Materiały edukacyjne » Nieruchomości

Zmiany prawne w ustawodawstwie spółdzielczym

admin — Mon, 14 Dec 2009 11:29:15 +0000

Przekształcenie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu we własność proponują posłowie UW oraz SLD. Parlamentarzyści z AWS chcą zaś, aby własnością zastąpić wszystkie spół. prawa do lokalu.

W Sejmie odbędzie się pierwsze czytanie trzech poselskich projektów ustaw: o spółdzielniach mieszkaniowych (UW), o uregulowaniu stosunków własnościowych w spółdzielniach mieszkaniowych (AWS) oraz nowelizacji do ustawy – Prawo spółdzielcze (SLD).
W projekcie ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych (UW) zakłada się, że zastąpi ona w przyszłości prawo spółdzielcze w tej jego części, która dotyczy szczególnych zasad działania, członkostwa i stosunków własnościowych wewnątrz spółdzielni mieszkaniowej, a także trybu podziału spółdzielni na wniosek mniejszości, tj. przepisy art. 204-239. Przewiduje się, że celem działania spółdzielni mieszkaniowych jest dostarczanie jej członkom samodzielnych lokali mieszkalnych, lokali o innym przeznaczeniu lub domów jednorodzinnych. Przedmiotem zaś jej działalności gospodarczej będzie:
• budowanie lub nabywane budynków w celu ustanowienia na rzecz członków odrębnej własności znajdujących się w tych budynkach mieszkań i lokali o innym przeznaczeniu,
• budowanie budynków w celu ustanowienia na rzecz członków spółdzielni praw do znajdujących się nich mieszkań,
• budowanie lub nabywanie budynków na wynajem mieszkań lub lokali o innym przeznaczeniu,
• budowanie lub nabywanie domów jednorodzinnych w celu przeniesienia na rzecz członków własności tych domów,
• udzielanie pomocy członkom, którzy budują budynki mieszkalne lub domy jednorodzinne,
• zarządzanie nieruchomościami należącymi do spółdzielni, a także nieruchomościami wspólnymi.
W projekcie proponuje się przekształcenie – z mocy prawa – we własność własnościowego prawa do lokalu spółdzielczego. We własność zmieni się także spółdzielcze prawo najmu lokalu użytkowego lub garażu i tzw. spółdzielcze prawo do garażu, jeżeli najemca lub członek spółdzielni wybudował lokal użytkowy lub garaż za własne środki. Przekształcenia takiego nie przewiduje się w wypadku lokatorskiego prawa do lokalu. Zakłada się natomiast zastąpienie dotychczasowej jego nazwy przez spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego. Poza tym proponuje się nadanie mu takiej samej ochrony prawnej, jaką ma prawo własności.
Spółdzielnie mieszkaniowe – korzystające bez tytułu prawnego z gruntów – staną się z mocy prawa ich użytkownikami wieczystymi (dotyczy to także gruntów prywatnych). Przed ustanowieniem użytkowania wieczystego na gruntach prywatnych ziemia ta przejdzie na własność skarbu państwa. Dotychczasowi zaś jej właściciele dostaną odszkodowanie.
Przewiduje się, że spółdzielnie mieszkaniowe zachowają prawa rzeczowe do tych gruntów i nieruchomości budynkowych, które nie ulegną przekształceniu we własność na rzecz członków spółdzielni lub najemców lokali użytkowych. Spółdzielni będzie więc przysługiwać prawo użytkowania wieczystego gruntów i własność budynków, w których znajdują się jej pomieszczenia biurowe lub gospodarcze, albo lokale użytkowe, których nie przydzielono członom spółdzielni, np. pawilony handlowe. Zachowa ona też prawo współużytkowania wieczystego gruntów i prawo współwłasności budynków mieszkalnych, w których znajdują się mieszkania członków spółdzielni, mających spółdzielcze prawo do lokali spółdzielczych, czyli dziś – prawo lokatorskie. Spółdzielnia będzie zarządzała też nieruchomością wspólną, niezależnie od tego, czy poszczególni właściciele lokali należą do niej czy nie. Zakłada się, że członkowie spółdzielni poniosą pełne koszty administrowania nieruchomością wspólną. Natomiast pożytki i inne przychody z nieruchomości stanowiących mienie spółdzielni wpłyną na obniżenie opłat eksploatacyjnych ponoszonych przez członków i pokryją wydatki związane z utrzymaniem spółdzielni i lokali nie należących do spółdzielni.

Zakup nieruchomości

admin — Mon, 14 Dec 2009 11:29:04 +0000

Chcąc zmienić, zakupić, wynająć mieszkanie, należy przede wszystkim wiedzieć, gdzie z problemem uderzyć, a więc posiadać ogólna orientację, gdzie szukać.W poszukiwaniu nieruchomości bardzo przydatne stają się wszelkie serwisy ogłoszeniowe, oraz pośrednicy nieruchomości. Dzięki nim, dużo łatwiej znaleźć coś odpowiedniego dla siebie, gdyż- po pierwsze, serwisy tego typu zawierają duże bazy nieruchomości zarówno na sprzedaż jak i do wynajmu i wszystko zgromadzone jest w jednym miejscu. Kolejnym atutem są różne opcje wyszukiwania, jak np. szukanie w danych przedziałach cenowych, konkretnym województwie, albo mieście. Obok każdej pozycji znajdziemy opisy warunków mieszkalnych typu metraż, ilość pokoi, stan mieszkania, lokalizacja itp. Często dodawane są także zdjęcia, dzięki którym możemy dokonać wstępnej orientacji wizualnej, jeśli ta wypadnie w naszych oczach pozytywnie, wystarczy tylko umówić się z właścicielem na rozmowę, oraz dokładne obejrzenie nieruchomości, korzystając z danych, które również zamieszczone są pod ofertą. Jest to bardzo wygodne rozwiązanie, gdyż poszukiwania odbywają się bez wychodzenia z domu, siedząc wygodnie przed komputerem. Ponadto serwisy nieruchomości, zawierają stosy dodatkowych informacji, np. o kredytach hipotecznych, zasadach podpisywania umów, a także posiadają sztab ekspertów, którzy posłużą nam fachową radą, odpowiedzą na nasze pytania, czy też wyrażą swoją opinię na dany temat. Analogicznie, serwisy takie są przydatne również, gdy to my chcemy zamienić, sprzedać, bądź wynająć mieszkanie. Sprawa wygląda bardzo prosto, wystarczy w odpowiednim miejscu umieścić wszystkie potrzebne dane, dodać zdjęcia- oferty ze zdjęciami mają większe szanse na zainteresowanie potencjalnego nabywcy mieszkania. W większości takich portali, umieszczanie swoich ogłoszeń, odbywa się bez żadnej opłaty. Wszystkie natomiast posiadają określony regulamin, do którego należy się stosować. Oprócz internetowych serwisów, są także takie, w postaci dodatków, np. do dzienników, czy czasopism o tematyce związanej z nieruchomościami. Duża ilość zalet serwisów nieruchomości, nie świadczy wcale o tym, że są one idealne. Opisy mieszkań są często zbyt podkoloryzowane, zwłaszcza te, przy których nie pojawiają się zdjęcia. Mieszkania których stan ma wiele do rzeczenia, określana są jako lokale w bardzo dobrym stanie i mają np. dużą ilość gwiazdek, czy jakichkolwiek innych oznaczeń, które są symbolem jakości oferty. Ten minus nie jest oczywiście bezpośrednią winą serwisów, lecz nieuczciwych ogłoszeniodawców, których to rzetelności nie jesteśmy w stanie w żaden sposób zweryfikować.. Jeśli chodzi o samą osobę pośrednika, jest to niewątpliwie przydatny nam człowiek, który pomoże dokonać wyboru, dopełnić wszystkich formalności, skonstruować i podpisać umowę na odpowiednich warunkach. Ale sprawdzić się może tylko wtedy, gdy jest osobą kompetentną i uczciwą. Niestety, jak dowiodły najnowsze badania, spory procent pośredników, są to osoby nieuprawnione do zawodu (nie posiadają licencji), nie będzie więc żadnym nietaktem poproszenie pośrednika z którym chcemy współpracować, o okazanie licencji, choć w zasadzie powinien zrobić to z własnej inicjatywy. Kolejny przypadek nieuczciwości ze strony pośredników, mówi o fałszowaniu umów, każdą z nich należy czytać wnikliwie, nawet po kilka razy. Pośrednik, oprócz tego, że kosztuje nas niemałe pieniądze, może również zamiast pomóc- zaszkodzić. Jeśli natomiast bardzo zależy nam, na oparciu swoich decyzji, o doświadczenie osób znających się na rzeczy najlepiej, powinniśmy sięgać po specjalistów, którzy są sprawdzeni, np. przez znajomych, działają jawnie, posiadając udokumentowane uprawnienia, albo np. są pracownikami firm z branży nieruchomości, które cieszą się uznaniem, oraz autorytetem. Wszystko jest dla ludzi, gdzieś szukać trzeba, a więc wady serwisów, czy też nieuczciwi pośrednicy nie powinni nas od razu zniechęcać, tym bardziej, że pozytywów jest znacznie więcej a szanse na udane transakcje wzrastają w miarę poczynionych prób.

Wycena nieruchomości

admin — Mon, 14 Dec 2009 11:28:50 +0000

Wycena nieruchomości jest procesem prowadzącym do stworzenia opinii o wartości nieruchomości
W procesie tym rzeczoznawca majątkowy posługuje się 4 podejściami: podejściem porównawczym, podejściem kosztowym, podejściem dochodowym oraz podejściem mieszanym. W podejściu porównawczym wycenianą nieruchomość porównuje się z transakcjami nieruchomościami podobnymi z lokalnego rynku. W podejściu kosztowym określa się koszt odtworzenia nieruchomości z uwzględnieniem stopnia zużycia technicznego i wartości gruntu. W podejściu dochodowym określenie wartości nieruchomości opiera się na przewidywanym dochodzie, jaki można by uzyskać
z wycenianej nieruchomości. Ostatnim podejściem jest podejście mieszane, które stosuje się w szczególnych przypadkach, kiedy niemożliwe jest zastosowanie żadnego z powyższych podejść.

Jest wiele sytuacji, w których niezbędne jest określenie wartości nieruchomości. Najczęstszymi celami wyceny są zabezpieczenie wierzytelności kredytodawcy oraz określenie wartości przy transakcjach kupna-sprzedaży. Inne cele wyceny to ustalanie podatków i innych opłat, obliczanie odszkodowań, ubezpieczanie nieruchomości oraz doradztwo inwestycyjne.

Operat szacunkowy jest opinią autorska rzeczoznawcy majątkowego o wartości nieruchomości i stanowi dokument urzędowy. W operacie szacunkowym powinno znajdować się: określenie przedmiotu, zakresu i celu wyceny, podstawy formalne i prawne opracowania operatu szacunkowego, określenie dat istotnych dla procesu wyceny, przedstawienie sposobu wyceny nieruchomości, analiza rynku nieruchomości, określenie wartości nieruchomości wraz z uzasadnieniem oraz podpis autora operatu.

Operat szacunkowy może być wykorzystywany do celu, dla którego został sporządzony, przez okres 12 miesięcy od daty jego sporządzenia, chyba że wystąpiły zmiany uwarunkowań prawnych lub istotne zmiany czynników. Operat szacunkowy może być wykorzystywany po upływie tego okresu, po potwierdzeniu jego aktualności przez rzeczoznawcę majątkowego. Potwierdzenie aktualności operatu następuje przez umieszczenie stosownej klauzuli w operacie szacunkowym przez rzeczoznawcę.

Najczęściej wycena nieruchomości jest wykonywana na potrzeby:
• Zabezpieczenia wierzytelności kredytodawcy
• Kupna-sprzedaży
• Aktualizacja opłat z tytułu użytkowania wieczystego
• Opłat planistycznych
• Oddania nieruchomości w użytkowanie wieczyste
Poza szacowaniem wartości rynkowej nieruchomości i sporządzaniem operatów szacunkowych wykonujemy:
• analizy rynku nieruchomości
• wycena nieruchomości na potrzebę analizy stanu prawnego nieruchomości
• opracowania dotyczące efektywności inwestowania
• analizy ekonomiczno-finansowe i wyceny przedsiębiorstw
• inwentaryzacje dla potrzeb oznaczania przedmiotu odrębnej własności lokali
• opracowania dotyczące prognoz wartości nieruchomości
• wyceny wartości środków trwałych
• wycena nieruchomości na potrzeby opinii o wartości nieruchomości
• opinie na temat stawek czynszu
• ekspertyzy dotyczące wartości bankowo- hipotecznej, który go sporządził.

Wybór technologii budowania

admin — Mon, 14 Dec 2009 11:28:49 +0000

Polskie budownictwo, zmienia sie na przestrzeni lat pod względem technik, wzorców architektonicznych, jednak jedno pozostaje niezmienne- większość z nas mieszka w domach z betonu. Ten rodzaj budownictwa, stał się już czymś tradycyjnym dla naszego kraju, być może stąd ogólna niechęć do innowacyjnych rozwiązań- jak np. domy oparte na konstrukcjach szkieletowych. Konstrukcje szkieletowe, mają kilkanaście swoich rodzajów, które różnią się w swej strukturze. Każda z nich ma swoją nazwę, która adekwatna jest do budowy, czyli np. sposobu ułożenia desek w poszczególnych warstwach. Koncepcja powstawania takich budynków narodziła się w Stanach Zjednoczonych, konkretnie w Kanadzie. W Polsce spotkała się raczej z dużym sprzeciwem, niż entuzjazmem -swoją drogą, znając skłonności Polaków do przejmowania wszystkiego co amerykańskie, było to dość dziwne. Główne zarzuty, jakie padają przeciwko konstrukcjom szkieletowym, to słaba wytrzymałość, małe zdolności do utrzymywania ciepła i inne tego typu wymysły, które nie wynikają one bynajmniej z ugruntowanej wiedzy, lecz ze strachu przed czymś nowym i nieznanym. Tymczasem wyżej wspomniany rodzaj budownictwa, ma naprawdę wiele zalet, oraz cieszy się ogromną popularnością, szczególnie na Zachodzie, oraz w dobrze rozwiniętych krajach azjatyckich .Budowanie za pomocą konstrukcji szkieletowych, jest o wiele szybsze. Podczas gdy na wybudowanie tradycyjnego, betonowego domu trzeba czekać kilka miesięcy, postawienie budynku opartego na konstrukcji szkieletowej trwa kilka tygodni. Materiały, z których wykonywane są tego typu budynki są nieszkodliwe zarówno dla człowieka, jak i dla środowiska, podczas gdy w betonowych domach, często mamy do czynienia z różnymi szkodliwymi substancjami, jak np. azbest. Ponadto nie ma żadnych trudności w ich zakupieniu na polskim rynku. Na szczególną uwagę zasługuje także waga domu o takiej konstrukcji, która (w zależności od rozmiarów budynku) jest nawet kilkakrotnie mniejsza od wagi klasycznego betonowego domu. Jest to duże udogodnienie dla samych robotników, gdyż mają mnie do dźwigania, a także dla nas Roboty budowlane można wykonywać nawet w niesprzyjających warunkach atmosferycznych, które w przypadku budownictwa betonowego są potężnym utrudnieniem, czasem wręcz uniemożliwiają pracę. Jest też wiele innych aspektów, dla których watro stawiać domy ze szkieletowymi konstrukcjami z drewna, między innymi względy ekonomiczne, a także ekologiczne. Budynki, których budowa opierała się na tejże technologii, są dobrymi izolatorami cieplnymi, chronią także przed hałasem. Każdą z konstrukcji, można dodatkowo udoskonalić, wybierając np. lepsze materiały izolujące, które umieszczone zostają pomiędzy poszczególnymi warstwami konstrukcji- w tej kwestii, sprawa ma się tak samo, jak w budownictwie tradycyjnym. Problemem może być to, że domki oparte na takich konstrukcjach, nie posiadają zazwyczaj większej ilości pięter, niż jedno, jeśli więc jest się zwolennikiem wysokich domów, faktycznie lepiej sprawdzą się tradycyjne betonowe budowle. Drewno jest także materiałem łatwopalnym, oraz narażonym na niszczenie przez szkodniki, jednak i z tym można sobie poradzić, stosując odpowiednie zabezpieczenia w postaci np. środków chemicznych, które nakłada się na poszczególne warstwy drewna. Są to bardzo nieliczne wady, jakie posiadają budowle , których podstawą są wyżej wymienione konstrukcje szkieletowe. Jak więc widzimy, technika ta przewyższyła w dużym stopniu nasze dotychczasowe rozwiązania w dziedzinie budownictwa, jest powoli rozpowszechniana w naszym kraju, ale jej rozwój zależy przecież od tego, jakie klienci będą wykazywać zainteresowanie takim rodzajem budownictwa. Skoro można robić coś lepiej, taniej, szybciej, oraz mniejszym kosztem- trzeba łapać okazję. Warto chyba przełamać się i zaczerpnąć czegoś nowego… Dla własnej wygody, oszczędności i satysfakcji.

Spółdzielczość mieszkaniowa w Polsce

admin — Mon, 14 Dec 2009 11:26:33 +0000

Kolebką liczącej już blisko dwa wieki spółdzielczości jest Anglia. Pierwsze spółdzielnie budowlane zaczęły tam powstawać na początku XIX wieku.

Przyjmowały formy spółek akcyjnych albo klubów z bardzo wysokimi udziałami. W 1836 roku wydano w Anglii pierwsza ustawę o spółdzielniach budowlanych.
Z Anglii ruch ten przerzucił się do innych krajów, przede wszystkim do Szwajcarii, Stanów Zjednoczonych i Niemiec, gdzie w związku ze znacznym skupieniem ludności w miastach i centrach fabrycznych sprawa mieszkaniowa stawała się coraz ważniejszym zagadnieniem społecznym. Szczególnie rozwinęły się spółdzielnie budowlane w Ameryce Północnej. Pierwsza powstała tam w 1831 roku na przedmieściach Filadelfii. W 60 lat później, bo w roku 1892 było ich już 5 838, a skupiały w swych szeregach 1 745 725 członków.
W Niemczech, spółdzielnie budowlane zaczęły powstawać w drugiej połowie XIX wieku. Po raz pierwszy były one przedmiotem obrad na zjeździe powszechnego związku niemieckich spółdzielni zarobkowych i gospodarczych w Szczecinie w 1865 roku. Przyjęto tam uchwałę, że brakowi mieszkań robotniczych mogą najlepiej zaradzić spółdzielnie budowlane oparte na samopomocy. Miały one budować osobne dla każdej rodziny domki i odsprzedawać je członkom na wyłączną własność za sumę amortyzowaną terminowymi spłatami rozłożonymi na szereg rat.
Pierwsza spółdzielnia budowlana w Niemczech powstała w Hamburgu w 1864 roku. W ciągu kilku lat narodziło się przeszło 70 innych. Jednak kryzys przemysłowy w 1873 roku spowodował ich upadek. Nowe ożywienie nastąpiło dopiero po zmianie ustawy spółdzielczej w 1888 roku, dopuszczającej odpowiedzialność ograniczoną. Wtedy też, w 1890 roku powstała pierwsza na ziemiach polskich Spółdzielnia Budowlana "Pomoc" w Poznaniu.
Zalecany na zjeździe w Szczecinie system oddawania domków na wyłączną własność nie rozwiązał problemu mieszkań urzędniczych i robotniczych. Pojawiła się więc tendencja do wprowadzenia nowego typu spółdzielczości, tzw. mieszkaniowego. Domy wybudowane w tym systemie pozostawały własnością spółdzielni mieszkaniowej, a członkowie otrzymywali mieszkania jako lokatorzy. Spółdzielnie takie powstawały głównie w większych miastach, gdzie ze względów oszczędnościowych budowano domy wielomieszkaniowe.
Taką spółdzielnią jest najstarsza na Górnym Śląsku Chorzowska Spółdzielnia Mieszkaniowa. Powstała na początku wieku, w 1908 roku, w tym samym czasie, co kolejne spółdzielnie na ziemiach polskich – w Bydgoszczy, Gnieźnie, Grudziądzu, Inowrocławiu, Bielsku, w Katowicach. W Bielsku założono niemiecką spółdzielnię już w 1906 roku. W Katowicach niemieccy urzędnicy powołali swój Wohnungsbauverein w 1908 lub w 1909, w Cieszynie w 1908, w Lublińcu w 1919. W Hajdukach Wielkich spółdzielnia powstała w 1927 roku, dwa lata później, niż założone w 1925 roku w Chorzowie Towarzystwo Budowy Domów Robotniczych, druga chorzowska spółdzielnia mieszkaniowa, przejęta później przez ChSM. Wśród nich wszystkich zrodzona w 1908 roku Chorzowska Spółdzielnia Mieszkaniowa była największa.

FAKTY, WYDARZENIA:

1961 – III Krajowy Zjazd Spółdzielczości

1961-1980 – przeobrażenie spółdzielczości z samorządnej niezależnej organizacji w strukturę realizującą zadania państwa

Po październikowym przełomie i I Krajowym Zjeździe Spółdzielczości Mieszkaniowej spółdzielczość wróciła w swoje dawne, przedwojenne jeszcze tory. Niestety, podążała nimi tylko przez kilka następnych lat.

Rynek nieruchomości

admin — Mon, 14 Dec 2009 11:26:10 +0000

Rynek nieruchomości jest rynkiem lokalnym, ograniczonym, a więc innym niż rynek dóbr masowych. Wynika to z faktu, że nieruchomości nie można przenieść na rynek, gdzie są wyższe ceny.

Człowiek posiada wiele potrzeb, które na ogół dzielimy na podstawowe i wyższego rzędu, a które można określić jako uczucie braku(niedostatku). Aby potrzeba stała się popytem, musi być wsparta środkami finansowymi. Najbardziej klasycznym przykładem różnicy między potrzebami a popytem jest budownictwo mieszkaniowe w Polsce. O ile potrzeby można ocenić na minimum 1,6 miliona mieszkań, to popyt realizowany w ciągu ostatnich kilku lat wahał się w okolicach liczby 100 tysięcy mieszkań rocznie. W rzeczywistości był on większy, gdyż na jedno nowe oddane do użytku mieszkanie przypada ok.. trzech transakcji na wtórnym rynku mieszkaniowym.
W gospodarce rynkowej przyjmuje się, że oba spotykające się na rynku podmioty, tj. sprzedawca(reprezentujący stronę podażową) i nabywca(reprezentujący stronę popytową) działają z chęci zysku, a więc dokonując transakcji próbują go maksymalizować. Sprzedający(oferujący) dąży do najwyższej ceny, kupujący natomiast próbuje uzyskać maksymalna korzyć przez dążenie do zapłaty jak najniższej ceny za poszukiwane dobro. Oba te podmioty gry rynkowej mają swobodę działania, w tym przede wszystkim- podejmowania decyzji. To powoduje, że w tradycyjnym pojęciu rynek jest nieograniczony, kształtuje się żywiołowo pod wpływem swobodnych decyzji jego uczestników. Posiada jednak mechanizm samoregulacji ściśle powiązany z podażą towarów i popytem na nie.
Rynek jest niezmiernie ważnym źródłem informacji dla obu stron. Sprzedawcy dowiadują się jakie kolory, modele, rodzaje przedmiotów są szczególnie poszukiwane, za które kupujący są w skłonni zapłacić wyższą cenę, natomiast nabywcy pozyskują informacje o ruchach cenowych, o rodzajach dóbr, które można kupić dziś lub w przyszłości. Indywidualne decyzje konsumentów powodują falowanie podaży i popytu różnych dóbr. Przyczynia się do tego ciągłe wprowadzanie przez producentów nowych asortymentów towarów, doskonalszych modeli, coraz bardziej stymulującej do kupna reklamy i innych działań marketingowych, których celem jest nakierowanie strumienia popytu na określone, oferowane właśnie przez nich dobra i usługi.
Sytuacja taka występuje nie tylko na rynku dóbr konsumpcyjnych, ale również na rynku dóbr inwestycyjnych. Producenci podobnych maszyn, linii technologicznych konkurują miedzy sobą o pozyskanie nabywcy, a część tych dóbr jest produkowana dopiero po uzyskaniu zamówienia. Sytuacja taka przenosi się na część rynku inwestycyjnego(kapitałowego), jakim jest rynek nieruchomości. On również ulega zmianom, przekształceniom i modom, ale ma też swoje cech specyficzne.
Specyfika tego rynku wynika przede wszystkim z tego, że dobro o którym mówimy, czyli nieruchomość, jest nieprzenoszalna. Nie można wyprodukować jej w jakimś tanim miejscu na świecie, a następnie dowieźć na ten rynek, gdzie można uzyskać najwyższą cenę. Innymi słowy, ze specyficznych cech nieruchomości wynika specyfika tego rynku, który w zasadniczych kwestiach, np. kształtowania podaży i popytu, zachowuje się jak każdy rynek.
Większość specjalistów zajmujących się rynkiem nieruchomości za najważniejszy czynnik kształtujący popyt na nieruchomości uważa zatrudnienie. Zatrudnienie jest początkiem reakcji łańcuchowej, która kończy się popytem na nieruchomości. Powstające nowe miejsca pracy lub ich likwidacja na danym obszarze mają istotny wpływ na popyt na nieruchomości na tym obszarze. Decyzja firmy o nowej lokalizacji powoduje zapotrzebowanie na zatrudnienie pracowników, powstają nowe miejsca pracy, wzrasta popyt na powierzchnie komercyjne( biura, magazyny, sklepy), wzrasta popyt na mieszkania, towary i usługi.

Rozwój mieszkalnictwa

admin — Mon, 14 Dec 2009 11:26:02 +0000

Ani w Polsce ani prawdopodobnie w innych miejscach na świecie władze lokalne nie mają wystarczających środków, aby zaspokoić wszystkie potrzeby mieszkaniowe swoich mieszkańców.

Strategia rozwoju mieszkalnictwa
Strategia to plan działania. Określa ona nie tylko założenia i politykę, jaka ma być realizowana, aby te założenia osiągnąć, lecz także potrzebne środki, czas, w którym są one potrzebne oraz osoby odpowiedzialne za realizację określonych programów czy przedsięwzięć. Strategia mieszkaniowa musi stanowić integralną część strategii rozwoju miasta. Ponieważ projekty w ramach strategii mieszkaniowej będą finansowane z ograniczonych środków budżetowych, władze będą musiały określić miejsce sektora mieszkaniowego wśród swoich priorytetów. Wpłynie to bezpośrednio na wysokość środków przyznanych na te projekty i musi być uwzględnione w planie. Ponadto, strategia obejmuje długi okres czasu. Sytuacja zarówno w sektorze mieszkaniowym, jak i w innych sektorach będzie ulegać ciągłym zmianom. Może na przykład pojawić się konieczność zaspokojenia nieprzewidzianych potrzeb. W takiej sytuacji strategia będzie wymagała aktualizacji. Skoro strategia mieszkaniowa ma mieć charakter dynamiczny, musi zawierać sposoby kontroli skuteczności i efektywności jej realizacji.

Proces opracowywania strategii
Ani w Polsce ani prawdopodobnie w innych miejscach na świecie władze lokalne nie mają wystarczających środków, aby zaspokoić wszystkie potrzeby mieszkaniowe swoich mieszkańców. Swoje potrzeby mieszkaniowe w przeważającej części zaspokajają same zainteresowane osoby i organizacje sektora prywatnego.
Strategia mieszkaniowa musi zatem zakładać chęć i zdolność sektora prywatnego do reagowania na takie potrzeby. Jeżeli zaś od sektora prywatnego oczekuje się reakcji, to w takim razie jego przedstawiciele powinni również być zaangażowani w formułowanie strategii. O ile wyłoniona w wyborach rada ma prawo wypowiadać się w imieniu społeczności, to wielu zainteresowanych nie należy do elektoratu – na przykład osoby nie będące mieszkańcami gminy i w związku z tym nie mające reprezentacji w radzie. Mogą oni być właścicielami miejscowych banków czy firm budowlanych.
Po drugie, strategia nie obejmuje wszystkich w ten sam sposób. Niektóre kierunki polityki mogą mieć szczególne znaczenie jedynie dla pewnych grup, np. osób mieszkających w domach komunalnych. Grupy te muszą być angażowane w procesy decyzyjne, aby potem były bardziej pozytywnie nastawione do wprowadzanych zmian.
Dla zapewnienia potrzebnego udziału obywateli konieczne jest powołanie komitetu sterującego – reprezentującego najważniejsze grupy miejscowych interesów. W jego skład powinni wejść m.in. przedstawiciele stowarzyszeń mieszkańców, lokalnych liderów, miejscowych banków, developerów, firm budowlanych i innych. Poza komitetem, o wynikach pracy zespołu roboczego (zazwyczaj złożonego z przedstawicieli personelu gminy i ewentualnie konsultantów zewnętrznych) powinny być informowane wszelkie grupy, na które takie decyzje czy programy mogą mieć wpływ. Dodatkowo tam, gdzie pozwalają na to środki, można stosować ankiety w celu ustalenia preferencji występujących w określonych grupach ludności.

Powszechne uwłaszczenie

admin — Mon, 14 Dec 2009 11:25:03 +0000

Projektowana ustawa o powszechnym uwłaszczeniu ma stać się fundamentem oraz osią orientującą dla pakietu przyszłych szczegółowych aktów prawnych

Uwłaszczenie ma być bezpośrednie i pośrednie. Pierwsze będzie polegać na nieodpłatnym uzyskaniu prawa własności do posiadanych budynków, lokali, gruntów, ogródków działkowych. Dojdzie do tego z mocy prawa, z chwilą wejścia w życie projektowanej ustawy. Drugi etap to uwłaszczenie pośrednie. Tu będzie można nieodpłatnie nabyć nieruchomości, akcje, jednostki uczestnictwa w funduszach inwestycyjnych bądź emerytalnych. W tym drugim etapie nie będą uczestniczyć ci, którzy już wcześniej zdążyli się uwłaszczyć. Wartość akcji (udziałów) jednostek uczestnictwa nabywanych nieodpłatnie w ramach uwłaszczenia pośredniego wynosić będzie dwanaście średnich wynagrodzeń w gospodarce narodowej.
Wszyscy obywatele polscy mają prawo do spadku po PRL. Tymczasem w efekcie realizacji programów przekształceń własnościowych tylko niektórzy stali się beneficjentami prywatyzacji. Wynikało to np. z zatrudnienia w prywatyzowanym zakładzie pracy – przekonują autorzy projektu ustawy o zasadach realizacji programu powszechnego uwłaszczenia obywateli Rzeczpospolitej Polskiej. Projekt podpisało 113 posłów.
Posłowie ci podkreślają, że nie ma ani logicznych, ani moralnych racji, dla których tylko niektórzy obywatele polscy mieliby prawo do korzyści wynikających z prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych.
Obywatele RP, którym przysługuje: własnościowe prawo do lokalu, spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego, lokatorskie spółdzielcze prawo do lokalu, staną się z mocy prawa ich właścicielami. Podstawę wpisu prawa własności do księgi wieczystej stanowi zaświadczenie wystawione przez zarząd spółdzielni.
Wyżej opisany sposób uwłaszczenia ustawa nazywa uwłaszczeniem bezpośrednim.
Z udziału w programie uwłaszczenia pośredniego wyłączeni mają być obywatele, którzy zostali uwłaszczeni w formie bezpośredniej. Taka jest ogólna zasada, od której przewidziano wyjątki, np. nie dotyczy ona tych, którzy wykupili mieszkanie lokatorskie, jeżeli preferencja, z jakiej skorzystali, nie przekroczyła dwunastu średnich wynagrodzeń miesięcznych w gospodarce narodowej (obliczonych na podstawie sześciu miesięcy poprzedzających datę, kiedy skorzystali z tej możliwości).
Ponadto w programie uwłaszczenia pośredniego nie będą uczestniczyć obywatele, którzy już wcześniej i na podstawie różnych tytułów uczestniczyli w prywatyzacji i zyskali walory przekraczające równowartość dwunastu średnich wynagrodzeń miesięcznych w gospodarce narodowej (obliczonych jak wyżej). Projekt wymienia cztery kategorie takich osób, które w tak znacznych rozmiarach na warunkach preferencyjnych nabyli nieodpłatnie akcje i udziały na podstawie ustaw: z 13 lipca 1990 r. o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych; z 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych; z 30 kwietnia 1993 r. o Narodowych Funduszach Inwestycyjnych i ich prywatyzacji; z 26 sierpnia 1994 r. o regulacjach rynku cukru i przekształceniach własnościowych w przemyśle cukrowniczym. To samo dotyczy osób, które nabyły na zasadach preferencyjnych własność z zasobów Agencji Własnościowej Skarbu Państwa (mieszkania, grunty, budynki gospodarcze), na podstawie ustawy z 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi skarbu państwa.
Ponadto, już bez ograniczeń co do wartości, w programie nie będą uczestniczyć ci, którzy: przejęli na własność mienie skarbu państwa: w związku z likwidacją przedsiębiorstwa państwowego w trybie ustawy z 25 września 1981 r. o przedsiębiorstwach państwowych; w trybie prawa upadłościowego. Ograniczenie to dotyczy także osób, które z mocy prawa nabędą członkostwo lub złożą oświadczenie o zamiarze nabycia członkostwa w pracowniczych funduszach emerytalnych utworzonych na podstawie ustawy z 28 sierpnia 1997 r. o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych. Wyłączono także pracowników przedsiębiorstw państwowych i komunalnych, którzy w związku z ich likwidacją, upadłością lub prywatyzacją przejęli na własność mieszkania zakładowe będące własnością ich pracodawcy.

Polityka mieszkaniowa

admin — Mon, 14 Dec 2009 11:18:17 +0000

Polityka państwa i polityki gmin powinny zmierzać do rozwoju budownictwa mieszkaniowego, gdyż sprzyja ono rozwojowi innych inwestycji i ich pożądanemu rozmieszczeniu w przestrzeni.

Urząd Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast przygotował strategię polityki mieszkaniowej państwa na lata 1999-2003 (Komitet Ekonomiczny Rady Ministrów ocenił ją pozytywnie). Jej realizacja pozwoli na przyspieszenie rozwoju budownictwa mieszkaniowego. Zdaniem Urzędu Mieszkalnictwa, analiza aktualnej sytuacji na rynku skłania do przyjęcia następujących założeń jako podstawy określania celów polityki mieszkaniowej w najbliższym czasie:

• Państwo nie powinno zastępować, lecz powinno wspomagać obywateli w ich wysiłkach zmierzających do pozyskania mieszkania. Aby większość obywateli mogła w przyszłości zaspokajać potrzeby mieszkaniowe bez nadmiernego finansowego zaangażowania państwa, niezbędny jest rozwój systemów długookresowego kredytowania mieszkalnictwa oraz rozwój oszczędzania na cele mieszkaniowe. Programy pomocy powinny więc służyć rozwojowi rynkowych systemów finansowania mieszkalnictwa.
• Polityka państwa i polityki gmin powinny zmierzać do rozwoju budownictwa mieszkaniowego, gdyż sprzyja ono rozwojowi innych inwestycji (w tym produkcyjnych) i ich pożądanemu rozmieszczeniu w przestrzeni, powoduje zmianę postaw społecznych i zachowań ekonomicznych, w tym ogranicza konsumpcję na rzecz inwestycji oraz tworzy miejsca pracy.
• Polityka mieszkaniowa państwa powinna oddziaływać zarówno na stronę popytową, jak i na podaż mieszkań. Obecnie działalność regulacyjna powinna bardziej koncentrować się na wspieraniu podaży.
• Skala interwencjonizmu państwa powinna być racjonalna i uwzględniać możliwości budżetu państwa. Konieczne jest zatem przyjęcie takich programów, które stymulują wzrost nakładów innych inwestorów i mieszczą się w założonych limitach finansowych oraz zastosowanie przez państwo takich instrumentów, które zapewniają maksymalizację efektów rzeczowych.
• Obecnie niezbędny jest rozwój sektora mieszkań na wynajem, ponieważ zwiększenie podaży tych mieszkań w Polsce przyspieszy procesy migracyjne oraz dostosowawcze na rynku pracy. Podążanie ludzi za pracą pozwoli także na uwalnianie zasobów o obniżonym standardzie, które będą mogły być wykorzystane jako mieszkania socjalne. Pomoc państwa w rozwoju takiego budownictwa powinna być adresowana do osób, których nie stać na zakup własnego mieszkania, lecz stać na utrzymanie wynajętego.
• Konieczna jest racjonalizacja gospodarowania istniejącymi zasobami mieszkaniowymi, obejmująca urealnienie czynszów, szersze stosowanie dodatków mieszkaniowych, oddzielenie socjalnej sfery w mieszkalnictwie od sfery gospodarczej.
Takie zmiany są niezbędne, aby inwestowanie w mieszkania na wynajem miało sens ekonomiczny i możliwe było powstrzymanie postępującej dekapitalizacji zasobów. Całkowite zniszczenie istniejących mieszkań i budynków oznaczać będzie konieczność ponoszenia jeszcze większych wydatków w przyszłości, ponieważ odtworzenie tej samej liczby mieszkań jest droższe niż ich wyremontowanie. Ochronie zasobów służyć ma aktywne wsparcie remontów budynków i termomodernizacja.

Podstawa prawna działalności spółdzielni

admin — Mon, 14 Dec 2009 11:18:10 +0000

Obecnie obowiązujące prawo spółdzielcze, po wielokrotnych nowelizacjach, odeszło od szeregu przepisów bezwzględnie obowiązujących na rzecz umownych rozwiązań, określonych w statucie.

Prawo spółdzielcze jest ustawą uchwaloną 16 lat temu, 16 września 1982 r. Anachroniczność pewnych rozwiązań mimo wielokrotnej nowelizacji tego aktu jest widoczna i w pewnych sytuacjach utrudnia funkcjonowanie spółdzielni w warunkach gospodarki rynkowej, stwarza również liczne niedogodności dla samych członków spółdzielni, choćby w przypadku przynależności do spółdzielni mieszkaniowych. Obecnie w Parlamencie trwają prace nad uchwaleniem całkowicie nowego aktu prawnego regulującego kwestię spółdzielczości. Jednakże z uwagi na złożoność problematyki prace te postępują ślamazarnie.
Obowiązujący na dzień dzisiejszy akt prawny stanowi, iż podstawowymi cechami spółdzielni jest:
• dobrowolność,
• zrzeszeniowy charakter,
• zmienny skład osobowy,
• zmienny fundusz udziałowy,
• prowadzenie wspólnej działalności gospodarczej w interesie członków.
Nowelizacja prawa spółdzielczego w 1994 r. znacznie zwiększyła znaczenie statutu spółdzielni, przez co stał się on jednym z podstawowych aktów regulujących funkcjonowanie spółdzielni.
Obecnie obowiązujące prawo spółdzielcze, po wielokrotnych nowelizacjach, odeszło od szeregu przepisów bezwzględnie obowiązujących na rzecz umownych rozwiązań, określonych w statucie. Nastąpiło więc zbliżenie polskiego prawa spółdzielczego do idei spółdzielczości i zasad opracowanych przez Międzynarodowy Związek Spółdzielczy na Kongresach w 1937 r. w Paryżu w 1967 r. w Wiedniu. Opracowano tam 6 zasad:
• pełna dobrowolność i dostępność do członkostwa w spółdzielni,
• wszyscy członkowie mają równe prawa i obowiązki, także w głosowaniu,
• spółdzielnie prócz działalności gospodarczej powinny prowadzić również działalność społeczną i kulturalno-oświatową,
• spółdzielnie działają samorządnie (decydują samodzielnie za pośrednictwem swoich organów)
• ruch spółdzielczy jest niepodzielny.
Zapis art. 32 § 1 ustawy stanowi, iż od uchwał w sprawach między członkami a spółdzielnią członek może odwołać się w postępowaniu wewnątrzspółdzielczym do organu określonego w statucie, chyba że statut wyłącza lub ogranicza to uprawnienie. Statut określa zasady i tryb postępowania wewnątrzspółdzielczego, a w szczególności terminy wnoszenia i rozpatrzenia odwołania.
Statut ustalają założyciele spółdzielni, potwierdzają przez złożenie na nim swoich podpisów, oraz dokonują wyboru organów spółdzielni, których wybór należy w myśl statutu do kompetencji walnego zgromadzenia, lub komisji organizacyjnej w składzie co najmniej trzech osób.
Liczba założycieli spółdzielni nie może być mniejsza od dziesięciu, jeżeli założycielami są osoby fizyczne, i trzech, jeżeli założycielami są osoby prawne.
Spółdzielnia nabywa osobowość prawną z chwilą wpisania jej do rejestru.
Za czynności dokonane w interesie spółdzielni przed zarejestrowaniem osoby działające do chwili zarejestrowania spółdzielni odpowiadają wobec osób trzecich solidarnie. Za zobowiązania wynikające z tych czynności spółdzielnia odpowiada po jej zarejestrowaniu tak jak za zaciągnięte przez siebie. Jednakże osoby działające przed zarejestrowaniem odpowiadają wobec niej według przepisów prawa cywilnego.

Nieruchomość – wybór miejsca, otoczenia

admin — Mon, 14 Dec 2009 11:17:18 +0000

Wybór miejsca, na którym chcemy postawić dom, lub w którym znajduje się mieszkanie, jakie mamy zamiar kupić, jest przeważnie odstawiany na dalszy plan. Podczas gdy najbliższe otoczenie ma fundamentalny wpływ na jakość życia, samopoczucie, nastroje, oraz wygodę człowieka, my bardziej skupiamy się na cenie, metrażu, czy ilości pokoi. Dobre umiejscowienie nieruchomości to takie, w którym czujemy się dobrze my, nasi bliscy, nie mamy problemów z sąsiadami, a oni nie narzekają na nas. Jako że jedni uwielbiają ciche, odludne miejsca, a inni najlepiej odnajdują się w samych centrach wielkich metropolii, złotego środka nie ma. Zacznijmy od tych pierwszych.. Domek na wsi, może być uroczym miejscem, stworzonym wprost do wypoczynku i beztroskiego spędzania czasu. Zapewnia więcej przestrzeni, stwarza możliwości zagospodarowania otoczenia w dowolny sposób, podczas gdy w miastach, przed domem spodziewać się możemy skrawka zieleni osadzonego ciasno w ramy z żywopłotu. W ogródeczku posadzić możemy warzywa i owoce, a nasze dzieci nie będą bawić się w pobliżu ruchliwych szos. Atutem jest również doskonałe wiejskie powietrze… Nie chce się przechodzić z tego sielskiego obrazu do wymienienia wad, jednakże i takie istnieją. Wieś ma słabo rozwiniętą komunikację, jeśli więc nie posiada się samochodu, życie może być naprawdę utrudnione. Brak tutaj również wszystkich tych rozrywek, bez których znaczna część współczesnego społeczeństwa nie może się obejść. Mowa tu o kinach, centrach handlowych, ośrodkach kulturalnych, rekreacyjnych i sportowych. Specjalistyczne ośrodki opieki zdrowotnej, oddalone są zazwyczaj o kilkadziesiąt kilometrów, co stwarza wiele komplikacji. Wybór szkół jest ograniczony, ze względu na ich niewielką ilość, oraz duże odległości od naszego miejsca zamieszkania. Również mentalność ludzi żyjących na wsi, różni się nieco od tej miejskiej. Podczas, gdy w mieście jesteśmy raczej obiektem neutralnym dla otoczenia i nikt nie interesuje się specjalnie tym co, gdzie, oraz kiedy robimy, na wsi mamy zawsze świeże informacje na temat każdego mieszkańca. Mieszkanie w mieście, to coś dla ludzi, którzy cenią sobie wygodę, Sklep na przeciwko, apteka za rogiem, przystanki autobusowe i tramwajowe kilka metrów od domu, w pobliżu również stacja PKP. Mnóstwo opcji spędzania wolnego czasu, poczynając od spacerów w parku, poprzez spotkanie przy kawie w klimatycznych kawiarenkach, aż po całonocne imprezy w dyskotekach. Brak większych trudności w komunikacji, jeśli jednak jakieś sie pojawią, zawsze można przerzucić się na inny środek transportu, albo po prostu wezwać taksówkę. Ogromny wybór szkół na każdym poziomie, stwarza lepsze warunki do edukacji. Minusy mieszkanie w mieście, to zanieczyszczone powietrze, większe natężenie hałasu. Miasto to również większa ilość niebezpieczeństw, czyhających zarówno na nas, jak i na nasze dzieci. Mieszkając np. w bloku, trzeba dostosowywać sie do wielu norm, które ograniczają naszą swobodę typu cisza nocna po 22, podczas gdy na wsi, mieszkając w domku oddalonym znacznie od pozostałych zabudowań, można swobodnie tupać, stukać i hałasować do białego rana i nie będzie mieć to żadnych konsekwencji. Wybór otoczenia, w jakim chcemy zamieszkać, jest także wyborem kolejnej grupy społecznej, do której będziemy przynależeć, powinien być uzależniony więc od naszego usposobienia, od tego jak bardzo cenimy sobie swoją prywatność, ile potrzebujemy swobody, ale także trzeba uwzględnić w nim swoją sytuację rodzinną. Przemyśleć co będzie najlepsze dla wszystkich, przedyskutować wszystkie możliwości, wczuć się w potrzeby reszty domowników. Miejsce w którym mieszkamy, to po mimo niepozornych rozmiarów jedna z najrozleglejszych płaszczyzn, na której toczy się najważniejsza część naszego życia, oddziałuje ono na nas w bardzo intensywny sposób, ma wpływ na wszystkie inne sfery życia, decyduje nawet o tym, czy jesteśmy szczęśliwi. Pomijając względy ekonomiczne, powinno być to pierwsze kryterium podjęcia decyzji o kupnie mieszkania.

Mieszkalnictwo w Polsce

admin — Mon, 14 Dec 2009 11:16:49 +0000

Główny Urząd Statystyczny opublikował informacje i opracowania statystyczne dotyczące wyników działalności budownictwa.

Opracowania te są już dostosowane do zmian, jakie zaszły w strukturze gospodarki w latach dziewięćdziesiątych, co zdecydowanie ułatwia analizę danych.
W budownictwie dominuje sektor prywatny. Na 100 proc. przychodów w przedsiębiorstwach budowlanych 88 proc. przypada na sektor prywatny. Skupia on 81 proc. zatrudnionych w tego typu firmach. Sądząc po wynikach, sektor prywatny bardziej dba o rentowność od sektora publicznego, w którym udział kosztu uzyskania przychodu wynosi blisko 99 proc., podczas gdy w sektorze prywatnym – 86 proc. Sektor prywatny może też pochwalić się zdecydowanie korzystniejszymi wskaźnikami ekonomicznymi, wykazał bowiem średnio pięcioprocentową rentowność brutto (netto – trzy procent), podczas gdy w sektorze publicznym rentowność brutto wynosiła 1,5 proc., a netto – osiągnęła wartość ujemną.
Aczkolwiek spółdzielczość zaliczana jest do sektora prywatnego – to jej obecność tam, raczej "psuje" obraz tego sektora. Spółdzielczość osiągnęła ujemną rentowność i to w stopniu większym od sektora publicznego. Najbardziej efektywne ekonomicznie okazały się prywatne spółki oraz zakłady osób fizycznych.
Nieco większy udział w przychodach z działalności budowlanej, bo ponad 22 proc., ma sektor publiczny w grupie jednostek budowlanych, w których pracuje więcej niż 20 osób. W sektorze publicznym przedsiębiorstwa są liczniejsze. W sektorze prywatnym zdecydowanie mniejszy jest udział zatrudnionych na stanowiskach nierobotniczych – 21,4 proc., gdy w sektorze publicznym jest to blisko 26 proc. I w tej strukturze odstaje spółdzielczość, która zatrudnia ponad 28 proc. osób na stanowiskach nierobotniczych, gdy w zakładach osób fizycznych ten wskaźnik wynosi raptem 16 proc. W sektorze prywatnym najlepiej płacą przedsiębiorstwa zagraniczne, najmarniej – zakłady osób fizycznych. Można jednak podejrzewać, że zakłady osób fizycznych jako jednostki niewielkie, często opłacające podatek ryczałtowy, część wynagrodzeń płacą do "ręki", omijając składki ZUS. Słabe wyniki ekonomiczne i nieracjonalna struktura zatrudnienia zbliżają spółdzielczość raczej do sektora publicznego, zresztą niegdyś spółdzielczość zaliczano do tzw. gospodarki uspołecznionej. Najlepsza rentowność osiągają jednakże zakłady osób fizycznych.
W 1996 roku na oddanych 56 106 budynków o łącznej kubaturze 52 414 103 m sześc. 56 proc. stanowiły budynki mieszkalne, a ich udział w oddanej kubaturze wynosił 58 proc. Wśród oddanych budynków mieszkalnych zdecydowana większość, bo aż 95 proc., to budynki jednorodzinne. Jednakże ich udział w ogólnej kubaturze wyniósł raptem 69 proc. Ponad połowę budynków mieszkalnych przekazano na wsi (udział wsi w oddanej kubaturze wynosił 55 proc.). Na terenach wiejskich oddano jedynie 130 budynków wielorodzinnych, na terenach miejskich – 1161.
Liczba oddawanych mieszkań w 1996 roku nie była imponująca – raptem 60 747 lokali. Budowano przede wszystkim w większych ośrodkach miejskich. 1,5 proc. wszystkich oddanych mieszkań przypadało na województwo warszawskie, gdzie oddano 7012 lokali. Ponadto najwięcej mieszkań oddano w województwach: białostockim (3447), gdańskim (3034), krakowskim (2941), lubelskim (2438), poznańskim (2505). O rokowaniach na przyszłość w budownictwie mieszkaniowym może mówić liczba wydanych pozwoleń na budowę nowych budynków mieszkalnych. W 1996 roku wydano ich 70 568, przy czym dotyczyły one 110 483 mieszkań. Jednocześnie wydano 37 116 pozwoleń na budowę budynków niemieszkalnych o łącznej kubaturze 52 436 tys. m sześciennych.
Opublikowana przez GUS \\"Gospodarka mieszkaniowa w 1996 roku\\" przynosi wiele interesujących danych, tym razem w układzie uwzględniającym już zmiany w strukturze zasobów mieszkaniowych – przede wszystkim pod kątem stosunków własnościowych. Pojawiają się w tej publikacji w ujęciu ilościowym takie zjawiska jak: reprywatyzacja, wykup lokali.
Od 1970 roku przybyło w Polsce 3 466 tys. mieszkań, przy czym nie przybywało ich równomiernie w czasie. 84 proc. tego przyrostu miało miejsce do 1990 roku. W ciągu ostatnich 7 lat przybyło 525 tys. mieszkań, natomiast tylko w latach 1970-1978 – 1245 tys. mieszkań, a więc ponad dwa razy więcej.

Kredyt hipoteczny

admin — Mon, 14 Dec 2009 11:16:20 +0000

Chęć zakupienia nieruchomości, wiąże się przeważnie z dużym nakładem finansowym. Nie zawsze jednak udaje się zgromadzić całą gotówkę, bez zapożyczania się, korzystając tylko z własnych zasobówWyjściem z sytuacji okazuje się wtedy kredyt hipoteczny. Mówiąc o kredycie hipotecznym, nie wiadomo tak naprawdę, co mamy na myśli, gdyż istnieje kilka jego rodzajów. Dokonajmy więc jasnego podziału. Określenie kredyt hipoteczny, odnosić się może zarówno do kredytu konsolidacyjnego, mieszkaniowego, jak i pożyczki pod hipotekę. Każdy z tych rodzajów, ma kilka swoich podtypów i służy czemu innemu. Łączy je zabezpieczenie, jakim jest hipoteka. Kredyt konsolidacyjny, jak sama nazwa wskazuje, służy konsolidacji przez bank, innych naszych zobowiązań. Banki spłacać mogą za nas np. kredyty samochodowe, mieszkaniowe itd. Pożyczkę hipoteczną wziąć możemy w momencie, gdy jesteśmy właścicielami nieruchomości i zastawiając ją, dostajemy od banku gotówkę na niemal każdy inny cel. Najbardziej rozbudowanym z kredytów hipotecznych, jest kredyt mieszkaniowy. Możemy ubiegać się o niego, gdy chcemy kupić mieszkanie, działkę, wyremontować lokal, wybudować, lub rozbudować dom, a także spłacić kredyt hipoteczny w innym banku. Są to najbardziej powszechne przeznaczenia kredytów mieszkaniowych, jednak prześcigające się w coraz lepszych ofertach banki, oferują także inne opcje. Dzięki prężnie rozwijającemu się rynkowi nieruchomości, kredyt hipoteczny cieszy się obecnie dużą popularnością. Dzieje się tak np. ze względu na to, że jest on długometrażowy, oraz zapewnia bardzo duże sumy pożyczki. Daje możliwość negocjowania warunków, nie zawsze wymaga przedstawiania dokumentacji dotyczącej dochodów, dopuszcza pewien poślizg w spłacie wcześniejszych pożyczek, oraz posiada wiele innych atutów, w zależności od tego, w jakim banku jest udzielany. Zalet jak widać sporo, co nie oznacza, że kredyt nie ma żadnych minusów. Wadami takich kredytów mogą być np. wysokie oprocentowanie, oraz stosy dokumentów, które trzeba zgromadzić.
Ważne jest, aby pamiętać o tym, że hipoteka nie ciąży na osobie prawnego właściciela budynku, lecz na samej nieruchomości, co oznacza, że w razie sprzedaży, czy jakiejkolwiek innej zmiany właściciela, obiekt zachowuje swoje obciążenie. Zdarzyło się z tego powodu wiele kłopotliwych sytuacji, kiedy np. dom otrzymany od kogoś w spadku, okazał się być obciążony. Wracając jednak do samego mechanizmu zaciągania kredytu, pojawiają się pytania, co i w jakiej kolejności należy robić? Na pozór sprawa skomplikowana… Ale krok po kroku. Na początek należy złożyć wniosek o udzielenie kredytu hipotecznego, oraz zgromadzić potrzebną dokumentację. Banki zazwyczaj określają jej zakres indywidualnie dla każdego klienta. Jest to bowiem sprawa zależna od rodzaju zatrudnienia, posiadania własnej działalności gospodarczej itp. Następnie w gwoli banku leży obliczenie naszej zdolności kredytowej- czyli określenie o jaką sumę możemy się ubiegać. Problemem mogą być koszta całego przedsięwzięcia. Trzeba bowiem spisać akt notarialny, uiścić opłaty związane z wpisem do księgi wieczystej, zapłacić ubezpieczenie, oraz uhonorować bank, a także notariusza odpowiednią prowizją. Tą przeszkodę jednak pomagają pokonać nam banki, które dzięki swoim ofertom, pozwalają na minimalizację kosztów. Oferują również szereg innych udogodnień takich jak: możliwość wyboru waluty, w jakiej ma być udzielany kredyt, duża rozciągłość czasowa, nawet powyżej 40 lat, samodzielne ustalenie realnej wysokości comiesięcznej raty, pomoc przy załatwianiu wszelkich formalności związanych z kredytem, bilansowanie zadłużenia poprzez oszczędności, a nawet w niektórych przypadkach -odstąpienie od prowizji. Należy przejrzeć dokładnie ofertę każdego banku, rozważyć wszystkie za i przeciw, zastanowić się, czego oczekujemy od kredytu, co będzie dla nas udogodnieniem, a co przeszkodą i dopiero wtedy dokonać wyboru, który najpełniej nas usatysfakcjonuje.

Finansowanie spółdzielczości

admin — Mon, 14 Dec 2009 11:14:39 +0000

Szereg decyzji instytucjonalnych, prawnych i administracyjnych doprowadził do powstania w Polsce najbardziej zaawansowanego i najszybciej rozwijającego się sektora finansowania mieszkalnictwa W porównaniu z innymi krajami przechodzącymi okres przemian, Polsce udało się przeprowadzić godne podziwu przejście od monopolu i kontroli państwowej do systemu opartego na konkurencji rynkowej. System ten jest jednak wciąż słaby i kruchy i trzeba jeszcze wiele zrobić, zanim osiągnie pełną dojrzałość. Ponadto istnieje kilka możliwych dróg dalszego rozwoju i nie jest jeszcze jasne, która z nich jest najwłaściwsza dla Polski.
Celem konferencji na temat finansowania mieszkalnictwa jest popularyzacja znaczącego postępu, jaki został dokonany do dnia dzisiejszego w finansowaniu mieszkalnictwa i polityce mieszkaniowej, a także określenie ścieżki rozwoju na pierwsze lata następnego stulecia. Szczególny nacisk położono na działania, które należy podjąć w przyszłości, na przeszkody, które należy pokonać, oraz na wizję przyszłości. Ta wizja to taki system finansowania mieszkalnictwa przez sektor prywatny, który charakteryzuje się szeroką dostępnością kredytu, stabilnym dopływem środków do sektora mieszkaniowego, wystarczającą liczbą konkurujących ze sobą podmiotów, niewielką różnicą oprocentowania pomiędzy kredytami a środkami finansującymi kredyty, różnorodnością instrumentów i warunków kredytu, wieloma źródłami finansowania i wydajną alokacją ryzyka. Rząd i sektor prywatny mogą wspólnie pracować nad osiągnięciem tych celów.
Program pomocowy od jesieni 1996 r. był realizowany w imieniu USAID (Amerykańska Agencja do spraw Rozwoju Międzynarodowego) przez Konsorcjum Urban Institute (UIC). Po odejściu od dotowania kredytów Polska rozpoczęła budowę efektywnego środowiska instytucjonalnego i prawnego, niezbędnego do dalszego rozwoju finansowania mieszkalnictwa. UIC miało zaszczyt doradzać w tej najważniejszej fazie przemian, kiedy zakończył się monopol banku państwowego udzielającego dotowanych kredytów i rozpoczęła się nowa era konkurencji na rynku kredytowym.

Pośrednik nieruchomości, serwisy ogłoszeniowe którą opcję wybrać

admin — Wed, 04 Feb 2009 11:25:00 +0000

Zakup nieruchomości- czy to domu mieszkalnego, czy też pomieszczenia na biuro jest to kluczowy wybór, który ma wpływ na nasze powodzenia, bądź i niepowodzenia zawodowe, czy ogólniej nawet- życioweAby ułatwić nieco ten wybór spisaliśmy, czym należy się kierować przy kupnie nieruchomości. Pierwszym krokiem, powinno być zastanowienie się, czy chcemy mieszkanie z pierwszej ręki, czy też interesują nas pozycje z rynku wtórnego. Kiedy zdecydujemy o tym, dobranie źródła, w jakim mamy zacząć poszukiwania momentalnie staje się prostsze. Istnieje wiele biur pośredniczących, które szukają dla nas mieszkań spełniających kryteria, które ustanowiliśmy. Nie wszystkim jednak możemy zaufać- najpewniejsze są te, które pobierają prowizję dopiero po sfinalizowaniu całego przedsięwzięcia. Załóżmy, że jesteśmy juz w trakcie poszukiwań… Jednym z bardziej istotnych aspektów jest także położenie nieruchomości. Zastanowić się należy, czego oczekujemy od najbliższej okolicy. Czy ma być ona cicha, spokojna, a nasz budynek na uboczu, czy też zależy nam na tym, aby pod ręką było przedszkole, sklep spożywczy, piekarnia i przystanek autobusowy. Jako że dana nieruchomość może mieć inne przeznaczenie- np. biuro, sklep, uwagę zwraca sie na inne cechy, tj. obecność konkurencji w pobliżu, łatwa dostępność, możliwości rozbudowy itp. Położenie ściśle wiąże się więc z zagospodarowaniem nieruchomości, dlatego tak ważne jest wcześniejsze zbadanie otoczenia. Jeżeli chodzi o bardziej techniczne sprawy, należy uważnie prześledzić całą dokumentację. Powszechnie wiadomo, że nie każdy z nas stworzony jest do interpretowania umów, a w dokumentach wiele często niejasności, dlatego najlepiej poprosić o pomoc osobę wykwalifikowaną- notariusza. Z pozoru niepotrzebne dodatkowe koszta, jednak jak życie pokazuje- pozwalają na zaoszczędzenie sporych sum, a także sobie kłopotów! Ale przejdźmy do wnętrza… Na pierwszy rzut oka, wszystko w jak najlepszym porządku: ściany są proste, okna szczelne, a podłogi zadbane… nie świadczy to jednak o tym, że ogólny stan mieszkania jest dobry. Szkopuł tkwi przeważnie w tym co niewidoczne, a więc wszelkie instalacje sanitarne, elektryczne, gazowe, powinny zostać sprawdzone przed kupnem mieszkania, najlepiej przez ekspertów. Jeśli nie jest to możliwe, powinniśmy chociaż dowiedzieć się ile lat mają instalacje, albo jak dawno przeprowadzane były remonty. Mieszkanie, które wydało się mieć okazyjnie niską cenę, po kilku miesiącach użytkowania okazać się może studnią bez dnia, a koszta remontu dodane do kwoty, za jaką kupiliśmy mieszkanie, ustanowią sumę dużą większą, niż cena innego mieszkania po remoncie. Sprawdzić należy również jakie są ceny za media doprowadzane do mieszkania. Kolejna sprawa, choć może mieć nieco absurdalny wydźwięk, to kwestia zameldowania. Nieraz już zdarzyło się tak, że w zakupionym mieszkaniu, oprócz nowego właściciela jest zameldowany ktoś jeszcze… i jak się okazuje, ma on takie same prawa do zamieszkiwania w lokalu jak i właściciel. Jest to jeden z argumentów, dla których warto sprawdzać nawet te – wydawałoby się- oczywistości. Jeżeli jesteśmy lokalem zainteresowani, jednak planujemy dokonać w nim pewnych zmian, jak np. wyburzenie, czy postawienie nowej ściany, należy dowiedzieć się czy jest to możliwe, jeszcze przed jego zakupem- żeby uniknąć przykrych niespodzianek Mając na oku kilka ofert, najrozsądniej byłoby przyjrzeć się wnikliwie wszystkim, zamiast decydować się na pierwszy obejrzany lokal, który wydaje się najbardziej akuratny. Możliwość wyboru daje nam zawsze szersze pole do działania, a i pozornie lokal idealny, zastąpić może jeszcze lepszy (większy, tańszy, lepiej umiejscowiony…)