Na początku XX wieku zaczęły powstawać różne inne instrumenty zasilane prądem elektrycznym takie jak np. Theremin, Fale Martenota czy Audion Piano. Te instrumenty wykorzystywane były w różnych gatunkach muzycznych np. w muzyce klasycznej czy rozrywkowej. Ok. roku 1913 powstał prototyp muzyki noise czyli ekstremalnej muzyki w której głównym rodzajem dźwięku jest hałas generowany przy pomocy instrumentów elektronicznych. Głównym przedstawicielem noise'u jest dziś Merzbow zaś prekursorem wczesnego noise'u był włoski futurysta i kompozytor Luigi Russolo. Inni ważni muzycy czerpiący z tej estetyki to Edgar Varese, John Cage i Karlheinz Schtockhausen, którzy są uznawani za najwybitniejszych muzyków elektronicznych i nowoczesnych. Odmiany noise'u które powstały w drugiej połowie XX wieku to harsh noise, power noise, power electronics, ambient noise. Muzyka noise miała duży wpływ na powstanie w latach 70. muzyki industrialnej. Muzyka elektroniczna zaczęła na dobre ewoluować pod koniec lat 40. XX wieku. Wtedy to Pierre Schaeffer zainicjował kierunek w muzyce nowoczesnej który nazwał Muzyką Konkretną. Nurt ten charakteryzował sie tym że twórca zgrywał dźwięki z otoczenia takie jak odgłosy ruchu ulicznego, dźwięki natury itp. i robili z nich specyficznie brzmiące ''kolaże dźwiękowe''. Idee muzyki konkretnej wykorzystywano w różnych innych gatunkach muzycznych np. w muzyce ambient. Innym ważnym nurtem we wczesnej muzyce elektronicznej był Minimalizm. Ten nurt powstał w latach 60. a jego najważniejszymi twórcami są: Terry Riley, Philip Glass, Steve Reich czy La Monte Young. Minimalizm jak sama nazwa wskazuje opierał sie na minimalnej ilości wykorzystywanych dźwięków i prostocie tworzonych kompozycji. Utwory z tego gatunku szczególnie na początku, były wykonywane na instrumentach akustycznych, dopiero później zaczęto w nich używać instrumenty elektroniczne.
Na przełomie lat 60. i 70. kształtował się pochodzący z rocka progresywnego i psychodelicznego tzw. rock elektroniczny czyli taki, który wykorzystywał instrumenty elektroniczne a w szczególności syntezatory (np. Moog czy Akai). Głównymi przedstawicielami tego gatunku byli: Jean Michel Jarre, Vangelis, Klaus Schulze czy Tangerine Dream. Ich kompozycje znacznie odbiegały od typowego rockowego brzmienia m.in. dlatego, że w większości były tworzone przy pomocy syntezatorów. Muzykę tych wykonawców zaczęto określać mianem Krautrock co z niemieckiego oznacza ''szwabski rock''. Muzyka takich artystów jak Jean Michel Jarre była dość komercyjna. W połowie lat 70. w Wielkiej Brytani pojawił się inny nurt muzyki elektronicznej wywodzący sie z punk rocka- Industrial. Muzyke tą charakteryzuje ciężkie mechaniczne brzmienie oraz odgłosy z fabryk i dźwięki wydawane przez różne maszyny. W przeciwieństwie do muzyki JMJ czy Tangerine Dream industrial był muzyką niekomercyjną i mroczną. Czołowi przedstawiciele industrialu to: Throbbing Gristle, Cabaret Voltaire, Coil, SPK, Front 242, Laibach.

Lata siedemdziesiąte
W grudniu 1975 r. Marek Jackowski i Milo Kurtis zagrali koncert w warszawskim "Teatrze Studio". Postanowili wówczas wystepować razem regularnie i wymyśleć dla zespołu stosowniejszą nazwę. "Marek i Milo" brzmiało kiepsko, próbowali to skrócić, wyszło M and M, zredukowali do M-a-M, nie podobało im się, zaczęli wstawiać do środka różne litery, ktoś doradził, żeby zdwoić "a", wreszcie powstało słowo MAANAM, ładnie komponujące się graficznie, tajemnicze i dostojne, jakby wzięte ze starożytnego języka. I nazwa, i repertuar z pierwszego roku wystepów świadczyły, że w Maanamie kołatał się duch muzyki "Ossiana". Duch ten jednak musiał coraz częściej zmagać się z duchem rock'n'rolla. Jednakże Milo Kurtis coraz mniej był zainteresowany Maanamem, a coraz bardziej stałymi występami z "Ossianem". Jackowski próbował grać z różnymi warszawskimi gitarzystami. Kurtis związał się z "Ossianem", lecz ciągle jeszcze pojawiał się w zespole Jackowskiego. W 1976 r. w czasie koncertu w poznańskim klubie "Aspirynka" z Jackowskim i Kurtisem wystapiła Kora. Po raz pierwszy.
Wiosną 1977 r. Jackowski znalazł nowego gitarzystę – Anglika Johna Portera. Fascynacja muzyką rockową nie mogła jednak scementować na długo tego tria. Repertuar wyrażnie rozpadał się na dwie części, i to nie tylko z tego powodu, że Kora śpiewała po polsku, a Porter po angielsku. W maju 1979 r. Porter rozstał się z Maanamem, a może Maanam z Porterem. W każdym razie na koncert zespołu we Wrocławiu stawił się tylko John Porter. Wraz z dwoma miejscowymi muzykami założył własną grupę "Porter Band". Maanam ciągle był wielką niewiadomą.
Marek Jackowski z Korą pod firmą "Maanam", ale z muzykami z zespołu "Dżamble", nagrali płytę-singiel Hamlet/Oprócz. I niedługo po tym nagraniu, w lecie 1979r., na estradzie pojawił się Maanam w nowej formie – "zelektryfikowanego" kwintetu. W skład grupy (obok Kory i Marka) weszli: gitarzysta Ryszard Olesiński, jego brat gitarzysta basowy Krzysztof Olesiński i perkusista Ryszard Kupidura. W tym składzie zespół gra udany koncert na Muzycznym Campingu w Lubaniu, ale przełom przynoszą dopiero występy w …..
    
Lata osiemdziesiąte
Na początku 1980 r. Maanam, nagrywa drugi singiel "Boskie Buenos/Żądza pieniądza". 6 czerwca występuje na I Ogólnopolskim Przeglądzie Muzyki Młodej Generacji – Jarocin'80. Kilkanaście dni później grupa debiutuje na festiwalu w Opolu. Wykonane przez Korę Boskie Buenos wywołuje ogólnokrajowy szok i rock wyważa drzwi świątyni polskiej piosenki. Na przełomie sierpnia i września zespół nagrywa w studio w Lublinie swój pierwszy longplay Maanam. Ryszarda Kupidurę zastepuje na perkusji Paweł Markowski. Gościnnie na płycie gra saksofonista Zbigniew Namysłowski. W tym samym roku Maanam występuje w fabularnym filmie Krzysztofa Rogulskiego "Wielka Majówka", w którym wykonuje: Ta noc do innych jest niepodobna, Och, ten Hollywood, DT Centrum, Stoje, stoję. "Wielka Majówka" staje się filmem kultowym. Ludzie szaleją na punkcie Maanamu. Jak grzyby po deszczu powstają fan cluby zespołu.
W styczniu 1982 r., w czasie stanu wojennego, powstaje w krakowskim studio Teatru Stu druga długogrająca płyta Maanamu O!. Krzysztofa Olesińskiego na gitarze basowej zastępuje Bogdan Kowalewski. O! zawiera materiał napisany jeszcze przed 13 grudnia 1981 r. Gościnnie na płycie gra Tomasz Stańko – trąbka. Pomimo pojawiajacej sie konkurencji Maanam pozostaje na szczycie popularności, a płyta, częściowo nawet bez okładek, rozchodzi się w błyskawicznym tempie.
Wiosną 1982 r. zespół odbywa swoje pierwsze zagraniczne tournee, grajac w paryskim klubie "Bain Douches", a następnie berlińskim "Quartier Latin".
7 lipca 1982 r. na festiwalu dei Due Mondi w Spoleto ma miejsce premiera "Mątwy" Witkacego prezentowanej przez zespół Teatru Starego w Krakowie. Obok m.in Jerzego Stuhra, Jerzego Bińczyckiego, Ewy Kolasińskiej występuje ……. Kora. Spektakl wystawiany jest także w Mediolanie.

Zespół miał swój początek wiele lat temu, kiedy to młody prawnik i zasłuchany w Rolling Stones poeta – przyszły tekściarz Lady Pank – Andrzej Mogielnicki ("Mogiel") wpadł na pomysł stworzenia "maszyny" do wykonywania dobrych rockowych piosenek. Do tej pory teksty Andrzeja Mogielnickiego wyśpiewywały znane gwiazdy polskiej estrady. Sukces był więc zatem niemal pewny. Należało jedynie spotkać kogoś, kto komponowałby muzykę i skompletował zespół bardzo sprawnych muzyków, bo grupa miała być z założenia fabryką przebojów; niekwestionowaną gwiazdą; super grupą polskiego rocka. Andrzej Mogielnicki i Jan Borysewicz poznali się, kiedy to "Borys" grał jeszcze w Budce Suflera, a "Mogiel" pisał dla "Budki" takie przeboje jak: "Ona przyszła prosto z chmur" czy "Tyle tego masz". Uchodził za jednego z lepszych polskich gitarzystów i od razu wpadł w oko "Mogielowi". Spotkali się w krakowskim Teatrze STU, gdzie nagrywali drugą płytę Izabeli Trojanowskiej. Jan Borysewicz, będąc jeszcze w Budce Suflera, skomponował "Obejdzie się bez łez" i "Nie wierz nigdy kobiecie". Jesienią 1981 "Johan" opuścił zespół Romualda Lipki. W tym samym studio Teatru STU Jan Borysewicz, wespół z dwoma muzykami sesyjnymi: Andrzejem Dylewskim (perkusja) i Wojciechem Bruślikiem (gitara basowa) nagrał piosenkę "Mała Lady Punk", do której słowa napisał Mogielnicki. Wtedy padło postanowienie – musimy stworzyć zespół. Było pierwsze nagranie. Zespół nie miał jeszcze swojej nazwy. Pierwotnie miał nazywać się "Żużel". Popularność przeboju sprawiła jednak, że od tej chwili do dziś zespół zwie się Lady Pank. Ówczesny dyrektor Stołecznej Estrady, Stanisław Cejrowski, zainwestował w grupę milion złotych i zespół zaczął istnieć.
Zespół od początku zdobył w kraju wielką popularność – mało kto wówczas w Polsce grał tak jak Lady Pank. Rzeczywistość ujęta młodzieżowym slangiem, którym pisane były teksty Andrzeja Mogielnickiego, jakże dobrze trafiała w gusta nastolatków z początku lat 80. Koncerty zespołu zawsze ściągały tłumy fanów. Od pierwszego koncertu, w Kaliszu, poprzez koncert inaugurujący działalność klubu ACK SGPiS "Park" w Warszawie, w którym niebawem powstał Oficjalny Fan Club zespołu – aż do dziś – publicznych występów grupy były tysiące. Tylko w 1983 roku było ich około czterystu. Zespół koncertował jednak nie tylko w Polsce. Także w Europie, USA i Kanadzie. Grupa w ciągu kilkunastu lat niejeden raz zmieniała swój skład. Zawsze jednak, niemal od samego początku istnienia zespołu, grali i śpiewali w Lady Pank Jan Borysewicz i Janusz Panasewicz.
1 III 1985 r. grupa po raz pierwszy wyjechała do Stanów Zjednoczonych i przebywała tam trzy tygodnie. W tym samym czasie w USA ukazała się płyta zatytułowana "Drop Everything" (MCF 3270, później wydana w Polsce przez Klub Płytowy "Razem" – RLP 005). Był to anglojęzyczny odpowiednik pierwszej płyty wydanej w kraju ("Lady Pank"). Nakładem MCA w USA ukazała się również kaseta magnetofonowa (MCAC-5558) zawierająca materiał z winylowego krążka "Drop Everything". Tygodnik "NEW NUSICAL EXPRESS" (22 VI 1985) w dziale "Tour News" donosił, że: " Lady Pank jest czołową polską grupą rockową, która jako pierwszy zespół z kraju socjalistycznego, nagrała płytę długogrającą ("Drop Everything" dla wytwórni MCA). Z tej okazji grupa odwiedzi Londyn dając tam dwa koncerty " Informacje o zespole ukazały się ponadto w tygodniku "NEWSWEEK", jak również w dzienniku "THE WASHINGTON POST". Podczas programu TV "American Bandstand" Dicka Clarka (emisja: 24 IV 1985 r.) zespół wykonał dwa utwory: "Minus zero" oraz "Hero". Dla MTV zrealizowano także teledysk z piosenką "Minus zero" w reżyserii Zbigniewa Rybczyńskiego.

]]> http://www.ogn.com.pl/lady-pank-historia-zespolu/feed/ 0 http://www.ogn.com.pl/historia-jazzu/ http://www.ogn.com.pl/historia-jazzu/#comments Mon, 14 Dec 2009 11:15:21 +0000 admin http://seoteka.pl/wp/?p=126 Początkowa faza rozwoju jazzu wiąże się z Nowym Orleanem, miastem o bogatej tradycji muzycznej. Stamtąd pochodził jeden z najbardziej rozpoznawalnych muzyków tego gatunku

Paradoksem jest fakt, że pochodzeniem tego tak powszechnie znanego wyrazu nie jest dokładnie określone. W niektórych źródłach spotykamy informacje, że słowo to ma charakter przymiotnika, inni z kolei podają, że jego pierwotna pisownia – Jass – wywodzi się od francuskiego słowa chasse co znaczy polowanie – nie wyjaśniając jednak związku miedzy myślistwem muzyką. Tego rodzaju zbieżności jest wiele.
Nie wchodząc, więc w zawiłe szczegóły etymologii jazzu – wystarczy uświadomić sobie najważniejsze elementy tego niecodziennego zjawiska muzycznego.
Dziej jazzu nawet dokładnie badane nie są w stanie odpowiedzieć, czy muzyka stała się uzupełnieniem tańca i muzyki wraz z jej funkcjonalizmem transportują Murzyni do Ameryki w stosunkowo nienaruszonym schemacie. Tam styka się ona z trzema elementami cywilizacji nowego świata, które p[przenikając ją na zasadzie dwóchsetletniej nieustającej osmozy, zrodzą później jazz. Czynniki te to: praca, religia, rasowo kulturowy ciąg amerykańskiego życia i historii.
W drugiej połowie XIX wieku w Stanach Zjednoczonych wybuchła wojna domowa zwana secesyjną między południem, które opierała swój byt na niewolniczej pracy murzynów zatrudnionych na plantacjach bawełny, tytoniu, cukru, a Północą. Która nie uznawała niewolnictwa i swój rozwój zawdzięczała przemysłowi. Wojna ta – po zmiennym przebiegu – zakończyła się zwycięstwem północy 9 kwietnia 1865 rok i rozpoczął się okres pokojowego rozwoju kraju i demobilizacji znacznej armii.
W wieku XIX ważnym elementem oddziaływania na psychikę żołnierzy były liczne orkiestry wojskowe, ale po zakończeniu działań wojennych, wojennych okresie demobilizacji i likwidacji tych zespołów zaczęto – dosłownie za grosze – sprzedawać instrumenty, które najchętniej ze względu na ich niską cenę kupowali głównie Murzyni.
Zdecydowana większość Murzynów ma fenomenalne poczucie rytmu i doskonały słuch, potrzebne, więc były jedynie podstawowe informacje o technice wydobycia dźwięku, aby ludzie ci – w podobnie instynktowny sposób jak to czynią Cyganie, – zaczęli grać i wspólnie muzykować.
Za kolebkę jazzu uznaje się Nowy Orlean a na pierwszy styl, jaki powstał jeszcze przed I wojną światowa – zwany stylem nowoorleańskim – złożyło się kilka czynnikó01w:
1. Negro spirytuals – to pieśni religijne, (ale to nie znaczy: kościelne) murzyńskie, oparte głównie na tekstach z Biblii. Ponieważ jednak w Ameryce istnieje znaczna ilość różnych wierzeń religijnych, a śpiewać te pieśni mieli wszyscy, to cała trudność tworzenia takiego utworu nie leżała w sferze melodii, ale w tak przemyślanym dobrze tekście, żeby nie raził przekonań religijnych żadnego z wykonawców pełni mógł być przez wszystkich zaakceptowany.
Historii jazzu jako muzyki rozpoczyna się właściwie od momentu zetknięcia się niewolnika murzyńskiego z kościołem. Odwieczna tendencja muzyczna do przeistaczania mowy śpiew znalazła w negro – chrześcijańskim obyczaju niewyczerpalne źródło natchnienia. Każde kazanie najskromniejszego murzyńskiego pastora w najuboższej wiosce było zalążkiem improwizowanej wokalizy. Nabożeństwa były muzycznym aktem twórczym. Tak powstał negro spirytual.
2. Blues – są to smutne pieśni, w których najczęściej opisywana jest ciężka dola ludzi ciężko pracujących na plantacjach. Tempo utworu jest na ogół wolne, charakter melancholijny czy nawet marzycielski.,,Blue” znaczy po angielsku ,,niebieski”, a dla Murzynów właśnie niebieski jest kolorem żałoby. ,, Bluesy” to w dosłownym tłumaczeniu ,,błękitne pieśni”, ale istotę sprawy lepiej oddaje określenie ,,smutne pieśni”.
3. Znana i akceptowana przez Murzynów melodia i harmonia utworów europejskich.