Kultura materialna:
Nazywamy wszystkie dotykalne, konkretne wytwory społeczeństwa. Np. odkrycia archeologiczne: gliniane dzbany, biżuteria, broń. Krótko mówiąc, każdy fizyczny przejaw życia ludzi jest częścią kultury materialnej.
Kultura materialna jest przekazywana z pokolenia na pokolenie.

 Kultura niematerialna.
Duchowe wytwory społeczeństwa przekazywane pokoleniom. Stanowią ośrodek życia społecznego.

WIEDZA I PRZEKONANIA
Poglądy na temat świata jakie sobie wytworzyliśmy są częścią kulturowego dziedzictwa wszystkich społeczeństw. Pojęcie wiedza odnosi się do zbioru tk. pojęć, które oparte na wnioskach pochodzących z doświadczenia empirycznego, np. kulistość Ziemi i związek między niską wagą noworodków, a paleniem podczas ciąży to elementy wiedzy.
Przekonania SA poglądami nie opartymi odpowiednią wiedzą empiryczną w takim stopniu, który umożliwiałby uznanie ich za niewątpliwie prawdziwe.
Kultury wszystkich społeczeństw zawieraja poglądy na temat środowiska naturalnego oraz świata stworzonego przez ludzi. Co więcej wszystkie kultury wytworzyły idee dot, wielu nie sprawdzonych czy niejednoznacznych aspektów życia i śmierci, tkj np. istnienie życia po śmierci.

WARTOŚCI
Są abstrakcyjnymi pojęciami mówiącymi o tym, co społ, uważa za dobre, słuszne i pożądane. Wartości stanowią kontekst, w którym są ustanawiane i uzasadniane normy społeczne. Wartości są podstawą oceny działan społ, i dlatego kształtują nasze wybry.
Wartości nie muszą być statyczne, mogą się zmieniać wraz z upływem czasu.np wartości dot. Miłości, seksu i małżeństwa.

NORMY
Nasze zachowanie jest poddane strukture norm, przepisów i regulacji społecznych nakazujących odpowiednie zachowanie w szczególnych sytuacjach. Normy mogą również kształtować zachowaia ludzi wobec siebie.
Struktura nor społecznych jest podzielona na zwyczaje, obyczaje i prawa.
Zwyczajami nazywa się rutynowe czynności życia codziennego. Są to nawykowe działania, takie jak budzenie się o tej samej porze, nalewaie mleka do płatków, jedzenie za pomocą sztućców. Ludzie powinni zachowywać się zgodnie z ustalonymi zwyczajami: jeśli tego nie robią, uważa się takich ludzi za ekscentryków, dziwaków czy nieokrzesańców.
Obyczaje są normami uważanymi za najistotniejsze dla funkcjonowania społ i życia społ jako całości. Wartości patriotyczne określają obyczaje związane z odpowiedzialnym zachowaniem obywateli.
Tabu oznacza obyczaje proskryptywne, czyli takie, które określają, czego nie powinno się robić. Naruszenie tabu i innych obyczajów pociąga za sobą o wiele bardziej surowe sankcje niż niestosowanie się do zwyczajów. Sakcje te mogą obejmować uwięzienie, wygnanie, a nawet śmierć.

Prawa są normami ustanowionymi i wymuszonymi przez władzę polityczną społ. Kiedy prawa te są nie spisane i skodyfikowane, określa się je jako „ustawodawstwo”. W niektórych społ prawo przekazuje się w formie ustnej; „prawo zwyczajowe”
 

Społeczeństwa różnią się wartościami i normami określającymi odpowiednie zachowania. Różnorodność kulturowa społeczeństw jest przykładem elastyczności i zmienności układów społecznych.
Podobnie jak różnią się kultury różnych społeczeństw, tak mogą się różnić grupy w jednym i tym samym społeczeństwie, szczególnie jeśli jest to społeczeństwo duże, złożone i współczesne. Grupy te nazywamy subkulturami, mogą się różnić klasą społeczną, pochodzeniem etnicznym, rasą, religią, stylem życia, a także celami i zainteresowaniami.

SUBKULTURY
Wzory subkulturowe nadają grupie wyraźną tożsamość i styl, co odróżnia ją od całości społeczeństwa, którego jest częścią. Tożsamość subkultury może się koncentrować wokół jej dziedzictwa etnicznego i zależeć od tego, czy jest to dziedzictwo chińskie, włoskie czy polskie. Może także wynikać z sytuacji ekonomicznej grupy, co najlepiej widać na przykładzie biedoty zamieszkującej getta.
Subkultury często posługują się odrębnym językiem. Język naukowców jest w istocie żargonem subkulturowym, podobnie jak słownictwo handlarzy narkotyków czy muzyków jazzowych. Odrębne formy i sposoby porozumiewania się w ramach subkultur zapewniają poczucie tożsamości, umożliwiają dokładniejszą komunikację między członkami podgrupy i bronią tego przekazu przed osobami z zewnątrz.
Kulturowa mozaika tworzona przez subkultury może być postrzegana jako czynnik wzbogacający społeczeństwo.
Niektóre społ. (np. japońskie) uważają, że odmienność subkulturowa rozmywa kulturę narodową, i nie popierają istnienia subkultur.

KONTRKULTURY
W niektórych przypadkach wzorce kulturowe pewnej podgrupy są nie tylko różne, ale i przeciwne wzorcom reszty społeczeństwa. Kontrkultury, jak nazywamy takie podgrupy, ucieleśniają przekonania, wartości, normy i style życia, które są wyraźnym przeciwieństwem tych, które wyznaje społeczeństwo jako całość.

RELATYWIZM KULTUROWY
Różnorodność praktyk kulturowych wśród społeczeństw i w obrębie tego samego społeczeństwa sugeruje, że nie istnieje pojedynczy, „najlepszy” wzorzec kulturowy. Wniosek ten stał się podstawą relatywizmu kulturowego- hipotezy zakładającej, że żadna praktyka kulturowa nie jest wewnętrznie zła lub dobra; każda należy rozumieć w kontekście jej miejsca w większej konfiguracji kulturowej.

ETNOCENTRYZM
Przeciwieństwem relatywizmu kulturowego jest etnocentryzm- tendencja do traktowania własnej kultury jako moralnie wyższej od innych kultur, a co za tym idzie, do oceniania innych kultur wg własnych standardów. Etnocentryk przyjmuje, że tylko jego społeczeństwo postępuje słusznie , obserwator etnocentryczny ma skłonności do postrzegania praktyk innych kultur czy subkultur jako dewiacji; nie bierze pod uwagę istnienia różnic.

Należy zadać sobie pytanie: dlaczego właśnie Egipt? Otóż wiąże się to z tym, że wiele krajów bliskowschodnich wprowadziło zakaz wywozu zabytków pochodzących z wykopalisk archeologicznych. Niektóre jednak utrzymały bardziej liberalne przepisy, które pozwalają na uzyskanie części odkrytych zabytków dla kolekcji publicznych we własnym kraju. Do takich krajów należy między innymi Egipt i Sudan. Był jednak jeszcze jeden poważny czynnik, który przemawiał za Egiptem, jako terenem polskich poszukiwań archeologicznych. Otóż aktualny poziom kultury danego kraju mierzy się tym, czy posiada on swe własne wykopaliska w Egipcie.

Wracając do wykopalisk w Edfu, należy wspomnieć, że przyniosły one bardzo bogaty plon zabytków przywiezionych do Polski. Najcenniejszymi z nich były inskrybowane naczynia alabastrowe, będące darami królewskimi dla dostojników z Edfu.
Dwie następne ekspedycje do Edfu w latach 1938 – 1939 przyniosły również wspaniałe wyniki. Mam tu głównie na myśli serię tak zwanych konkubin, małych figurek wkładanych do grobów.

Niestety ostatniego transportu zabytków z Edfu, który dotarł do Muzeum Narodowego w Warszawie w sierpniu 1939 roku nie zdążono rozładować. Bezpośrednio po zdobyciu Warszawy hitlerowcy zaczęli wywozić dzieła sztuki z Muzeum Narodowego, jako jedne z pierwszych wywieziono właśnie skrzynie z zabytkami z Edfu. Czas wojny przyniósł jednak poważniejsze straty, zginęło wówczas wielu ludzi z kadry archeologów z wypraw do Edfu. Po wojnie położono duży nacisk na kształcenie młodych kadr w zakresie archeologii śródziemnomorskiej. W 1949 roku został ponownie otwarty Dział Sztuki Starożytnej w Muzeum Narodowym w Warszawie, w którym gromadzono ocalałe i rewindykowane z Niemiec zabytki pochodzące z wykopalisk bliskowschodnich.
 

Położone jest nad rzeką Bystrzycą Dusznicką, na południowych obrzeżach miasta, przy międzynarodowej trasie biegnącej w kierunku granicy z Czechami.

Pierwsze wzmianki o papierni dusznickiej i papierniku noszącym nazwisko Ambrosius Tepper pochodzą z 2 połowy XVI w. Zabudowania zachowanej papierni stanowią zespół przylegających do siebie obiektów architektonicznych, które powstawały stopniowo, w różnym odstępie czasu. Najważniejszy w tym kompleksie budynek główny młyna papierniczego, pełniący niegdyś funkcję mieszkalno – produkcyjną, wzniesiono w 1605 r. Na kondygnacji parterowej odbywała się zasadnicza produkcja papieru. Wyższa kondygnacja, konstrukcji ryglowej, mieściła mieszkania oraz pomieszczenia produkcyjne. Przestrzeń poddasza zajmowała suszarnia papieru. Budynek przykryto dwuspadowym dachem gontowym, ograniczonym od zachodu drewnianym, barokowym szczytem wolutowym, wybudowano przypuszczalnie w XVIII w.

Historię dusznickiego młyna w okresie 1562 – 1939 tworzyli papiernicy z rodu: Kretschmerów, Hellerów i Wiehrów. W XVII w. papiernia była zaliczana do najwyżej cenionych na Śląsku. Posiadała też monopol na dostarczanie papieru do wrocławskich urzędów. W XVIII w. papiernię znacznie rozbudowano i zmodernizowano, instalując w niej nowoczesne urządzenia papiernicze. Produkcję papierniczą unieruchomiono w Dusznikach w 1937 r. Dwa lata później Karl Wiehr, ostatni właściciel papierni przekazał ją miastu na cele publiczne z intencją utworzenia w zabytkowym młynie regionalnego muzeum techniki.

Papiernia w chwili przejęcia jej przez władze polskie w 1945 r. była opustoszała i zniszczona.

Z urządzeń papierniczych zachowały się jedynie wieszaki klamrowe do suszenia tektury, z XIX / XX w. oraz kilka XIX w. form służących do czerpania papieru. Zachowały się także niezwykle cenne elementy wystroju papierni – malowidła ścian i stropów w pomieszczeniach kondygnacji strychowej młyna, pochodzące z XVII – XIX w.

Muzeum Papiernictwa w Dusznikach Zdroju otwarto w 1968 r. Wznowioną rękodzielniczą produkcję papieru udostępniono zwiedzającym w 1971 r.
 

Kultura jest terminem wieloznacznym, różnie interpretowanym przez przedstawicieli poszczególnych nauk. Najczęściej rozumiana jest jako całokształt duchowego i materialnego dorobku społeczeństwa.
Słowo kultura należy do podstawowych pojęć humanistyki współczesnej i choć spopularyzowało się dopiero w XX w. to jego pochodzenie sięga wieków starożytnych. Łacińskie słowo „cultura” pierwotnie oznaczało po prostu uprawę ziemi. Następnie pojęcie to rozszerzyło swoje znaczenie jako wewnętrzny wysiłek zmierzający do przekształcenia w sferze ludzkiego myślenia w sposób analogiczny. Kultura w tym sensie oznaczała zawsze kulturę czegoś na przykład kulturę ducha, umysłu. Słowo kultura było przysłaniane przez wiele lat słowem cywilizacja. To te drugie prędzej nabrało znaczenia szerszego. O krok dalej posunął się Lelewel – to on posługiwał się znaczeniem kultury w nowoczesnym szerokim zrozumieniu humanistycznym. To on przedstawił kulturę jako przedmiot badawczy historii.
Kulturę określano jako sposób przeciwstawienia się barbarzyństwu. Uważano również, że kultura pojawiła się w momencie powstania języka, a co za tym idzie stwierdzono, że to wszystko najlepsze, co zostało wypowiedziane i pomyślane można a nawet trzeba określić kulturą.
Spośród wielu określeń kultury najbliższa jest definicja polskiego antropologa Bronisława Malinowskiego: ”Kultura jest integralną całością składającą się z narzędzi i dóbr konsumpcyjnych, twórczych zasad różnych grup społecznych, ludzkich idei i umiejętności, wierzeń i obyczajów”. Dla uczonego jest ona sposobem zaspakajania potrzeb, ”środkiem do celu”.
Kultura wyłoniła się na skutek próby rozwiązywania problemów powstałych podczas zmagań życiowych. Celem jej jest ułatwienie człowiekowi życia i funkcjonowania w danym społeczeństwie. Homo sapiens nie żyje osobno, lecz w jakiejś grupie – tak, więc musi do niej się ustosunkować, a żeby to zrobić trzeba posługiwać się takimi samymi symbolami jak reszta współtowarzyszy. Tak, więc prowadzi to do procesu uczenia się, czyli przyswajania sobie określonych nawyków panujących w danej kulturze, czyniąc je osobowościami danego typu. Proces ten nazywa się socjalizacją. Zdaniem Malinowskiego jest to: „przekształcanie nagiego dziecka w kulturalną osobowość”. Nie jest to łatwe, ale dzięki temu, że życie stawia nie tylko pedagogom, ale również pozostałym ludziom coraz to większe wyzwania, a zakres kultury powiększa się.
Kultura sama w sobie ma ogromny wpływ na życie społeczne:
• socjalizuje czyli uczy człowieka dostosować się do kultury,
• ustanawia kryteria wartości,
• uczy reakcji na określone sytuacje,
• stwarza modele instytucji społecznych: rodzina, partie polityczne.