Energia była, jest i będzie potrzebna ludziom w ich życiu. Jej postać, forma czy wykorzystanie może być różne, ale przede wszystkim potrzebujemy jej przy produkcji przemysłowej, transporcie, ogrzewaniu domostw czy oświetleniu.
Kryzys energetyczny w 1973 r., który spowodował skokowy wzrost najpierw ceny ropy naftowej, a następnie wszystkich innych paliw, względy ochrony środowiska oraz rozwój techniki kosmicznej zwiększyły zainteresowanie nowymi, niekonwencjonalnymi źródłami i technologiami wytwarzania energii elektrycznej. Te nowe, niekonwencjonalne źródła energii elektrycznej można podzielić na źródła odnawialne i źródła nieodnawialne. Do odnawialnych źródeł energii elektrycznej należą m.in.: energia słoneczna, energia wiatru, pływów morskich, energia geotermiczna, energia z uranu, energia z odpadów komunalnych i przemysłowych, a do źródeł nieodnawialnych: wodór, energia magneto-hydro-dynamiczna i ogniwa paliwowe. Energię wnętrza ziemi – geotermiczną – można zaliczyć do obu rodzajów źródeł: gejzery są źródłem nieodnawialnym, zaś energia gorących skał jest energią odnawialną.
Wykorzystanie prawie wszystkich niekonwencjonalnych źródeł energii elektrycznej jest związane z minimalnym, bądź nawet żadnym wpływem na środowisko. Z tego względu przyszłość należy do nich. Ograniczenia w ich stosowaniu są dwojakiego rodzaju:
· technologiczne, ze względu na formę występowania i możliwości praktycznego wykorzystania;
· ekonomiczne, związane z dużymi kosztami ich wykorzystania.
W mojej pracy przedstawię:

1. Przemianę śmieci w energię elektryczną i cieplną
2. Energię uzyskiwaną z uranu
3. W jaki sposób pozyskujemy elektryczność z pływów morza
4. Energię wiatru
5. Gorące skały jako źródło energii
6. Oraz wykorzystywanie ciepła słonecznego.

 Przemiana śmieci w energię elektryczną i cieplną
Każdego roku Amerykanie wyrzucają 250 mln t śmieci. W samym Nowym Jorku powstaje prawie 10 mln t odpadów rocznie. Amerykańskie śmieci dałyby energię równą 10 mln t węgla. Niestety, większość z nich zakopuje się i traci bezpowrotnie. Ponad połowę odpadów komunalnych stanowi papier, 25 % odpadki kuchenne, a tworzywa sztuczne poniżej 10 %. Spala się jedną piątą śmieci, choć większość z nich nadaje się do ponownego przetworzenia.
Na świecie, głównie w Europie i Japonii, działa prawie 350 spalarni śmieci, wytwarzających energię elektryczną. W 1974 roku w Edmonton w Londynie otwarto dużą spalarnię, która zużywa 400 000 t odpadów rocznie. Uzyskiwane w wyniku ich spalania ciepło ogrzewa parę, która zasila generatory energii elektrycznej. Przez 10 lat zakład ten oszczędził 1 mln t węgla. W Düsseldorfie para z sześciu podobnych spalarni wykorzystywana jest do ogrzewania miasta. W Peekskill w stanie Nowy Jork wybudowano zakład, który spala 2 250 t odpadów dziennie, wytwarzając 60 MW energii, co zaspokaja potrzeby 70 000 osób.

Spalanie paliw kopalnych, motoryzacja, hutnictwo, i inne procesy technologiczne emitują do atmosfery pyły zawierające znaczne ilości tych pierwiastków, które z kolei mogą osiadać na roślinach oraz skażać glebę.
Na zanieczyszczenie środowiska szczególnie narażone są tereny silnie uprzemysłowione i duże ośrodki miejskie. Rośliny uprawiane w tych terenach mogą nagromadzić duże ilości metali ciężkich. W tym przypadku z roślin uprawnych warzywa wykazują największe możliwości gromadzenia metali ciężkich, zarówno przez glebę, jak i w wyniku ich opadania na powierzchnię roślin.
Najpoważniejsze źródło wzbogacenia gleby w kadm stanowią emisje pyłów metalonośnych z przemysłu, a zwłaszcza z hut metali nie żelaznych oraz pyły z hałd odpadów pokutniczych przenoszone przez wiatr na znaczne nieraz odległości.
Pod koniec września z 18 ogrodów działkowych pobrano próbki gleby i warzyw. Po zastosowaniu odpowiedniej metodyki, badając zależność pomiędzy analizowanymi właściwościami gleby a zawartością niklu i kadmu stwierdzono istotną zależność tylko w odniesieniu do węgla organicznego
Średnia zawartość kadmu wynosiła 6.64mg /kg s.m a zawartość niklu 5.08 mg/kg wystąpiło tutaj znaczne zróżnicowanie w oznaczonych ilości metali w glebach poszczególnych ogrodów
W badanych ogrodach różnica pomiędzy najmniejszą a największą zawartością w przypadku kadmu była prawie 5 krotna, a w przypadku niklu 14 krotna.
Stwierdzono bardzo silne zanieczyszczenie gleby kadmem, pod względem zanieczyszczenia gleby niklem wszystkie obiekty charakteryzowały się naturalną zawartością tego metalu. Przy tak dużym skażeniu gleby Cd należy wykluczyć uprawę warzyw we wszystkich badanych ogrodach działkowych.
Kadm (Cd)- jest pierwiastkiem silnie rozproszonym w poziomach powierzchniowych i w skałach macierzystych gleb. Pod względem geochemicznym kadm jest związany z cynkiem. Zanieczyszczenie gleb kadmem może wiązać się z nawozowym stosowaniem osadów ściekowych nie odpowiadających ustalonym kryterium przydatności i długotrwałym stosowaniem nawozów fosforowych.
Gromadzenie kadmu w roślinach, zwłaszcza w ich częściach wegetatywnych, wskazuje na silny związek z odczynem gleby oraz ich właściwościami sorpcyjnymi. Pobieraniu kadmu sprzyja nadmierna emisja siarki do środowiska, powodująca wzrost zakwaszenia gleb.
Dopuszczalne stężenie tego pierwiastka w roślinach wynosi 0,1mg/kg mieści się ono w zakresie, który często odzwierciedla fizjologicznie uwarunkowanie pobierania tego pierwiastka przez poszczególne gatunki warzyw.
Nikiel pobrany przez korzenie podlega wiązaniu w roślinie w anionowy kompleks i przemieszczany jest głównie do liści. Jest on również akumulowany w tkankach korzeniowych w przypadkach szczególnie intensywnego pobierania z gleb kwaśnych lub podmokłych .
Nikiel (Ni)-jest pierwiastkiem geochemicznie związanym z żelazem i kobaltem, co decyduje o jego rozmieszczeniu i zachowaniu w środowisku .Gleby które zawierają duże ilości żelaza i minerałów ilastych cechuje na ogół duża zawartość niklu który jest łatwo pobierany przez rośliny, jeżeli występuje on w postaci rozpuszczalnej i równie szybko transportują go do wszystkich tkanek.

]]> http://www.ogn.com.pl/zawartosc-kadmu-i-niklu-w-wybranych-gatunkach-warzyw-uprawianych-w-ogrodach-dzialkowych/feed/ 0 http://www.ogn.com.pl/zasady-urzadzenia-pomieszczen-i-rzadzen-higienicznych-i-sanitarnych/ http://www.ogn.com.pl/zasady-urzadzenia-pomieszczen-i-rzadzen-higienicznych-i-sanitarnych/#comments Mon, 14 Dec 2009 11:29:09 +0000 admin http://seoteka.pl/wp/zasady-urzadzenia-pomieszczen-i-rzadzen-higienicznych-i-sanitarnych/ Pomieszczenia higieniczno sanitarne powinny znajdować się w budynku, w którym odbywa się praca, albo w budynku połączonym z nim obudowanym przejściem,

które w przypadku przechodzenia z ogrzewanych pomieszczeń pracy powinno być również ogrzewane.
Wysokość pomieszczeń nie powinna być w świetle mniejsza niż 2,5 m. Dopuszcza się zmniejszenie wysokości pomieszczeń do 2,2 m w świetle – w przypadku usytuowania ich w suterenie, w piwnicy lub na poddaszu.
Podłoga oraz ściany pomieszczeń higieniczno sanitarnych powinny być tak wykonane, aby możliwe było łatwe utrzymanie czystości w tych pomieszczeniach. Ściany do wysokości co najmniej 2 m powinny być pokryte materiałami gładkimi, nienasiąkliwymi i odpornymi na działanie wilgoci.
Szatnie, umywalnie, pomieszczenia z natryskami i ustępy powinny być urządzone oddzielnie dla kobiet i mężczyzn.
 
Szatnie:
Szatnie mogą być urządzone w suterenach lub piwnicach, pod warunkiem zastosowania odpowiedniej izolacji ścian zewnętrznych i podłóg zabezpieczającej pomieszczenia przed wilgocią i nadmiernymi stratami ciepła oraz zapewnienia warunków ewakuacji ludzi z tych pomieszczeń.
Szatnie powinny być urządzone w oddzielnych lub wydzielonych pomieszczeniach, powinny być one suche i w miarę możliwości oświetlone światłem dziennym. W szatniach powinny być zapewnione miejsca siedzące dla co najmniej 50 % zatrudnionych na najliczniejszej zmianie. Szerokość przejścia między dwoma rzędami szaf oraz głównych przejść komunikacyjnych powinna być nie mniejsza niż 1,5 m. Szerokość przejść między rzędami szaf a ścianą powinna być nie mniejsza niż 1,1 m.
W szatniach należy zapewnić przynajmniej czterokrotną wymianę powietrza na godzinę, a w szatniach wyposażonych w okna otwierane przeznaczonych dla nie więcej niż dziesięciu pracowników wymiana powietrza nie może być mniejsza niż dwukrotna na godzinę.
Szatnie dzieli się na:
Szatnie odzieży własnej pracowników – przeznaczone do przechowywania odzieży należącej do pracowników (domowej), jeżeli ze względów higienicznych odzież ta nie powinna się stykać z odzieżą roboczą i środkami ochrony indywidualnej.
Szatnie odzieży roboczej i ochronnej – przeznaczone do przechowywania odzieży i obuwia roboczego oraz środków ochrony indywidualnej.
Szatnie podstawowe – przeznaczone do przechowywania odzieży własnej pracowników oraz odzieży roboczej i środków ochrony indywidualnej.
Szatnie przepustowe – składające się z części przeznaczonej na odzież własną pracowników, części przeznaczonej na odzież roboczą i środki ochrony indywidualnej oraz przepustowego zespołu sanitarnego z natryskami, łączącego obie te części.
 

Największą zaletą wskaźników ciekłokrystalicznych LCD jest bardzo mały pobór mocy (10-4 – 10-5 W), co ma podstawowe znaczenie w urządzeniach przenośnych zasilanych z baterii, np. w zegarkach i kalkulatorach lub monitorach ciekłokrystalicznych, gdzie światło przechodzi przez kolorowane szkło.
Warto powiedzieć, że monitorów ciekłokrystalicznych nie stosuje się przy obróbce wideo, gdyż z powodu dużych opóźnień w wyświetlaniu obrazu i zmniejszonej częstotliwości odświeżania nie przedstawiają one go w sposób płynny i tak dynamiczny jak stare poczciwe monitory lampowe.
Jeśli potrzebujemy wyświetlacza informacji uniezależnionego od warunków zewnętrznych tj. zmiennego natężenie światła i nie chcesz inwestować w dodatkowy układ umożliwiający przesyłanie informacji do wskaźnika LCD użyj jako wyświetlacza wskaźnika LED, ponieważ zużywa on stosunkowo mało energii i nie potrzebują zewnętrznego źródła światła, aby było widać, gdy świeci. Dodatkowo nie wymagają bardzo skomplikowanego układu dostosowującego parametry napięcia i prądu do wyświetlania, ale wystarczy wyjście układu scalonego i rezystor ograniczający prąd.

Wulkanizm i trzęsienia ziemi jako dowody współczesnych procesów geologicznych
WULKAN to góra w kształcie stożka utworzona w miejscu wybuchu z produktów erupcji wulkanicznej. Podczas wylewów wulkanicznych stopione i gorące masy skalne (magma) wydostają się na powierzchnię Ziemi w postaci lawy, zaś w procesach plutonicznych zastygają one w skorupie ziemskiej jako tzw. plutony. Wulkanizm rozwija się w strefach głębokich pęknięć skorupy ziemskiej. Wyróżnia się dwa typy wulkanizmu. W wydźwigniętych strefach łańcuchów górskich przeważa wulkanizm silnie eksplozyjny. Na skonsolidowanych, starych cokołach i na dnie morskim dominuje wulkanizm cechujący się spokojnym wypływem rzadkiej lawy. Przyczyną tej różnicy są dwa różne typy magmy:
•    Magma pierwotna – znajduje się bezpośrednio pod skorupą ziemską. Jest zasadowa (uboga w tlenek krzemu) i bardzo gorąca (1100'C i więcej)
•    Magma wtórna – powstaje w wyniku stopienia osadów i granitowej skorupy ziemskiej wznoszenia się magmy pierwotnej. Może też być mieszaniną magmy pierwotnej i produktów stopienia. Ogólnie jest ona o 100-200'C chłodniejsza i przez to gęstsza (już spadek temperatury magmy o 50'C powoduje tysiąckrotny wzrost jej gęstości). Stopiony materiał zawiera głównie glin i krzem, magma wtórna jest więc kwaśna (tzn. bogata w tlenek krzemu)
LAWA:
Magma wydostająca się na powierzchnię Ziemi. Uchodzą z niej gazy na skutek spadku ciśnienia. Z rzadkiej lawy gazy uchodzą z łatwością, w związku z czym wypływa ona względnie spokojnie, ale szybko i rozprzestrzenia się na dużych obszarach. Inaczej jest z lawą gęstą, z której gazy nie mogą tak łatwo wydostać się na powierzchnię. W jej wnętrzu rosną pęcherze gazowe, które w końcu eksplozyjnie pękają, a masy lawy mogą zostać wyrzucone na dużą wysokość (80m w czasie wybuchu wulkanu KRAKATAU w 1883r). Gęsta lawa zwykle nie rozlewa się szeroko, jednak gaz może rozerwać fragmenty wulkanu, pogruchotać, a nawet rozdrobnić w pył. Stąd spadający często na wielkich obszarach grad wulkanicznych bomb, bloków i lapilli (małych kamieni). Do tego dochodzą nierzadko ogromne ilości popiołu , a więc pozostałości rozdrobnionej lawy. Wydobywające się masy miewają łącznie objętość wielu kilometrów sześciennych.

POWSTAWANIE WULKANÓW:
W miejscu gdzie w partiach deformującej się skorupy ziemskiej dochodzi do głębokich pęknięć i szczelin sięgających aż do rozgrzanego płynnego płaszcza Ziemi, magma może przedostać się do skorupy ziemskiej. Kanały takie często nie dochodzą do powierzchni Ziemi. Stopiona masa skalna zastyga wtedy pod ziemią, tworząc tzw. ciała plutoniczne. Czasem plutonity rozciągają się tworząc soczewki (lakolity). Dzieje się tak, gdy magma wnika z kanału w luźne warstwy skalne, lub nadtapia je. Wraz z postępującą erozją skały leżące nad lakolitem mogą zostać usunięte. Twardy lakolit widoczny jest wtedy w krajobrazie jako kopulaste wzniesienie. Magma która wypływa na powierzchnię Ziemi to lawa. Jeśli jest dość gęsta, może się stopniowo rozbudowywać w górę (stratowulkan). W przypadku zatkania centralnego kanału wypływowego, może zostać przebity kanał boczny i lawa wypływa ze zbocza. Kiedy ciśnienie nie może rozładować się w inny sposób- wulkan eksploduje. Na rodzaj powstających wulkanów duży wpływ ma typ magmy. Jeżeli lawa jest wyjątkowo rzadka, dochodzi do wybuchów szczelinowych. Z pęknięć Ziemi lawa wylewa się jak woda tworząc kaskady i falujące 'jeziora lawowe'. Szczeliny często zatykają się z czasem , i lawa wypływa tylko w niektórych miejscach, przeważnie na skrzyżowaniach szczelin. W ten sposób z promieniście płynącej lawy na odległość wielu kilometrów powstają płaskie stożki zwane wulkanami tarczowymi. W wyniku wulkanizmu bazaltowego gromadzi się niewiele rozdrobnionego materiału skalnego. Jest to wulkanizm 'typu hawajskiego'. Skrajne przeciwieństwo stanowi 'typ Stromboli', charakteryzujący się dużą eksplozywnością spowodowaną takąż gęstością lawy. Cechują go wysokie stożki wulkaniczne usypane z wysoko wyrzucanych kamieni, piasku i popiołu. Jeśli stożek jest wielki, a między dwoma wybuchami dochodzi do zatkania centralnego komina, wtedy nadmiar ciśnienia może unieść całą górę i rozerwać jej boki. Dochodzi wówczas do wybuchów bocznych, a z czasem do powstawania większych, wielowarstwowych masywów wulkanicznych (stratowulkanów).
 

jednak wiele nowych typów wypraw tynkarskich opracowano w ciągu ostatnich kilkudziesięciu lat.
Przygotowane kiedyś prawie wyłącznie w całości na budowie, dzisiaj wytwarzane są fabrycznie w postaci suchych mieszanek do zarabiania wodą lub jako gotowe masy tynkarskie.

Ciągle zmieniają się wymagania stawiane tynkom. Wiąże się to zarówno z rozwojem technologii, wprowadzeniem nowych materiałów i systemów budowlanych, tendencja do skracania czasu budowy i minimalizowanie przerw technologicznych, dążeniem do prowadzenia prac także w temperaturach bliskich 0ºC, jak także z potrzebą sprostania coraz to bardziej wyrafinowanym wymaganiom użytkowym.

Tynk
Tynk jest to warstwa z zaprawy lub gipsu pokrywająca powierzchnie ścian, sufitów, kolumn, filarów itp. wewnątrz i na zewnątrz budynku. Zadaniem jej jest zabezpieczenie powierzchni przed działaniem czynników atmosferycznych (w przypadku tynków zewnętrznych), ochrona przed działaniem czynników wewnątrz pomieszczeń (np. para wodna), ogniem (elementy drewniane) oraz nadanie estetycznego wyglądu elementom budynku. Tynk stosuje się również jako warstwę podkładową pod elementy wymagające gładkiego podłoża (płyty styropianowe, płytki ceramiczne) – powszechnie stosuje się wówczas tynk cementowy, cementowo-wapienny lub gipsowy.
Tradycyjne tynki wykonuje się jako jednowarstwowe (surowe, tylko zgrubsza wyrównane, pomieszczenia gospodarcze, piwnice itp.:), dwu- lub trójwarstwowe. Ze względu na miejsce zastosowania tynki można podzielić na zewnętrzne i wewnętrzne; ze względu na jakość i technikę wykonania widocznej powierzchni: tynki zwykłe, szlachetne, tynki z zapraw plastycznych, tynki specjalne; sposób wykonania: tynki wykonywane ręcznie lub mechanicznie; rodzaj użytego materiału: tynki cementowe, cementowo – wapienne, wapienne, gipsowe.

Podstawowe funkcje tynków
Do podstawowych funkcji tynków zalicza się:
• Nadanie budowli i jej widocznym elementom estetycznego wyglądu, poprzez odpowiednie wyrównanie powierzchni, nadanie faktury i kolorystyki oraz ukształtowanie detalu architektonicznego,
• Zabezpieczenie elementów budowli przed wpływami atmosferycznymi, mechanicznymi, ogniem,
• Zabezpieczenie elementów budowli przed szkodliwym działaniem wilgoci występującej w pomieszczeniach,
• Stworzenie we wnętrzach niezbędnych warunków higieniczno sanitarnych oraz poprawa mikroklimatu.

Przygotowanie podłoża
Standardowe przygotowanie podłoża obejmuje jego wymycie, odtłuszczenie, odpylenie.
Podłoża sypkie i chłonne – powinny być zaimpregnowane środkami wzmacniającymi, którymi są najczęściej wodne dyspersje żywic.
Podłoża gładkie – zaimpregnowanie gruntami poprawiającymi przyczepność. Elementy metalowe (np. przebijające pręty zbrojenia) – oczyszczenie, pomalowanie produktami antykorozyjnymi.

Higrosterowanie – to uzależnienie przepływu powietrza przez elementy wentylacji od wartości wilgotności względnej wewnątrz pomieszczenia.
Nawiewniki i kratki higrosterowane, bez użycia i elektroniki dostosowują ilość przepływającego powietrza do rzeczywistych potrzeb. Przyjęto, że czynnikiem, który najlepiej obrazuje stan zanieczyszczenia powietrza będzie jest poziom jego wilgotności względnej, ponieważ zależy on bezpośrednio od aktywności ludzi w danym pomieszczeniu. Czujnik higroskopijny zamontowany w elementach systemu mierzy nieprzerwanie poziom wilgotności względnej w pomieszczeniach i steruje ilościami przepływającego powietrza. Dokonuje się to samoczynnie, niezawodnie, z oszczędnością energii, bez hałasu i bez ingerencji użytkowników oraz z gwarancją optymalnych warunków higienicznych. Do zbudowania mechanizmu reagującego na zmianę wilgotności wykorzystano poliamid, materiał, który powiększa swoją objętość wraz ze wzrostem wilgotności i kurczy się, gdy wilgotność maleje. Sposób działania urządzeń higrosterowanych jest prosty -jedynym „mechanizmem” regulującym jest taśma poliamidowa połączona z jedną tylko dźwignią, korygującą poziom otwarcia przepustnicy. Czujnik higroskopijny mierzy nieprzerwanie poziom wilgotności względnej i steruje ilościami przepływającego powietrza. Gdy wzrasta poziom wilgotności względnej, zarówno nawiewniki jak i kratki wyciągowe z higrosterowaniem zwiększają swoje otwarcie. W ten sposób zwiększone natężenie przepływu powietrza usuwa nadmiar pary wodnej z pomieszczenia.
Nawiewniki higrosterowane mogą być instalowane na odpowiednim gnieździe, wyfrezowanym w górnej części ramy okna (samo skrzydło lub skrzydło i ościeżnica),na kasecie żaluzji zwijanej lub w przepuście ściennym. Wymiary gniazd zależą od rodzaju nawiewnika oraz profilu okna, podawane są w opisach technicznych poszczególnych urządzeń. Nawiewniki, pomimo niewielkich rozmiarów, dostarczają odpowiednie ilości świeżego powietrza.
Idea higrosterowania polega na wykorzystaniu poziomu wilgotności jako czynnika najlepiej obrazującego stan zanieczyszczenia powietrza w pomieszczeniu. Dzięki przyjęciu takiego odniesienia, systemy wentylacji higrosterowanej działają tylko wówczas, gdy jest to konieczne, dostosowując ilość powietrza wentylacyjnego do aktualnych potrzeb użytkowników.
Dopływ powietrza do pomieszczenia jest zapewniony dzięki higrosterowanym nawiewnikom. Zapewnia to redukcję strat energetycznych w pomieszczeniach nie użytkowanych oraz zwiększenie wymiany powietrza w pomieszczeniach gdzie przebywają ludzie.
 

Układ okresowy pierwiastków jest to zestawienie wszystkich pierwiastków chemicznych w postaci rozbudowanej tabeli, uporządkowane według ich rosnącej liczby atomowej, grupujące pierwiastki według ich cyklicznie powtarzających się podobieństw właściwości
Pierwiastek chemiczny to według pierwotnej definicji substancja, której nie da się chemicznymi sposobami rozłożyć na prostsze substancje. Po rozwinięciu się teorii atomowej materii okazało się, że pierwiastki to po prostu substancje składające się z atomów o tej samej liczbie protonów w jądrze (liczbie atomowej). Pierwiastki uszeregowane według ich wzrastającej liczby atomowej (patrz: układ SI) tworzą układ okresowy pierwiastków. Układ ten odpowiada z grubsza wzrastającym masom atomowym pierwiastków, jednak ze względu na składy izotopowe, w kilku przypadkach kolejność ta jest zaburzona.
Liczba atomowa (Z) określa ile protonów znajduje się w jądrze danego atomu. Atomy, które posiadają tę samą liczbę protonów, są z definicji atomami jednego pierwiastka. Nie oznacza to jednak, że wszystkie atomy jednego pierwiastka posiadają tę samą masę, gdyż mogą one posiadać różną liczbę neutronów w jądrach. Atomy posiadające tę samą liczbę atomową, ale różną liczbę neutronów nazywa się izotopami. Liczba atomowa jest podstawą kolejności występowania pierwiastków w układzie okresowym i z tego powodu nazywana jest także liczbą porządkową.
Typy układów
• tablica Mendelejewa
• tablica Wernera
• tablice spiralne
Sens fizyczny układu okresowego
Mendelejew twierdził, że własności chemiczne i fizyczne pierwiastków zmieniają się w sposób ciągły, ale powtarzają się okresowo, jeśli ułoży się je według wzrastającego ciężaru atomowego. Za podstawę porównania pierwiastków przyjął podobieństwo wartościowości w stosunku do tlenu i do wodoru. Pierwiastki ułożone w porządku wzrastającego ciężaru atomowego przejawiają wzrost wartościowości względem tlenu od 1do 7. Zmiana wartościowości pierwiastków względem wodoru jest inna, początkowo wzrasta od 1 do 4, a potem zmniejsza się do jedności.
Okresowość ta, zwana prawem okresowości wynika z faktu, że liczba atomowa określa nie tylko liczbę protonów występujących w jądrze atomów ale też liczbę elektronów atomów w stanie obojętnym, która ma decydujący wpływ na własności chemiczne atomów.
Elektrony w atomach są umiejscowione na kolejnych powłokach, które mają określoną pojemność czyli maksymalną liczbę elektronów jaka może się zmieścić na powłoce. Kolejne powłoki są zajmowane przez elektrony dopiero po całkowitym zapełnieniu powłok leżących poniżej (o mniejszej energii). Zjawisko \\"zapełniania\\" powłok wynika z zakazu Pauliego, który stwierdza, że elektrony, które są fermionami, w danym stanie elektronowym (orbitalu) mogą znajdować się najwyżej dwa elektrony różniące się spinem. Elektrony na ostatniej, najbardziej zewnętrznej powłoce nazywanej powłoką walencyjną są najsłabiej związane z atomem i mogą odrywać się od atomu podczas tworzenia związków chemicznych. Powłoka ta może przyjmować też dodatkowe elektrony, a energia wiązania tych dodatkowych elektronów ma kluczowe znaczenie przy powstawaniu związków chemicznych. Elektrony niżej leżące nie mogą uczestniczyć w reakcjach chemicznych.
W obrębie jednego okresu powłoka walencyjna jest zajmowana przez kolejne elektrony. Po zapełnieniu całej powłoki następuje przejście do nowego okresu i powstanie kolejnej powłoki elektronowej. Można więc powiedzieć, że atomy występujące w tych samych okresach mają taką samą liczbę powłok elektronowych, a występujące w tych samych grupach mają taką samą liczbę elektronów na powłokach walencyjnych.

Kolejną zaletą tworzyw sztucznych jest możliwość stosowania ich w różnorodnej postaci. Mogą one być stosowane jako tworzywa konstrukcyjne, materiały powłokowe, spoiwa,
kleje i kity, włókna syntetyczne. Najważniejszym jednak kierunkiem stosowania tworzyw sztucznych jest używanie ich w charakterze materiałów konstrukcyjnych, do wytwarzania części maszyn i urządzeń oraz przedmiotów powszechnego użytku.
Tworzywa sztuczne mają oczywiści także i wady, które ograniczają ich stosowanie.
W porównaniu z metalami odznaczają się niższą wytrzymałością mechaniczną i mniejszą twardością, płyną pod znacznie mniejszym obciążeniem (zjawisko pełzania) i mają w większości niezbyt zadowalającą odporność cieplną.

 Skład tworzyw sztucznych
Tworzywa sztuczne są materiałami, w których najistotniejszy składnik stanowią związki wielkocząsteczkowe, syntetyczne lub pochodzenia naturalnego.
Oprócz związku wielkocząsteczkowego tworzywo sztuczne zawiera zwykle składniki dodatkowe, które nadają mu korzystne właściwości użytkowe. Składniami tymi mogą być:

a) Barwniki, substancje naturalne lub syntetyczne, używane do barwienia różnorodnych materiałów (tkanin, papieru, skór, drewna, tworzyw sztucznych, żywności, kosmetyków).
W cząsteczkach barwników znajdują się ugrupowania chromoforowe, dzięki którym związki te selektywnie absorbują promieniowanie elektromagnetyczne w zakresie widzialnym, oraz auksochromy, nadające barwnikom powinowactwo do materiałów barwionych.
Ze względu na metodę wykonania barwienia barwniki dzieli się na: bezpośrednie, kwasowe, zasadowe, lodowe, kadziowe, zaprawowe.
 

I. Wstęp:
1. Tworzywa sztuczne są to materiały zawierające jako podstawowy składnik wielkocząsteczkowy substancje organiczne (polimery) oraz dodatki (wypełniacze, plastyfikatory lub utrwalacze oraz barwniki).
2. Otrzymywanie polimerów: powstają w wyniku polireakcji substancji małocząsteczkowych (monomerów). W zależności od chemicznego przebiegu polireakcji rozróżnia się substancje wielkocząsteczkowe: polimeryzacyjne, polikondensacyjne i poliaddycyjne:
• Substancje polimeryzacyjne: otrzymuje się dzięki reakcji polimeryzacji, tj. procesowi łączenia wielokrotnego monomerów w substancję wielkocząsteczkową bez wydzielania produktów ubocznych. Substancje powstałe z jednego rodzaju monomerów nazywamy homopolimerami(np. polichlorek winylu-PCV, polietylen, polistyren), powstałe zaś z różnych monomerów – kopolimerami(np. polimer ABS).
• Substancje polikondensacyjne: otrzymuje się dzięki reakcji polikondensacji, tj. stopniowemu przebiegowi reakcji chemicznej substancji wyjściowej, której zawsze towarzyszy wydzielanie się prostych związków chemicznych np. amoniaku, wody. W wyniku polikondensacji powstają np. tworzywa fenolowe, silikony, żywice poliestrowe.
• Substancje poliaddycyjne: otrzymuje się dzięki stopniowo postępującej reakcji związanej z przegrupowaniem atomu wodoru, której nie towarzyszy wydzielanie się związków ubocznych. Do tej grupy należą poliuretany i żywice epoksydowe.
3. Klasyfikacja tworzyw sztucznych:
• ze względu na właściwości użytkowe:
o Elastomery to tworzywa, które w normalnej temperaturze (ok. 20C) mogą być poddawane dużym odkształceniom przekraczającym 100% (np. kauczuki).
o Plastomery to tworzywa, które w normalnej temperaturze ulegają bez zniszczenia jedynie nieznacznym odkształceniom sprężystym. Plastomery dzielimy na tworzywa:
• termoplastyczne – miękną pod wpływem ciepła i twardnieją po ochłodzeniu. Procesy te są powtarzalne. W technice budowlanej z żywic termoplastycznych stosuje się m.in. polichlorek winylu, polistyren, poliamid.
• termoutwardzalne – twardnieją pod wpływem działania podwyższonej temperatury i reakcja ta jest nieodwracalna. W budownictwie stosuję się żywice m.in. fenolowe, furanowe, silikonowe.
• chemoutwardzalne – ulegają utwardzeniu już w temperaturze pokojowej pod wpływem działania specjalnych substancji. Najczęściej stosowanymi tworzywami chemoutwardzalnymi są żywice poliestrowe (nienasycone) i epoksydowe.

II. Dlaczego tworzywa sztuczne ?
Tworzywa sztuczne zastępują w coraz większym stopniu tradycyjne materiały. Równocześnie tworzywa umożliwiają wykonywanie lżejszych konstrukcji, łatwość montażu, eliminację zabezpieczeń antykorozyjnych i malowania oraz zmniejszenie pracochłonności, co w ostatecznym rozrachunku przekłada się na niższe koszty. Globalna produkcja tworzyw sztucznych wyniosła w 2000 r. około 180 mln ton, z czego ponad 26% przypadło na kraje Europy Zachodniej, tzn. ponad 47 mln ton. Główni odbiorcy wyrobów z tworzyw sztucznych w Europie Zachodniej wywodzą się z następujących sektorów: przemysł opakowań – 37%, budownictwo – 20%, motoryzacja – 8%.

]]> http://www.ogn.com.pl/tworzyw-sztucznych-w-budownictwie/feed/ 0 http://www.ogn.com.pl/tranzystor/ http://www.ogn.com.pl/tranzystor/#comments Mon, 14 Dec 2009 11:27:29 +0000 admin http://seoteka.pl/wp/tranzystor/ Pierwszy tranzystor skonstruowano w 1947 roku w laboratoriach firmy Bell Telephone Laboratories. Wynalazcami są John Bardeen, Walter Houser Brattain oraz William Bradford Shockley.

Tranzystor – (z ang. transfer resistor) trójelektrodowy przyrząd półprzewodnikowy do wzmacniania, generacji i przemiany drgań elektrycznych, tj. stanowiący element czynny układów elektron.; pełni funkcję wzmacniacza, przełącznika, detektora itp.

Podział tranzystorów ze względu na zasadę działania
 
Tranzystor bipolarny dwuzłączowy
Najpowszechniejszy jest tranzystor bipolarny dwuzłączowy
Nazwa bipolarny pochodzi stąd, że w przepływie prądu istotny jest udział nośników ładunków obydwu znaków; ujemnych elektronów i dodatnich dziur
Wzmacnianie zachodzi w obszarze dwóch złączy p- n wytworzonych w monokrysztale półprzewodnika bardzo blisko siebie (w odległości 1 µm lub nawet mniej)- w odległości znacznie mniejszej niż długość drogi dyfuzji nośników mniejszościowych. Najsilniej domieszkowany obszar zewnętrzny n+ nazywa się emiterem, gdyż ma on zdolność wprowadzania (wstrzykiwania lub emitowania) nośników mniejszościowych o dużej koncentracji do obszaru środkowego zwanego bazą. Drugi obszar zewnętrzny, w którym zbierane są nośniki przechodzące przez bazę, nazywa się kolektorem. Napięcia polaryzacji i sygnały doprowadza się do tych trzech obszarów za pośrednictwem kontaktów, metal- półprzewodnik o małej oporności liniowej.
Wskutek dużych różnic koncentracji nośniki większościowe z każdego obszaru mają tendencje do przechodzenia do sąsiedniego obszaru, co jest przejawem dążności do wyrównania koncentracji w całym krysztale. Prowadzi to do powstawania ładunku przestrzennego i bariery potencjału na granicy między obszarami. W warunkach równowagi termodynamicznej bariery potencjału utrzymują w równowadze bez przyłożonych napięć zewnętrznych, prądy nośników dyfundujących przez barierę i unoszonych przez pole bariery w kierunku przeciwnym, tak, że wypadkowe prądy w każdym złączu p-n są równe 0.
W normalnych warunkach pracy złącze tranzystorowe emiter- baza jest spolaryzowane z zewnątrz w kierunku przewodzenia, to znaczy tak, że napięcie zewnętrzne obniża barierę potencjału, natomiast złącze kolektor- baza jest silnie spolaryzowane z zewnątrz w kierunku zaporowym, to znaczy napięcie zewnętrzne znacznie zwiększa barierę. Dzięki obniżeniu bariery w złączu emiter- baza znacznie większa liczba elektronów swobodnych w paśmie przewodnictwa w obszarze emiterowym ma energię wystarczającą do pokonania bariery i przepływa do obszaru bazy.
Podobnie następuje przepływ dziur z obszaru bazy do obszaru emitera lecz strumień dziur jest znacznie mniejszy, co wynika z asymetrii domieszkowania obszarów. Prąd przepływający między emiterem a bazą jest, więc głównie prądem nośników mniejszościowych wprowadzonych do bazy. Wprowadzone nośniki mniejszościowe dyfundują poprzez bazę, gdzie znikoma ich część rekombinuje z nośnikami większościowymi bazy, a większość osiąga złącze kolektor- baza, zwiększając prąd kolektora. Pominąwszy bardzo mały prąd nasycenia złącza kolektor – baza, związany z przepływem nośników mniejszościowych generowanych termicznie po obydwu stronach łącza, prąd kolektora jest proporcjonalny do prądu emitera. Tranzystor jest, więc sterowanym źródłem prądowym o bardzo dużej oporności wyjściowej i bardzo małej oporności oporu sterującego. Chociaż więc w układzie o wspólnej bazie wzmocnienie prądowe jest mniejsze od 1, to dzięki takiej transformacji oporności uzyskuje się możliwość bardzo dużego wzmocnienia mocy.
Dwa tranzystory p-n-p i n-p-n o zbliżonych parametrach, lecz różniące się typem przewodnictwa bazy, noszą nazwę pary komplementarnej.
Tranzystor ma elementy pasożytnicze, np. oporności szeregowe obszarów półprzewodnikowych i pojemności złączy, ograniczające jego charakterystyki częstotliwościowe.
 

Dzięki takiej szybkości przekazywania danych można było stworzyć nowy świat ? wirtualną rzeczywistość zamykająca się w jednym słowie: Internet…
 Właściwości światłowodów
Kabel światłowodowy pod wpływem różnych temperatur może zmieniać swoje właściwości mechaniczne i fizyczne (wydłużać się lub skracać).
Jako ochronę włókna podczas instalacji i przed zgubnym wpływem środowiska używa się powłoki zwanej ?strenght members" Wykonana ona jest z różnych materiałów, poczynając od stali a kończąc na Kevlarze (materiał opracowany przez firmę DuPont, wykonuje się z niego min kamizelki kuloodporne). W pojedynczym i podwójnym kablu zabezpieczenie to wykonuje się jako otulinę coating. W kablach, gdzie jest kilka bądź kilkanaście włókien strenght member stosuje się centralnie wewnątrz przewodu.
Płaszcz (jacket) jest ostatnią warstwą ochronną kabla i służy do ochrony przed uszkodzeniami powstałymi w wyniku oddziaływania niekorzystnych warunków środowiska w jakim znajduje się światłowód. Inny rodzaj płaszcza zostanie użyty dla kabli przeznaczonych do układania wewnątrz budynków, inny na zewnątrz, pod ziemią czy napowietrznych.
Światłowody można podzielić na dwa podstawowe typy:
Kabel zewnętrzny z włóknami w luźnych tubach, jest odporny na oddziaływanie warunków zewnętrznych. Wypełnione żelem luźne tuby zawierają jedno lub kilka włókien i oplatają centralny dielektryczny element wzmacniający. Rdzeń kabla otoczony jest specjalnym oplotem oraz odporną na wilgoć i promienie słoneczne polietylenową koszulką zewnętrzną.
Kable wewnętrzne przeznaczone są do układania wewnątrz budynku. Posiadają cieńszą warstwe ochronną i nie są tak odporne jak kable zewnętrzne.
Zasada działania światłowodu.
Promień światła wędrując w rdzeniu światłowodu (o współczynniku załamania n1), napotyka na środowisko o innym współczynniku załamania (n2) – płaszcz. Gdy promień pada od strony rdzenia na płaszcz pod kątem a, to pewna część światła zostaje odbita i wraca do rdzenia. W zależności od kąta padania i współczynników załamania materiałów rdzenia i płaszcza, zmienia się ilość odbitego światła. Powyżej pewnego kąta zachodzi zjawisko całkowitego odbicia wewnętrznego i światło padające zostaje odbite bez strat.
Kąt akceptacji.
Aby promień pozostał w rdzeniu i podlegał całkowitemu wewnętrznemu odbiciu na granicy rdzenia i płaszcza, kąt jego padania względem osi światłowodu w powietrzu nie powinien przekroczyć wartości krytycznej – wartość ta nosi nazwę kąta akceptacji światłowodu (alfa max). Zgodnie z tym wszystkie promienie padające na powierzchnię czołową rdzenia światłowodu pod kątem mniejszym od (alfa max) zostaną wprowadzone do rdzenia. W płaszczu współczynnik załamania światła jest mniejszy niż w rdzeniu, wiąże się to też ze współczynnikiem odbicia. Włókno światłowodowe zbudowane jest z 2 rodzajów szkieł:
- Szkła kwarcowego (zbudowany jest z niego rdzeń),
- Szkła kwarcowego z dodatkami (zbudowany jest z niego płaszcz).

 Zastosowanie światłowodów:
1. Łącza telefoniczne: w jednym z pierwszych zbudowanych systemów, światłowodowe kable połączyły budynki urzędów telefonicznych w Chicago, oddalone od siebie o l km i o 2,4 km. Kable zawierały po 24 włókna optyczne, z których każde – pracując w standardzie T3 – mogło przenosić 672 kanały telefoniczne. Możliwość realizacji międzymiastowych linii z kablami światłowodowymi stała się faktem, kiedy zademonstrowano łącze optyczne o długości ponad 100 km bez wzmacniaków. Dziś możliwa jest nawet budowa podmorskiej linii światłowodowej ułożonej na dnie Oceanu Atlantyckiego.

Węgiel w stali najczęściej występuje w postaci perlitu płytkowego. Niekiedy jednak, szczególnie przy większych zawartościach węgla cementyt występuje w postaci kulkowej w otoczeniu ziaren ferrytu.
Stal obok żelaza i węgla zawiera zwykle również inne składniki. Do pożądanych – składników stopowych – zalicza się głównie metale (chrom, nikiel, mangan, wolfram, miedź, molibden, tytan). Pierwiastki takie jak tlen, azot, siarka oraz wtrącenia niemetaliczne, głównie tlenków siarki, fosforu, zwane są zanieczyszczeniami.
Stal otrzymuje się z surówki w procesie świeżenia – stary proces, w nowoczesnych instalacjach hutniczych dominują piece konwertorowe, łukowe, próżniowe, pozwalające na uzyskanie najwyższej jakości stali.
Stal dostarczana jest w postaci różnorodnych wyrobów hutniczych – wlewki, pręty okrągłe, kwadratowe, sześciokątne, rury okrągłe, profile zamknięte i otwarte (płaskowniki, kątowniki, ceowniki, teowniki, dwuteowniki), blachy.

Im większa zawartość węgla, a w konsekwencji udział twardego i kruchego cementytu, tym większa twardość stali, węgiel w stalach niskostopowych wpływa na twardość poprzez wpływ na hartowność stali, im większa zawartość węgla tym dłuższy czas jest potrzebny do przemiany perlitycznej – co w konsekwencji prowadzi do przemiany bainitycznej i martenzytycznej. W stalach stopowych wpływ węgla na twardość jest również spowodowany tendencją niektórych metali, głównie chromu, do tworzenia związków z węglem – głównie węglików o bardzo wysokiej twardości. Okrzyk "stal" jest charakterystyczny dla kontrkultury metalowców.

Stal dzieli się:

Ze względu na zawartość węgla i strukturę wewnętrzną:

stal podeutektoidalna (stal zawierająca poniżej 0.77% węgla. Na polerowanym przekroju oglądanym pod mikroskopem daje się zauważyć ziarna ferrytu oddzielone obszarami perlitu. Wraz ze wzrostem zawartości węgla, udział ferrytu maleje, a perlitu wzrasta. Wzrasta także twardość stali, a obniża się jej ciągliwość)
stal eutektoidalna (stal zwierająca 0.77% węgla. Stal taka ma strukturę ziarnistego perlitu, składającego się z płytek ferrytu i cementytu)
stal nadeutektoidalna (stal zawierająca powyżej 0.77% węgla. Na polerowanym przekroju oglądanym pod mikroskopem daje się zauważyć ziarna perlitu oddzielone obszarami cementytu. Wraz ze wzrostem zawartości węgla, udział perlitu maleje, a cementytu wzrasta. Wzrasta także twardość stali, a obniża się jej ciągliwość)

Ze względu na zastosowanie:
Stal konstrukcyjna – stal używana do budowy konstrukcji stalowych i części urządzeń i maszyn o typowym przeznaczeniu. Gdy konstrukcja lub element urządzenia pracuje w trudnych lub ekstremalnych warunkach atmosferycznych, wytężeniowych lub cieplnych, stosuje się stale specjalne.
Stal konstrukcyjna dostarczana jest w szerokiej gamie wyrobów hutniczych.
 

Wyposażone w kamery i aparaturę naukowa, zbierają dane i przesyłaja je na Ziemie droga radiową. Przy ich pomocy zbadano kometę Halleya, dwie planetoidy i wszystkie planety oprócz Plutona; sondy dokonały też bliskich przelotów obok Słońca. Wchodzą one na orbitę planety lub Księżyca, wykonują mapy powierzchni lub lądują, by zbadać środowisko bezpośrednio. Odkryły niezwykłe rzeczy: księżycowy krajobraz na Merkurym, galopujący efekt cieplarniany na Wenus, Wielki Kanion o długości 5000 kilometrów na Marsie, czynne wulkany na księżycu Jowisza Io, wyrzucające siarkę na powierzchnię przypominającą pizzę. Odkrycia sond zrewolucjonizowały naszą wiedzę o Układzie Słonecznym i dały astronomom taki jasny jego obraz, o jakim przed Erą Kosmiczną nie mogliby nawet marzyć.

Pioneer począwszy od 1958 r sondy Pioneer 1 2 3 i 4 bez powodzenia usiłowały badać Księżyc. Natomiast sondy o numerach od 5 do 9 weszły na orbitę wokół Słońca, prowadząc badania wiatru słonecznego, promieniowanie kosmicznego, pola magnetycznego Ziemi oraz cząstek w kosmosie. Dwie z nich przesyłały dane przez ponad 20 lat. Sondy Pioneer 10 i 11 były pierwszymi statkami, które zapuściły się poza pas planetoid. W grudniu 1973 roku Pioneer 10 przeleciał koło Jowisza przeprowadzając pomiary otaczającego tą planetę silnego pola magnetycznego. Pioneer 11 przeleciał w pobliżu Jowisza w 1874 roku; 5 lat później sfotografował Saturna. Obie sondy Pioneer wiozą plakietkę pokazującą pozycję Słońca i Ziemi oraz wizerunek kobiety i mężczyzny z ręką uniesioną na znak pokoju.

Sonda Pioneer5 Plakietka Pioneera
Łunnik 2 Wyprawy księżycowe zostały zapoczątkowane w 1959 r przez serię automatycznych sond Łunnik. Pierwsza sonda dotarła na Księżyc we wrześniu 1959 r. Niestety, gdy doleciała, zaraz się rozbiła. Dwa dni po starcie rozbiła się na powierzchni Księżyca.

Wenera to seria radzieckich sond wraz z lądownikami. Ich misje rozpoczęły się w czerwcu 1967 r. Miały one wejść na orbitę Wenus lub dokonać zbliżenia do niej, a następnie wysłać próbnik atmosferyczny lub lądownik na powierzchnię Wenus.
Wenera 7 ZSRR, wystartowała 17.08.1970. Wylądowała na Wenus jako pierwsza, posiadała system chłodzenia dzięki czemu wytrzymała piekielną temperaturę 475 stopni Celsjusza. Wytrzymała 23 minuty przesyłając raporty na Ziemie.
Wenera 9 wystrzeliła na powierzchnię Wenus lądownik, który wykonał zdjęcie powierzchni planety. Wytrzymała 53 minuty i nadesłała pierwsze czarno-białe zdjęcie wulkanicznej powierzchni tej planety. Orbiter służył m.in. jako przekaźnik dla lądownika.
Wenera 4 ZSRR, wysłana 12.08.1962. Wykryła, że atmosfera tej planety składa się głównie z dwutlenku węgla.

Każda substancja obecna w środowisku w postaci stałej, ciekłej lub gazowej wywierająca szkodliwy wpływ uchodzi za substancję skażającą otoczenie. Substancje uchodzące za szkodliwe wywołują określone efekty biologiczne lub zdrowotne, które występują podczas narażenia lub w okresie późniejszym, a także w następnych pokoleniach. Bardzo toksyczna substancja powoduje te skutki po podaniu bardzo małych ilości (dawek), natomiast substancja mało toksyczna wywiera działanie szkodliwe po podaniu w odpowiednio dużej ilości.
Przy ocenie toksyczności należy brać pod uwagę nie tylko ilość (dawkę) substancji podanej lub wchłoniętej, lecz także drogę podawania (np. wdychanie, podanie doustne, na skórę, wstrzyknięcie), a także częstość podawania (jednorazowo, kilkakrotnie), czas potrzebny do wystąpienia zmian (efektów) niekorzystnych oraz zakres i stopień uszkodzenia.
Zatrucie jest to proces chorobowy z klinicznymi objawami podmiotowymi i przedmiotowymi, wywołany przez substancję chemiczną pochodzenia egzo- lub endogennego.
Biorąc pod uwagę dynamikę, mechanizm oraz działanie trucizny na organizm zatrucia można podzielić na:

Zatrucia ostre – Charakteryzują się one szybkim rozwojem szkodliwych zmian w organizmie, powstających w ciągu krótkiego czasu po wprowadzeniu jednorazowej dawki trucizny do żołądkowo, inhalacyjnie lub po naniesieniu na skórę. Na ogół objawy uszkodzenia lub śmierć występują po 24 h. Charakteryzują się przeważnie dużą dynamiką objawów klinicznych.

Zatrucia przewlekłe – Powstają wskutek działania małych dawek trucizny podawanych przez dłuższy okres na ogół pod wpływem kumulacji trucizny w organizmie. Zatrucia przewlekłe powstają zwykle w wyniku zatruć przypadkowych, np. przebieg zatruć zawodowych ma przeważnie charakter przewlekły. Substancje toksyczne, zanieczyszczające środowisko człowieka, występują przeważnie w tak małych stężeniach, że wywołują tylko działanie przewlekłe.

Zatrucia rozmyślne – (samobójcze lub zbrodnicze). Zatrucia rozmyślne, zwłaszcza lekami, stanowią ciągle ważny problem społeczny. Najczęściej w tym celu były używane: barbiturany, chinina, leki uspokajające, tabletki od bólu głowy, tal, fosforek cynku, a ponadto gaz świetlny, nieraz ze znaczną dawką alkoholu etylowego. W zatruciach zbrodniczych najczęściej są używane: arszenik, strychnina, sublimat, cyjanek potasu. Obecnie do prób samobójczych najczęściej są wykorzystywane opiaty (amfetamina, opiaty w połączeniu z lekami z grup benzodiazepin, barbituranów, fenotiazyn).
Ze względu na obowiązujące w obrocie truciznami rygory, a także wykrywalność przyczyn zatrucia i odpowiednią pomoc lekarską, zatrucia rozmyślne obecnie coraz rzadziej kończą się śmiercią.

Zatrucia przypadkowe – Stanowią one nadal poważne zagrożenie ze względu na to, że ulegają im nie tylko poszczególne osoby, lecz także często duże grupy społeczne. Zatrucia te mogą być ostre, jak w przypadku zatrać rozmyślnych lub przewlekłe. Z zatruciami przypadkowymi można się często spotkać w życiu codziennym, np. omyłkowe podanie leków lub ich przedawkowanie, zatrucia chemikaliami używanymi w gospodarstwie domowym, spożywanie żywności nie tylko skażonej mikroorganizmami, lecz także zanieczyszczonej substancjami toksycznymi, a szczególnie środkami ochrony roślin.