filmy dla amerykańskiej armii zaczął tworzyć John Ford, sławny hollywoodzki reżyser westernów. Ford już w późnych latach 30-tych zdawał sobie sprawę, że udział USA w wojnie jest nieunikniony. Wiedział, że najcenniejszymi zasobami w czasie wojny jest solidna siatka wywiadowcza i informacyjna. Zaczął organizować ekipę filmową, która byłaby gotowa do kręcenia zdjęć na polu walki. Z tego powodu przeprowadził dwuletnie szkolenie, które miało przygotować ponad 200 osobową ekipę do takich zadań. Następnie zgłosił się do Najwyższego Dowództwa Marynarki Wojennej proponując swoje usługi. Ford nawet zademonstrował próbkę swoich możliwości – film dokumentalny o chorobach wenerycznych stworzony specjalnie dla marynarki, a zatytułowany „Higiena seksualna” (Sex Hygiene). Po wielu perturbacjach znalazł wreszcie zatrudnienie w amerykańskiej armii, a jego pierwszym filmem z pola walki był „Bitwa o Midway” (The Battle of Midway).

Ford czynnie brał udział w pracy nad filmem sam zajmując jedną z najbardziej zagrożonych japońskim atakiem lokacji – zajął pozycję na wieży nad generatorami elektryczności, które były jednym z kluczowych celów. Został nawet ranny w trakcie kręcenia zdjęć, przez kilka minut leżał ranny i oszołomiony, jednak nie na tyle, żeby nie powstać i nie dokończyć filmowania bitwy.

]]> http://www.ogn.com.pl/amerykanska-propaganda-filmowa/feed/ 0