Wirus komputerowy – działa na zasadzie podobnej jak jego odpowiednik biologiczny. Dodając do zarażonego pliku swój kod. Często wirusy ukazują swoją obecność poprzez różnego rodzaju efekty graficzne , dźwiękowe lub inne , jest także sporo tych bardziej złośliwych usuwających dane z dysku , niszcące lub unieruchamiające antywirusa lub inne programy.

Wirus Plikowy- Dodaje do kodu aplikacji swój własny najczęściej są to programy z rozszerzeniem .exe lub com

Wirus Makro- Atakuje pliki dokumentów tekstowych MS Word , arkuszy kalkulacyjnych Excel , oraz Access.

Wirus Retro – Potrafi unieruchomić skaner antywirusowy lub nawet go niszczyć.

Wirus Pocztowy – Potrafi przenosić się za pomocą email na komputer jeszcze nie zarażony często wykorzystując błędy w oprogramowaniu pocztowym , ale najczęście do zarażenia dochodzi poprzez nieświadome otwarcie załącznika.

Wirus Polimorficzny – Potrafi szyfrować swój własny kod a nawet go samoczynnie zmieniać co stanowi dużą trudność dla antywirusów.

Wirus Bootsektora- Usadawia się on w pamięci bootsektora co uniemożliwia start systemu bądź równoczesny start z nim.

Dialer - Program przekierowujący zwykłe połączenie modemowe np.0202122 na nr.0-700 lub międzynarodowe.

Koń trojański (Trojan) – Program ukrywający się często w innej aplikacji , ułatwiający przejęcie komputera poprzez osobę z zewnątrz za pomocą internetu.

Robak internetowy- Rodzaj programu , którego głównym celem jest powielanie się w internecie i w ten sposób zapychanie go oraz co za tym idzie spowolnianie łączy.
 

Dzisiaj technologia ta nabiera zupełnie innego znaczenia. Firmy proponujące rozmowy telefoniczne za pośrednictwem Internetu rozwijają się w błyskawicznym tempie, a coraz więcej osób korzysta z ich usług nie tylko w pracy, ale także w domu.
Przewidywania, że tańsza – w istocie o ok. 50-70 proc. – telefonia internetowa będzie w dość krótkim czasie rzeczywistym konkurentem klasycznej telefonii i firm telekomunikacyjnych okazały się prognozami na wyrost. Rozmowy prowadzone za pośrednictwem Internetu nadal stanowią ułamek ruchu telefonicznego. Telefonia internetowa w swej pierwszej postaci (prostej transmisji głosowej w globalnej sieci) ma wiele ograniczeń. Powodzenie zaczęła natomiast zdobywać dzięki rozwojowi technicznemu nie tyle w ogólnoświatowej, co w prywatnych sieciach komputerowych przedsiębiorstw. Przewiduje się, że może aż100-krotnie do 2001 roku zwiększy się wartość tego rynku osiągając 8 mld dol. Największe korzyści z telefonii internetowej, a właściwie z możliwości przekazywania głosu w teleinformatycznych sieciach pakietowych, odnosić mogą w najbliższej przyszłości przedsiębiorstwa. Mają one bowiem możliwość integrowania transmisji danych i głosu w swych sieciach.

Za pośrednictwem Internetu możemy również zatelefonować do znajomych mieszkających w dowolnym miejscu na świecie, a koszt takiej rozmowy wyniesie nas tyle, co za połączenie lokalne. Rozwiązanie to określane jest skrótem VoIP (Voice over Internet Protocol) czyli przekazywanie głosu protokołem internetowym. Aby to jednak było możliwe, musimy dysponować modemem o prędkości równej co najmniej 28 800 bps, kartą dźwiękową, mikrofonem oraz specjalnym oprogramowaniem (np. Microsoft NetMeeting 2.0 lub Internet Phone 5.0 firmy Vocaltec). Jeżeli nasz rozmówca posiada komputer o takim samym wyposażeniu, to niezależnie od tego gdzie mieszka, będzie móżna porozmawiać z nim po cenie połączenia lokalnego. Telefonia internetowa umożliwia nie tylko przeprowadzanie rozmów pomiędzy właścicielami pecetów. Obecnie możliwości techniczne produkowanych urządzeń pozwalają na wszelkie możliwe kombinacje rodzajów połączeń. Pc – pc, pc – telefon, telefon – pc, a niektóre firmy wprowadziły nawet możliwość połączenia typu telefon – telefon, gdzie rolę medium komunikacyjnego pełni Internet, zamiast tradycyjnej sieci telekomunikacyjnej. Jednak o ile pierwsze z rozwiązań typu pc – pc nie wymaga rozbudowy istniejącej sieci komputerowej, to w trzy pozostałe wymagają dodatkowych urządzeń pośredniczących pomiędzy siecią komputerową, a tradycyjną centralą telefoniczną.
Połączenia z Internetem, jak by na to nie patrzeć, są połączeniami lokalnymi, czego nie można powiedzieć o jakimkolwiek połączeniu zagranicznym. Dlatego też internetowe telefonowanie zaczyna nabierać szczególnego znaczenia, gdy często dzwonimy za granicę. Rozmowy przez sieć nie grzeszą jednak dobrą jakością dźwięku. Wszystko to spowodowane jest kiepską jakością łączy oraz często zbyt wolnym modemem. Drugi minus tego rozwiązania to fakt, że po drugiej stronie podmorskiego kabla też musi być człowiek z komputerem, bo tylko w ten sposób możemy ucinać sobie prawie darmowe pogawędki (taki sposób komunikacji nazywany jest PC-to-PC).
To jednak nie wszystko. Komputer koniecznie musi być wyposażony w kartę dźwiękową. Najlepiej by pracowała w tzw. trybie full duplex, który pozwala na równoczesne mówienie i słuchanie. Patrząc od strony technicznej na pełny dupleks (bo tak też jest nazywany) chodzi o zdolność karty do jednoczesnego rejestrowania i odtwarzania dźwięków. W przeciwnym razie musimy zadowolić się half duplexem (półdupleksem). Wtedy rozmowę prowadzimy na zasadzie: ja mówię, on słucha (i na odwrót). Do karty podłączamy głośniki i mi-krofon lub zestaw telefoniczny – słuchawki zintegrowane z mikrofonem. Jeżeli chcemy dodatkowo przesyłać obraz, to musimy do komputera podłączyć kamerę wideo. Oczywiście potrzebny jest też modem. Im szybszy, tym lepszy.

Połączenie tekstu, dźwięku, obrazu statycznego i wideo stwarza zupełnie nowe możliwości w przekazywaniu różnego rodzaju informacji oraz wiedzy. Dla wielu milionów ludzi na świecie wymiana informacji poprzez Internet stała się łatwiejsza, szybsza, a może nawet wygodniejsza, niż za pomocą tradycyjnego telefonu lub faksu, który nie oferuje takich możliwości, jak choćby przesyłanie plików. Te zmiany sprawiają, że nowoczesne społeczeństwo informacyjne musi wypracować zupełnie nowy model w sposobie przekazywania wiedzy.
Informacja jest to teoria przekazywania wiadomości (obraz, dźwięk, wskazanie przyrządu pomiarowego, słowo, itp.) które mogą być wyzyskane przez ludzi, organizmy żywe lub urządzenia automatyczne do sprawnego przeprowadzenia celowego działania, przesyłanie wiadomości polega na ich przesyłaniu z jednego miejsca w drugie lub na przenoszeniu w czasie (zapamiętywanie, rejestracja). Teoria informacji bierze pod uwagę własności źródła wiadomości, a nie własność poszczególnych wiadomości. Informacja w cybernetyce i teorii informacji każdy czynnik, który organizmy żywe lub urządzenia automatyzowane mogą wykorzystać do bardziej sprawnego, celowego działania, np. sterowanie.
Porozumiewanie się w sposób „wirtualny” od kilku lat na całym świecie staje się procesem coraz bardziej zintensyfikowanym. Elektroniczna komunikacja to nie tylko telefony komórkowe czy poczta e-mailowa – coraz więcej osób w codziennym życiu wykorzystuje e- narzędzia: tekstowe lub głosowe komunikatory internetowe.
Tekstowe komunikatory internetowe to aplikacja pozwalająca na komunikację tekstową pomiędzy dwom lub więcej użytkownikami komputerów wykorzystujących w tym celu sieć komputerową.- Internet. Od wiadomości przekazywanej droga emaliowa komunikatory różnią się tym, że użytkownicy mogą wymienić informację w czasie rzeczywistym. W Polsce rozmowy za pomocą elektronicznych kanałów przekazu są coraz bardziej popularne.
Głosowe komunikatory internetowe pozwalają na rozmowy głosowe dwóch osób w czasie rzeczywistym, które do porozumiewania się używają łącza internetowego. Ta forma komunikacji różni się nieznacznie od korzystania z tradycyjnej telefonii, różnica polega tylko na tym, że głosowa komunikacja do porozumiewania wykorzystuje element, jakim jest komputer.
W Polsce również rozmowy za pomocą elektronicznych kanałów przekazu stały się codziennością. Poniżej zaprezentowane zostały najbardziej popularne aplikacje do e-rozmów używane w naszym kraju. Jest to jednak tylko znikoma część wszystkich komunikatorów internetowych, którymi posługują się użytkownicy na świecie.
Gadu-Gadu – program umożliwiający bezpośrednią i bezpłatną komunikację w Internecie (prowadzenie rozmów w czasie rzeczywistym). Aplikacja pozwala również na wysyłanie wiadomości SMS do telefonów komórkowych wszystkich sieci w Polsce. Narzędzie to jest obecnie najbardziej popularnym komunikatorem w kraju.
Tlen – program umożliwia prowadzenie rozmów w Internecie w czasie rzeczywistym oraz wysyłanie wiadomości tekstowych na telefony komórkowe. Dodatkową zaletą tej aplikacji jest jej kompatybilność z programem Gadu-Gadu.
Konnekt– oprócz tradycyjnych rozmów między użytkownikami i przesyłania wiadomości tekstowych na telefony komórkowe, aplikacja ta pozwala na przesyłanie plików, a także grafik. Posługując się Konnekt użytkownicy mają możliwość wymiany informacji z osobami, które używają innych komunikatorów tj. Jabber, Gadu Gadu, Tlen, AQQ, ICQ.
ICQ – pierwszy komunikator internetowy na świecie, powstał w 1996 roku w Izraelu. Pozwala on na kontaktowanie się w sposób pisemny z drugą osobą mającą konto na ICQ. Aplikacja ta pozwala na transfer plików, wysyłanie wiadomości SMS, wysyłanie okolicznościowych e-kartek oraz wideokonferencje. Ponadto program zapewnia użytkownikom rozrywkę, dając możliwość grania w proste flashowe gry (możliwość potyczki 2 graczy jednocześnie).

Współczesne sieci P2P wykorzystuje się głównie do poszukiwania oraz wymiany plików między użytkownikami, którzy korzystają ze stworzonych w tym celu programów jak: WinMX, Direct Connect, Blubster, iMesh, Filenavigator, Edonkey, eMule, KaZaA, Bit Torrent. Jednym z pionierów sieci P2P była aplikacja o nazwie Napster, wykorzystująca centralny serwer, gdzie gromadzone były informacje na temat zbiorów udostępnianych przez wszystkich użytkowników. Dotychczasowo wszelkie programy działające w sieci P2P używają jednego protokołu, którym jest Gnutella. Jest to najbardziej przyjazny użytkownikowi protokół, ponieważ nie kontroluje go żadna konkretna firma, oraz dodatkowo nie ma on zaimplementowanych ograniczeń, które uniemożliwiałyby ściąganie np. pirackiej muzyki, filmów czy gier. W nowoczesnych sieciach porzucono strukturę scentralizowaną, dążąc do uniezależnienia się od wszelkich punktów centralnych, które mogłyby spowodować unieruchomienie sieci. Jedną z pierwszych sieci rozproszonych była Gnutella, działająca w oparciu o protokół o takiej samej nazwie. Ta sieć nie ma żadnych wyróżnionych punktów. Możliwym jest transfer plików dowolnej wielkości i typu. Sieć ta nie posiada centralnego serwera, więc wszystkie maszyny są zarazem klientami i serwerami. Niemożliwym więc staje się zlikwidowanie jednego serwera wyłączając przez to całą sieć. Brak centralnych serwerów spowodowało jednak znaczne obniżenie prędkości wyszukiwania.

Schemat sieci Gnutella:

   1. Komputer przesyła zapytanie do komputerów znajdujących się najbliżej w sieci. Następnie komputery te przekazują zapytanie dalej, pomniejszając parametr TTL (ang. Time To Live) danego zapytania. Kiedy TTL spadnie do zera, zapytanie przestaje być wysyłane dalej.
   2. Komputery, dysponujące poszukiwanym plikiem, udzielają odpowiedzi na zapytanie.
   3. Po wybraniu jednej z kilku odpowiedzi, zostaje nawiązane bezpośrednie połączenie z komputerem, który jest jej nadawcą, a następnie pobierany jest dany plik (przy pomocy protokołu HTTP oraz Gnutella).

W celu zredukowania czasu potrzebnego na przeszukanie sieci oraz zwiększenia możliwości przeszukiwania, zdecydowano się w innych aplikacjach na rozwiązanie pośrednie: utworzono sieć, która oparta jest na niezależnych, pośredniczących serwerach, które mogą być zakładane przez dowolnych użytkowników sieci i pełnią zadanie punktów informacyjnych. Znajdują się w nich listy udostępnianych plików oraz adresy komputerów użytkowników, którzy podłączają się do określonego serwera. Taki sposób przyspiesza oraz zwiększa możliwości wyszukiwania zasobów (sposób ten zastosowany został pierwszy raz w sieci eDonkey).
 

W każdym przypadku jednak, aby uzyskać dostęp do sieci globalnej, należy zwrócić się do dostawcy usług internetowych. Jest nim instytucja lub firma pojadająca tzw. serwer internetowy (nazywany również serwerem dostępowym), połączony z Internetem za pomącą szybkiego łącza (np. światłowodu). Oferuje ona klientom, za odpowiednią opłatą podłączenie do swojego serwera i tym samym zapewnia im dostęp do Internetu. Dostawca dysponuje także pulą internetowych adresów IP, które można przydzielać użytkownikom swojej sieci czy łącza. Jednym z największych obecnie dostawców usług internetowych jest Telekomunikacja Polska.

1. Połączenia za pomocą sieci telefonicznej
Połączenie tego typu pomimo małej prędkości transmisji danych (nie przekracza ona 56,6 Kb/s), wciąż jest najczęstszym sposobem uzyskiwania dostępu do sieci przez użytkownika dostępu do sieci przez użytkowników indywidualnych. Polega ona na wykorzystaniu zwykłej linii telefonicznej, modemu i odpowiedniego programu komunikacyjnego. Sam modem może zostać zainstalowany wewnątrz komputera jako klasyczna karta rozszerzenia lub jako zewnętrzne urządzenie podpięte do komputera poprzez któryś z jego portów. Gniazdo modemu łączy się z linią telefoniczną. Przygotowanie do nawiązanie połączenia z takim serwerem nie wymaga specjalnej konfiguracji komputera poza podaniem w programie komunikacyjnym numeru połączenia czy numeru linii zewnętrznej.

Połączenie z serwerem internetowym jest realizowane tylko na czas „rzeczywistego” korzystania z sieci. Przed nawiązaniem takiego połączenia użytkownik, który połączył się z serwerem określonego usługodawcy za pomocą programu komunikacyjnego, loguje się na serwerze i na czas korzystania z sieci otrzymuje jeden z internetowych adresów IP dostępnych w puli tego usługodawcy.

2. Połączenie za pomocą sieci ISDN
Dostęp do Internetu jest możliwy również poprzez telefoniczną sieć cyfrową ISDL (Integrated Services Digital Network). W tym celu odcinek tradycyjnej sieci pomiędzy gniazdkiem a cyfrową centralną telefoniczną zostaje przystosowany do przekazu cyfrowego za pomocą specjalnych urządzeń zwanych modemami cyfrowymi. Połączenie klienta z siecią umożliwia modem zainstalowany w komputerze. Jakość transmisji w tym przypadku jest znacznie lepsza niż w przypadku zwykłych linii telefonicznych i może osiągnąć prędkość nawet 128 Kb/s. Także i tutaj połączenie z serwerem internetowym jest realizowane tylko na czas „rzeczywistego” korzystania z sieci i można je uzyskać przez ogólnodostępne serwery internetowe. Przygotowanie komputera do nawiązania połączenia z takim serwerem także w tym przypadku nie wymaga specjalnej konfiguracji komputera.

3. Połączenie za pomocą łączy stałych
Połączenie za pomocą łączy stałych polega na tym, że indywidualnego użytkownika lub cała sieć lokalna są połączone „na stałe” kablem sieciowym z serwerem internetowym i tym samym mają ciągły dostęp do Internetu.
Techniczne sposoby połączenia stałego mogą być następujące:
a) Sieć lokalna – dostęp do Internetu w tym przypadku polega na tworzeniu sieci lokalnej skupiającej komputery na tym obszarze, np. w obrębie szkoły, firmy czy osiedla, a następnie podłączeniu całej sieci do serwera dostępowego. Prędkość transmisji zależy w tym przypadku od przepustowości łącza, jakim dysponuje usługodawca internetowy dla danej sieci, oraz od liczby jej użytkowników. Komputer indywidualnego użytkownika sieci jest wyposażony jedynie w kartę sieciową zapewniającą dostęp do huba lub switcha w sieci lokalnej. Częstym rozwiązaniem w sieciach tego typu jest wykorzystywanie protokołu DHCP.

]]> http://www.ogn.com.pl/rodzaje-dostepu-do-internetu/feed/ 0 http://www.ogn.com.pl/protokol-tcp-ip/ http://www.ogn.com.pl/protokol-tcp-ip/#comments Mon, 14 Dec 2009 11:25:28 +0000 admin http://seoteka.pl/wp/?p=276 INTERNET – informatyczna globalna sieć komputerowa oparta na tzw. protokole komunikacyjnym TCP/ IP największa sieć komputerowa na świecie, składa się z wielu tysięcy mniejszych sieci; powstała w USA z uruchomionej 1969 sieci ARPANET (przeznaczonej do celów militarnych) oraz z utworzonej 1984 sieci NSFNET (pierwotnie przeznaczonej dla ośrodków naukowych i szkolnictwa wyższego); ob. powszechnie wykorzystywana przez użytkowników komputerów, zwłaszcza do wyszukiwania i pozyskiwania informacji i programów z zasobów dostępnych w sieci oraz do przesyłania poczty elektronicznej. Informacje tekstowe w Internecie są zwykle prezentowane w postaci hipertekstu (WWW); do ich wyszukiwania służą specjalne programy zw. przeglądarkami; Internet jest coraz częściej wykorzystywany także do przesyłania przedstawionych w postaci cyfrowej obrazów, sekwencji filmowych i zapisów dźwięku; wszelkiego rodzaju pliki mogą być w Internecie przekazywane za pomocą tzw. usługi FTP (angielskie File Transfer Protocol); korzystanie z Internetu wymaga uzyskania tzw. konta internetowego, tj. własnego adresu w sieci; liczba użytkowników Internetu bardzo szybko rośnie.

TCP ( Transmission Control Protocol )
W połączeniu z protokołem IP definiuje sposoby przesyłania podstawowych jednostek informacji (pakietów) między komputerami komunikującymi się przez Internet. Najważniejszym zadaniem TCP jest śledzenie przebiegu podzielonych na pakiety wiadomości i łączenie ich na powrót w miejscu przeznaczenia.

IPv4 (Internet Protocol)
Opracowany pod koniec lat 70-tych na zlecenie Departamentu Obrony USA, miał za zadanie połączyć różne rodzaje wojskowych sieci WAN w jedną zunifikowaną sieć ARPANet. W następnych latach został przyjęty jako główny protokół warstwy sieci dla Internetu oraz sieci lokalnych. IP dostarcza procedur wystarczających do przesyłania danych między maszynami znajdującymi się w połączonych sieciach. Definiuje format pakietów oraz sposób ich adresowania. Nie realizuje jednak żadnych funkcji związanych z poprawnością transmisji, w szczególności nie identyfikuje pakietów, które mają być przesłane ponownie (retransmitowane). Nie potrafi także wykonywać wielu procesów związanych z odtwarzaniem prawidłowej sekwencji pakietów (pakiety podróżujące różnymi drogami mogą docierać do celu w innej kolejności niż zostały nadane). Tym samym jest więc protokołem bezpołączeniowym – nie zapewnia stałego kanału komunikacyjnego.
Dopiero współpraca protokołu IP oraz jednego z protokołów warstwy wyższej (warstwy 4 – transportu) umożliwia wygodne przesyłanie danych na duże odległości. Przykładami protokołów, które podczas transmisji korzystają z protokołu IP, są TCP i UDP. W takich przypadkach, określając dwa współdziałające protokoły, używa się ich nazw rozdzielonych ukośnikiem "/" – np. TCP/IP, UDP/IP. W przypadku TCP komunikacja połączeniowa symulowana jest w kanale bezpołączeniowym poprzez wymianę pakietów i potwierdzeń ich odbioru. W celu identyfikacji sieci, urządzeń sieciowych oraz hostów protokół IP wykorzystuje binarny schemat adresowania. 32-bitowy adres IP składa się z czterech, oddzielonych kropkami 8-bitowych liczb, np. 195.120.26.10. Ponieważ ARPANet miał łączyć co najwyżej kilkadziesiąt instytucji, przyjęta 32-bitowej przestrzeń adresową wydawała się rozwiązaniem nowoczesnym i przyszłościowym. Dzisiaj wiemy już, że rozwój Internetu przekroczył najśmielsze oczekiwania. Liczba wolnych adresów IP zaczęła w pewnym momencie gwałtownie maleć, co pociągnęło za sobą konieczność opracowanie nowej wersji protokołu IP. Następcą IPv4 stał się IPv6, nazywany także IP NG (Internet Protocol Next Generation)

Korzystanie z FTP przynosi wiele korzyści. Po pierwsze istnieje na świecie wiele archiwów na całym świecie, które oferują setki gigabajtów informacji w postaci tekstów, grafiki, dźwięku. Szukając w tych archiwach konkretnego pliku, możemy być prawie pewni, że go odnajdziemy.
Po drugie prędkość przesyłania danych za pomocą usługi FTP jest o wiele bardziej efektywna niż ściąganie plików np. z witryn WWW. Wpływ na to ma prędkość transmisji danych poprzez FTP. Ma to duże znaczenie dla przeciętnego użytkownika korzystającego z zasobów sieci przez łącza telefoniczne.

Usługa FTP umożliwia nam przesyłanie plików dwoma sposobami
binarnie oraz w trybie ASCII. Pierwszym sposobem przesyłamy plik nie dokonując w nim żadnych zmian, za pomocą drugiego natomiast niektóre bity są kodowane innym systemem. Nie należy więc przesyłać plików typowo binarnych (archiwów ZIP, plików wykonywalnych EXE) przy pomocy trybu ASCII, gdyż zmiany jakie zostaną wprowadzone spowodują niemożność odczytania takiego pliku.

Dane przy pomocy FTP są przesyłane w dwóch trybach: zwykłym i anonimowym. Zwykły tryb, to tryb, w którym korzystamy z zasobów konta chronionego. Aby użyć tego trybu należy mieć odpowiednie uprawnienia(tzn. własne konto i hasło). Tryb anonimowy służy do korzystania z informacji na serwerach ogólnodostępnych.

Aby znaleźć interesujący nas plik w gąszczu zasobów Internetu można skorzystać z serwisu wyszukiwawczego. Jednym z najpopularniejszych serwisów wyszukiwawczych FTP jest FTPSearch (htttp://ftpsearch.ntnu.com/). Po wpisaniu nazwy pliku otrzymujemy listę adresów zawierających ten plik.
Gdy nie znamu konkretnej nazwy plik, a jedynie jego nazwę opisową możemy skorzystać z serwisu pod adresem http://www.shareware.com/. Serwis ten przeszukuje duże archiwa zawierające opisy programów i wyszukuje w nich fragment opisu zawierającego poszukiwany opis pliku.

W celu ściągnięcia znalezionych uprzednio plików używa się zazwyczaj specjalnych programów tzw. klientów FTP. Po uruchomieniu takiego programu podajemy nazwę serwera z którym chcemy się połączyć, a następnie określamy jego typ oraz konto użytkownika. Po procesie logowania wyświetla nam się struktura katalogów na danym serwerze. Innym sposobem na pobranie pliku jest wykorzystanie przeglądarki WWW (np. Netscape Navigator). Jest to jednak nieco ograniczona metoda, gdyz przy jej pomocy nie na ogół możemy ściągać pliki tylko w trybie anonimowym i nie mamy możliwości transmisji na serwer

Jest to obecnie najszybsza i najtańsza forma porozumiewania się pomiędzy użytkownikami sieci.
Poczta działa na zasadzie przesyłania informacji do wybranego użytkownika i zapisywania jej w skrzynce, gdzie przesyłka czeka na odbiór. Użytkownik, który rozpoczyna pracę w sieci, jest informowany, że czeka na niego poczta. Może ją otrzymać za pośrednictwem programu obsługi poczty (np. MS Outlook).
Przesyłać można drobną korespondencję tekstową, a także pliki binarne przygotowane za pomocą dowolnych programów. Koszt przesyłania to tylko koszt połączenia telefonicznego. Prócz stałych opłat za korzystanie z sieci, jeśli są one pobierane, niema żadnej dodatkowej opłaty za transmisje. Poczta dociera do użytkownika sieci niemal natychmiast. Szybkość przesyłania informacji zależy od obciążenia sieci. List przechodzi przez kolejne węzły, gdzie czeka na możliwość dalszego przesyłania.
Dzięki programowi Microsoft Outlook Express wszystkie narzędzia do komunikacji w trybie online znajdują się na pulpicie – możesz za ich pomocą wymieniać pocztę e-mail z przyjaciółmi albo dołączyć do grup dyskusyjnych, aby dzielić się pomysłami i informacjami.

Zarządzanie wieloma kontami pocztowymi i kontami grup dyskusyjnych
Jeśli masz kilka kont pocztowych od różnych ów internetowych (ISP), możesz używać ich wszystkich z jednego okna. Podobnie, jeśli dany dostawca Usenet używa kilku serwerów grup dyskusyjnych, możesz ustawić osobne konta i hasła dla każdego z nich, a następnie łatwo przełączać się między nimi bez konieczności ponownego konfigurowania przeglądarki grup dyskusyjnych.

Szybkie i łatwe przeglądanie wiadomości
Używając listy wiadomości i okienka podglądu możesz jednocześnie oglądać listę wiadomości i odczytywać poszczególne wiadomości. Lista folderów obejmuje foldery pocztowe, serwery grup dyskusyjnych i grupy dyskusyjne. Możesz łatwo przełączać się między nimi. Możesz również dodawać foldery, aby ułatwić sobie porządkowanie i sortowanie wiadomości, a następnie określić zasady skrzynki pocztowej, dzięki którym przychodząca poczta, spełniająca określone kryteria, jest automatycznie kierowana do podanego folderu.

Przechowuj pocztę na serwerze, aby umożliwić odczytywanie jej z kilku komputerów
Jeśli usługodawca internetowy używa serwera poczty IMAP dla poczty przychodzącej, możesz odczytywać, przechowywać i porządkować wiadomości w folderach na serwerze bez pobierania wiadomości i umieszczania ich na własnym komputerze. W ten sposób można oglądać wiadomości z dowolnego komputera, który może połączyć się z serwerem.

Używaj książki adresowej do przechowywania i pobierania adresów e-mail
Nazwy i adresy możesz zapisać w książce adresowej importując je z innych programów, wpisując je, dodając je z otrzymanych wiadomości e-mail lub wyszukując popularne internetowe usługi katalogowe (białe strony). Przy uzyskiwaniu dostępu do internetowych usług katalogowych książka adresowa obsługuje protokół LDAP (Lightweight Directory Service Access Protocol).
 

Ustawa z dnia 16.04.93 daje przedsiębiorcom m.in. prawo do ochrony tajemnic firmy. Wykorzystanie we własnej działalności gospodarczej informacji pochodzącej od byłego pracodawcy, jest w świetle tej ustawy nielegalne i zagrożone karą ograniczenia wolności do lat 2. Wspomniana ustawa wymaga jednak od firmy ochrony danych. Zajmijmy się jednym z jej aspektów – dostępnością narzędzi informatycznych. W polskich realiach migracje personelu zdarzają się bardzo często. Przysparzają one firmom wielu kłopotów. Pozbawiają pracodawców sprawnej, dobrze przygotowanej kadry, zmuszając ich do poszukiwania i kosztownego szkolenia wciąż nowych pracowników. W sposób nieunikniony doprowadzają również do złamania tajemnicy obowiązującej w opuszczanym przedsiębiorstwie i wynikającego z niego przecieku informacji. Prasa rozpisuje się na temat nagłych zmian na kierowniczych stanowiskach. Głośnym procesem sądowym zakończył się konflikt między VW a Oplem, u którego źródeł leżało podejrzenie o szpiegostwo przemysłowe. Podobne historie zdarzają się również w Polsce. Nawet gigantom przemysłu komputerowego „trafiają” się pracownicy obejmujący z dnia na dzień kluczowe stanowiska u konkurencji. Znany jest przypadek, gdy szefowa działu kadr opuściła swoją firmę wnosząc jako wiano do nowego przedsiębiorstwa listę pracowników poprzedniej spółki zainteresowanych zmianą pracy. Migracje pracowników (zwłaszcza Human Resources Managerów) uwalniają „nowych” pracodawców od żmudnej, długotrwałej procedury kompletowania kadry. Jest bardzo prawdopodobne, że w każdym z tych przypadków pracownicy dostarczają konkurencji tajnych informacji. Statystyki wskazują, że zjawisko to jest bardzo częste… Niestety, trudno w praktyce wykryć i – co gorsze – udowodnić fakt wynoszenia danych poza firmę. Transfer pliku za pośrednictwem poczty elektronicznej trwa chwilkę, a przy odrobinie pomysłowości zainteresowanych nie ma praktycznie żadnej możliwości sprawdzenia, kto i jakie informacje udostępnił na zewnątrz. Większość powszechnie stosowanych systemów (typu DOS, Windows, a nawet UNIX) nie posiada mechanizmów pozwalających na ograniczenie działań użytkownika (np. nie można zabronić kopiowania plików na dowolny nośnik). Rozsądnymi mechanizmami ograniczającymi działania tego typu dysponują IBM OS 400 (środowisko IBM AS 400), IBM AIX oraz systemy działające na dużych komputerach (mainframe). Pół biedy, gdy łupem padają dane małej lub średniej firmy. Na świecie mają jednak miejsce przecieki danych o daleko większym
znaczeniu: poufne informacje giełdowe, wyniki badań naukowych, tajemnice państwowe. Dawniej możliwości ich transferu były ograniczone. Zaawansowana technologia oraz powszechny dostęp do Internetu spowodowały, że prędkość przenoszenia informacji zwiększyła się obecnie do stopnia praktycznie uniemożliwiającego kontrolę. Najprostszym przykładem może być wykorzystanie poczty elektronicznej do przesłania np. projektu kontraktu. W końcu do naszego serwera WWW może dotrzeć każdy; przekazanie haseł dostępu nie jest szczególnie trudne, a dzięki nim – cała firma stoi otworem. Poza tym, niezwykle trudno zlokalizować „zdalnego” szpiega. Jedynym wyjściem jest przechowywanie poufnych informacji w wydzielonych komputerach z ograniczonym dostępem fizycznym. Nie zabezpiecza to wprawdzie przed zaawansowanym wywiadem technicznym, jednak stanowi pewne utrudnienie w zdobywaniu danych, czyniąc pracowników mniej podatnymi na „zakusy” konkurencji. Art. 23 cytowanej ustawy stwierdza w paragrafie pierwszym: „Kto, wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi w stosunku do przedsiębiorcy, ujawnia innej osobie lub wykorzystuje we własnej działalności gospodarczej informacje stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa, jeżeli wyrządza to poważną szkodę przedsiębiorcy, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3, ograniczenia wolności lub grzywny.”

Nowe technologie, globalna sieć Internet, zmiany w mentalności, kulturze i wiedzy społeczeństwa pozwalają na bardzo dużą swobodę w projektowaniu i budowie różnorodnych, nowatorskich rozwiązań biznesowych. Potrzeba jest zawsze źródłem określonego pomysłu. Jednym z bardzo obiecujących obszarów w którym rodzi się wiele nowych przedsięwzięć jest Electronic Commerce (EC).
Tak więc do EC nie zalicza się nie tylko sam fakt kupna i sprzedaży towarów lub usług. W tym obszarze mamy też szereg procesów komunikacyjnych. Procesy te wchodzą i wychodzą z organizacji, oraz przebiegają pomiędzy nią a jej otoczeniem. Ich podstawową rolą jest wspieranie funkcji biznesowych danej firmy, oddziaływanie na klientów, zapewnienie współpracy z partnerami.
W takim ujęciu EC jest raczej strategią gospodarczą, która wspiera kompleksową wymianę produktów niż zbiorem konkretnych narzędzi i technologii. Produktem tutaj może być wszystko: usługa, przedmiot, informacja itp. – coś, co ma dla firmy lub jej partnera konkretną wartość.
Skrót BtoC pochodzi z angielskiego terminu Business-to-Consumer i dotyczy tych systemów, których działanie jest ukierunkowane na interakcje pomiędzy przedsiębiorstwem a klientem indywidualnym. Istnieje bardzo wiele różnorodnych klas systemów które można zaliczyć do tej kategorii. Jako przykłady można podać:
• Systemy EC służące jako forum dla marketingu w sieci Internet. Tutaj zaliczamy węzły WWW typowo reklamowe, dostarczające informacji o produkcie lub marce; oraz węzły buduje społeczności skupione wokół konkretnego produktu, usługi czy też rozwiązania.
• Sklepy i giełdy Internetowe. Dają one możliwość indywidualizacji oferty pod kątem konkretnego klienta oraz ułatwiają ograniczenie kosztów logistyki i produkcji.
• Portale i huby Internetowe. Są to węzły sieci Internet będące zbiorem odnośników do informacji zlokalizowanych w innych obszarach sieci.
• Systemy których zadaniem jest dystrybucja informacji. Dostarczają informacje dotyczące albo danego obszaru funkcjonalnego (np. moda) albo geograficznego (np. Warszawa- Mokotów). Mogą się utrzymywać z reklam oraz własnych sklepów Internetowych, z abonamentu, lub też z innych źródeł, na przykład finansowania przez sponsorów. Ciekawym przykładem tego typu systemów są rozwiązania łączące funkcje informacyjne z marketingiem i budowaniem lojalności dla określonego produktu. Na przykład gazeta daje dostęp swoim subskrybentom do określonego węzła WWW z najnowszymi informacjami, komentarzami redakcyjnymi, archiwami.
Skrót BtoB pochodzi z angielskiego terminu Business-to-Business i dotyczy tych systemów, których działanie jest ukierunkowane na wymianę danych w postaci elektronicznej pomiędzy przedsiębiorstwami – partnerami handlowymi. W tym obszarze można na przykład wyróżnić:
• Kompleksowe systemy zarządzania łańcuchem dostaw (ang. supply chain management czyli SCM)
• Narzędzia do składania zamówień z wykorzystaniem sieci Internet (online procurement czyli OP). Często tą drogą są składane zamówienia na artykuły biurowe lub inne towary bezpośrednio nie służące do produkcji.
• Systemy zarządzania kanałami dystrybucji (ang. distribution channel management DCM).
• Giełdy i brokerzy Internetowi. Są to systemy pośredniczące pomiędzy sprzedającymi a kupującymi. W ramach tego typu systemów może dochodzić do sprzedaży towarów, na przykład półproduktów do produkcji chemicznej oraz usług, na przykład usługi transportowe. Giełdy mogą się utrzymywać z prowizji od transakcji lub też abonamentu.
• Systemy, których zadaniem jest dostarczanie informacji. Przykład: branżowe forum służące wymianie informacji, systemy i katalogi dostarczające informacji gospodarczej.

]]> http://www.ogn.com.pl/e-commerce/feed/ 0 http://www.ogn.com.pl/bezpieczenstwo-w-internecie/ http://www.ogn.com.pl/bezpieczenstwo-w-internecie/#comments Mon, 14 Dec 2009 11:13:33 +0000 admin http://seoteka.pl/wp/?p=54 Sieć Internet w swojej pierwotnej postaci, podobnie jak i system operacyjny Unix, miała służyć przed wszystkim środowisku akademickiemu. W ostatnich latach, ze względu na dynamiczny rozwój Internetu i jego wykorzystywanie m.in. do celów komercyjnych stało się jasne, że niezbędne jest położenie większego niż do tej pory nacisku na kwestie bezpieczeństwa.
Dla zapobiegania naruszeniom bezpieczeństwa komputerów, informowania o znanych zagrożeniach i sposobach ich unikania, pomocy przy usuwaniu skutków ewentualnych naruszeń i koordynowania odpowiednich działań międzyinstytucjonalnych powołano w USA organizację o nazwie CERT. Organizacja ta wydaje m.in. biuletyny rozpowszechniane w sieci informujące o nowo poznanych zagrożeniach. Posiada swoje odpowiedniki w wielu krajach. Jak dotąd, nie istnieje polski odpowiednik CERT.

Zagrożenia bezpieczeństwa w sieci Internet można ogólnie podzielić na następujące klasy:
•    22 uzyskanie dostępu do danych transmitowanych przez sieć lub przechowywanych na dołączonych do sieci komputerach przez osoby niepowołane;
•    22 uzyskanie dostępu do innych zasobów (moc obliczeniowa komputerów itd.) przez osoby niepowołane;
•    22 utrata danych na skutek złośliwej ingerencji zewnętrznej;
•    22 fałszerstwo danych (dotyczy zwłaszcza poczty elektronicznej, gdzie zachodzi m.in. możliwość podszywania się pod innego nadawcę).

Techniki, jakimi można posłużyć się dla osiągnięcia któregoś z w/w celów, opierają się przede wszystkim na wykorzystaniu:
•    22 wad protokołu TCP/IP i protokołów pokrewnych (DNS, SMTP);
•    22 błędów w oprogramowaniu systemowym.
•    22 błędów administratora lub użytkownika systemu.
W każdej z powyższych kategorii można podać liczne przykłady, jak również sposoby zabezpieczania się przed tymi metodami. I tak np. mechanizmy TCP/IP pozwalają na fałszowanie adresu IP nadawcy pakietu – komputer do którego adresy te docierają, interpretuje je jako wysłane przez inny komputer, niż w rzeczywistości miało to miejsce. Sposobem na zabezpieczenie się przed taką formą ataku jest rezygnacja z usług sieciowych, które opierają autentyfikacją (sprawdzenie tożsamości użytkownika) na jego adresie IP (np. NFS w wersji podstawowej), lub ograniczenie ich do lokalnej podsieci (ukrytej za routerem filtrującym "podejrzane" pakiety).
Protokół TCP/IP nie zawiera wbudowanych mechanizmów szyfrowania przesyłanych danych. Umożliwia to przechwytywanie danych przez osoby trzecie, zwłaszcza w przypadku mediów transmisyjnych takich jak Ethernet, funkcjonujących na zasadzie magistrali. Czynione są obecnie próby włączenia szyfrowania (enkrypcji) danych jako opcji w nowej wersji protokołu IP (IPv6); tymczasowym rozwiązaniem jest stosowanie szyfrowania nie w warstwie transmisyjnej (TCP/IP), lecz na poziomie aplikacji. Przykładowe rozwiązania zostaną omówione poniżej.
Najczęstszym sposobem naruszenia bezpieczeństwa w sieci jest pozyskanie dostępu do cudzego konta na komputerze pracującym w systemie wielodostępnym (np. Unix) przyłączonym do sieci Internet. Cel ten można osiągnąć między innymi wykorzystując błędy w oprogramowaniu systemowym. Typowym przykładem jest błąd odkryty niedawno m.in. w systemie AIX (wersja Unixa firmy IBM), umożliwiający dowolnemu użytkownikowi na dowolnym komputerze w sieci Internet dostęp do konta "root" (tzn. administratora systemu) każdego komputera w sieci Internet pracującego pod systemem AIX. Tego typu naruszenie bezpieczeństwa tradycyjnie określa sie "włamaniem" do komputera. Włamanie na konto administratora jest szczególnie niebezpiecznym przypadkiem, umożliwia bowiem włamywaczowi dostęp do danych wszystkich użytkowników danego komputera, a także ułatwia zatarcie w systemie śladów włamania.
Przyczyny i rodzaje zagrożeń związanych z funkcjonowaniem sieci i podłączeniem do Internetu.
 

W bankowości tradycyjnej sposobami na bezpieczeństwo były od zawsze odręczny podpis, wylegitymowanie przy pomocy dowodu osobistego (czy innego dowodu tożsamości). Sposoby te są akceptowane przez banki i ich się nie kwestionuje, jednakże znane są przypadki fałszowania na przykład podpisu posiadacza konta.
W przypadku bankowości internetowej transakcje realizowane są poprzez sieć Internet, sieć która jest dostępna dla wszystkich. Wiąże się to z pewnymi niebezpieczeństwami. (…) Strony wymiany informacji nie mają kontroli nad drogą ich przesyłu, a zatem istnieje techniczna możliwość przechwycenia komunikacji między komputerami klienta i banku . Innym niebezpieczeństwem jest serwer, który zagrożony jest włamaniem tzw. hakerów. Ci, którzy traktują omijanie zabezpieczeń jako swoje hobby, mogą stanowić duże zagrożenie dla banków i ich klientów. Każdy zapewne słyszał o włamaniach do komputerów wielkich instytucji jak Pentagon, FBI czy CIA, zatem wiele osób podchodzi do bezpieczeństwa poufnych danych przez Internet z dystansem.
Takie przypadki są na szczęście bardzo rzadkimi zjawiskami, jednakże powodują nieufność potencjalnych klientów banków, a tym samym hamowany jest rozwój bankowości internetowej.
Chcąc przekonać deponentów o atrakcyjności swojej oferty, bank internetowy musi stosować pewne technologie kryptograficzne oraz inne skomplikowane metody zabezpieczeń, aby przekonać klientów o skuteczności wdrożonych przez bank zabezpieczeń. Szczególnie Polacy są nieufnie nastawieni do nowoczesnej bankowości. Metodą na zmianę tego może okazać się edukacja społeczeństwa w tym zakresie.
Bank nie ma wpływu na poziom zabezpieczeń komputera klienta oraz jego oprogramowania. Bezpieczeństwo danych wysyłanych przez domowy komputer klienta do banku jest troską samego odbiorcy usługi. Oczywiście bank chcąc być „przyjacielem” człowieka powininien udzielać (i udziela) wskazówek jak komputer powinien być najlepiej zabezpieczony, jednak tylko do tego drugiego należy wybór czy zabezpieczy się on prawidłowo czy też nie. Bowiem nie tylko serwer banku narażony jest na ataki cyber-przestępców.

Usługi bankowości internetowej.
Na początku tego podrozdziału należy zaznaczyć istotną rolę internetowych portali finansowych w bankowości internetowej. Są to witryny w sieci Internet, które zawierają przeróżne informacje związane z finansami on-line, a szczególnie bankowością. Można tam znaleźć między innymi informacje na temat kont osobistych, różnego typu kredytów, emerytur, ubezpieczeń, walut obcych, notowań giełdowych, funduszy, leasingów i wielu innych. Jest to najprościej ujmując kompendium wiedzy na temat, co się dzieje w chwili obecnej w finansach. Do najpopularniejszych z nich należy zaliczyć przede wszystkim : Bankier.pl, Money.pl, Parkiet.com.pl i PB.pl (Puls Biznesu). W maju 2004 roku wyraźną dominację miał portal Money.pl, który zyskał sobie w jednym miesiącu ponad 330 tysięcy unikalnych użytkowników, zaś na drugim miejscu uplasował się Bankier.pl z liczbą ponad 220 tysięcy. Jeżeli chodzi o portale finansowe spoza Polski to znanymi i cieszącymi się popularnością są The Motley Fool czy Quicken . Ciekawymi narzędziami, które można znaleźć na witrynach finansowych są kalkulatory. Szeroka ich gama pozwala na łatwiejsze obliczanie na przykład podatku, odsetek czy przeliczanie walut. Zatem wnioskując, portale te pełnią funkcję niezależnych doradców. Zadaniem ich jest dostarczanie użytkownikom bezstronnych rekomendacji przy wyborze produktów finansowych. Dane i komentarze na nich zamieszczone tworzone są przez własny zespół autorski oraz poprzez wykorzystywanie informacji pozyskiwanych od instytucji partnerskich, takich jak PAP.

Historia bankowości internetowej
Już w 2000 roku w Stanach Zjednoczonych funkcjonowało 27 banków wyłącznie internetowych, które nie posiadały własnych placówek.
Rozwój bankowości internetowej w pozostałych częściach świata również był znaczący i na przełomie 7 lat (1995-2002) do 3000 wzrosła liczba instytucji finansowych posiadających bankowość internetową. Szacuje się, że a do końca 2005 r. liczba elektronicznych banków na świecie podwoi się.
W Europie pod koniec 2000 r. z bankowości elektronicznej w Europie korzystało już 23 mln ludzi. Wśród krajów europejskich liderem w zakresie bankowości internetowej są kraje skandynawskie.
W Polsce od 1989 r. nastąpiły ogromne zmiany w bankowości. Banki rozpoczęły konkurować między sobą na rynku. Coraz częściej na wybór banku przez klienta ma wpływ możliwość dokonywania operacji na rynku przez Internet.
Oferowanie przez banki usług w Internecie zachęca firmy komputerowe do opracowania systemu oprogramowania obsługującego użytkowników banków. Firmy komputerowe rywalizują między sobą w opracowaniu takiego systemu. W Polsce prace nad wyznaczeniem standardu prowadzone są pod przewodnictwem Rady Bankowości Elektronicznej. Głównym celem RBE jest uściślenie systemu, czyli doprowadzenie do sytuacji, w której klienci posiadający rachunki w kilku różnych bankach będą mogli kontaktować się z dowolnym bankiem przez ten sam „interface”. Taką szanse stwarza Internet.
Firmy informatyczne podpisują z bankami umowy na obsługę kont bankowych klientów w Internecie – takim przykładem może być Telbank, który planuje stworzenie portalu usługowego, umożliwiający bankom prowadzenie usług internetowych bez inwestowania znacznych środków na budowę własnej infrastruktury. Działania prowadzone przez Telbank mają na celu ułatwienie przedsiębiorstwom mającym rachunki w kilku bankach dokonywać wszystkich operacji korzystając z jednej strony internetowej.
- Szerokie możliwości działania stwarzają bankom elektroniczne giełdy typu business – to business, które ułatwiają klientom wyszukiwanie potencjalnego partnera korzystając z bankowej bazy danych o klientach. W Polsce giełdy tego typu są w fazie rozwoju jednym z pierwszych banków, który pozwala na dokonywanie płatności za pomocą Internetu jest Citibank.
- Kolejna oferta usług internetowych to e-cash, czyli pieniądz elektroniczny, który jest przechowywany w pamięci urządzenia elektronicznego pozostającym na stanie klienta w celu dokonywania zakupów, mającym tą samą wartość co pieniądz używany powszechnie.
- Doradztwo on-line to następna usługa, którą banki mogą oferować w Internecie. Najprostszą realizacją tej idei jest tzw. „chatroom”, czyli wydzielona część serwisu WWW, na której klient może porozumiewać się z rozmówcą za pomocą znaków klawiatury.