• osłony stałe,
• osłony nastawne,
• osłony działające samoczynnie (automatycznie),
• osłony i zabezpieczenia blokujące,
• urządzenia wyłączające,
• urządzenia zabezpieczające przed przypadkowym włączeniem mechanizmów.

Osłony stałe stosuje się do osłonięcia ruchomych części maszyn. Mogą one również stanowić zabezpieczenie przeciwko odpryskom wiórków, np. przy przerzynaniu drewna, szlifowaniu itp. Osłony wykonuje się z blachy pełnej lub dziurkowanej, z siatki drucianej, kątowników lub tworzyw sztucznych. Gdy zależy nam na obserwacji pracy części mechanizmów, wówczas stosuje się osłony z przeźroczystego tworzywa. Osłony powinny mieć gładką powierzchnię o łagodnie zaokrąglonych krawędziach.

Osłony nastawne stosowane są najczęściej do zabezpieczenia narzędzi np. frezów. Osłony te mocuje się na wspornikach umożliwiających ich dowolne nastawianie w zależności od wielkości narzędzia, kształtu obrabianego materiału oraz rodzaju wykonywanej operacji.

Osłony działające samoczynnie są często stosowane przy prasach, nożycach gilotynowych, obrabiarkach do drewna itp., tzn. przy maszynach stwarzających duże zagrożenie wypadkowe. Zadaniem tych urządzeń jest nie dopuścić, aby ręce pracownika zbliżyły się do ruchomych części maszyn lub narzędzi na niebezpieczną odległość.

Osłony i zabezpieczenia blokujące są bardzo praktyczne, jeżeli stosuje się je łącznie z osłonami działającymi samoczynnie. Zabezpieczenia blokujące uniemożliwiają wykonanie jakiejkolwiek operacji roboczej, w przypadku gdy osłona znajduje się w położeniu nie osłaniającym.

W celu zabezpieczenia pracownika przed zranieniem obracającymi się częściami maszyny, stosuje się odpowiednie osłony wszystkich ruchomych części maszyn i obrabiarek, z wyjątkiem mechanizmów służących do zamocowania obrabianych przedmiotów. Osłony te powinny być wystarczająco wytrzymałe i pewne. Najlepiej jeśli takie elementy, jak silniki, koła zębate, wały, mechanizmy przekładniowe, koła zamachowe, przekładanie pasowe itp. Są na stałe obudowane.
Obecnie obrabiarki są tak konstruowane, ze oprócz organów roboczych i sterujących, nie mają na zewnątrz żadnych innych poruszających się podczas pracy elementów. Obrabiarki starszych typów powinny być wyposażone w specjalne, odpowiednio mocne, metalowe osłony, uniemożliwiające przypadkowy kontakt z mechanizmami napędowymi i przekładnią.
W żadnym przypadku nie wolno uruchamiać obrabiarek przy zdjętych osłonach. Pożądane jest stosowanie odpowiednich urządzeń blokujących, automatycznie wyłączających silnik obrabiarki po zdjęciu osłony.
Niemniej jednak niemożliwe jest zasłonięcie na stałe elementów roboczych obrabiarek: wrzecion, uchwytów tokarskich, suportów, noży, do których wymagany jest łatwy dostęp podczas pracy. Dlatego też wszędzie gdzie to możliwe, elementy robocze powinny być zastawiane osłonami zdejmowanymi lub odchylnymi. Szczególnie ważne dla bezpieczeństwa pracy są takie osłony na frezarkach. Zalecane jest stosowanie urządzeń blokujących również w przypadku osłon zdejmowanych tak żeby obrabiarka nie mogła być uruchomiona przy zdjętej osłonie.

Zmiany te powinny być zainicjowane przez władze publiczne, ale zakończą się sukcesem, jeśli zostaną przeprowadzone w dialogu ze społeczeństwem. Kluczem do sukcesu jest zmiana sposobu sprawowania władzy. Zasadniczy motyw tej zmiany polega na tym, że to władze publiczne mają pełnić rolę służebną wobec społeczeństwa, a nie odwrotnie.
Planując działania prorozwojowe na najbliższe lata musimy wiedzieć, jaką Polskę, naszą Ojczyznę, chcielibyśmy widzieć i w jakiej żyć w 2015 roku. Musimy także wiedzieć do jakiego modelu społeczno-gospodarczego naszego kraju dążymy. Dlaczego w 2015 roku? Bo w tym okresie mamy szansę zakończyć wiele programów rozwojowych (w tym zasilanych środkami unijnymi) i wtedy powinniśmy poznać ich efekty.
Wizja rozwoju kraju musi uwzględniać czas i warunki, w jakich będzie realizowana. Musi brać pod uwagę zarówno zdiagnozowany szczegółowo stan wyjścia, a więc sytuację w jakiej jesteśmy, jak i przyszłe warunki działania i co równie ważne – oczekiwania społeczne. Przyszła pozycja Polski zależeć będzie od harmonii pomiędzy sferą publiczną, rynkiem i społeczeństwem obywatelskim.
Polska w 2015 roku to kraj o wysokim poziomie i jakości życia mieszkańców oraz silnej i konkurencyjnej gospodarce, zdolnej do tworzenia nowych miejsc pracy.
Chcemy, aby w Polsce łatwo były tworzone nowe miejsca pracy, aby znacząco
   wzrosło zatrudnienie osób w wieku produkcyjnym i nastąpił spadek bezrobocia.
Dlatego polityka gospodarcza skoncentruje się w sposób szczególny na tworzeniu
     nowych miejsc pracy, zwłaszcza w sektorze usług, przede wszystkim w obszarze
usług rynkowych. Tylko sektor usług będzie mógł zaabsorbować pracowników
z modernizującego się sektora przemysłowego i z restrukturyzowanego rolnictwa.
Dochody ludności i PKB na mieszkańca będą stopniowo zbliżać się do średniego poziomu w UE. Chcemy, aby różnice w poziomie życia mieszkańców Polski i UE znacząco się zmniejszyły i aby nie było to przyczyną licznych wyjazdów zarobkowych za granicę młodych i dobrze wykształconych Polaków.
Polska musi rozwijać gospodarkę opartą na wiedzy i szerokim wykorzystaniu
o    technologii informacyjnych i komunikacyjnych we wszystkich dziedzinach,
w tym usługach społecznych, dostępnych dla każdego obywatela. Państwo będzie
promowało rozwój kapitału intelektualnego, zarówno w odniesieniu do osób,
jak i organizacji.
Państwo powinno jednocześnie tworzyć sprzyjające warunki dla awansu zawodowego i finansowego osobom najbardziej uzdolnionym, twórczym i przedsiębiorczym.
Chcemy, aby wzrosła aktywność i mobilność społeczno-zawodowa ludności, aby społeczeństwo posiadało wysoki poziom wykształcenia i aby pracownicy nieustannie podnosili swoje kwalifikacje.
Polska gospodarka w roku 2015 musi być silna i konkurencyjna na arenie europejskiej i światowej, charakteryzować się wysokim i stabilnym wzrostem gospodarczym, wysoką innowacyjnością, wydajnym przemysłem, rozwiniętymi usługami i zmodernizowanym sektorem rolnym.
Chcemy, by nasz kraj wykorzystywał procesy globalizacji do transferu technologii i wzrostu innowacyjności gospodarki, podniesienia jakości kapitału ludzkiego i tworzenia nowych miejsc pracy.
Polska musi być atrakcyjnym i wiarygodnym partnerem w wymianie handlowej, szczególnie z krajami UE; polskie firmy powinny umieć wykorzystać możliwości Wspólnego Rynku UE i Europejskiego Obszaru Gospodarczego.
Chcemy, aby mieszkańcy kraju i przedsiębiorcy mogli korzystać z funkcjonalnej i efektywnej oraz właściwie rozwiniętej technicznej infrastruktury transportowej, infrastruktury społecznej i z zakresu ochrony środowiska. Dotyczy to przede wszystkim infrastruktury drogowej, kolejowej, transportu lotniczego oraz morskiego, infrastruktury wodno-kanalizacyjnej i mieszkaniowej oraz sportowo-rekreacyjnej.

Przebieg trzęsienia w Los Angeles, 1994
O 4.30 nad ranem 17 stycznia 1994 roku silne wstrząsy o sile 6.7
w skali Richtera obudziły mieszkańców dzielnicy Los Angeles –
Northbridge. Epicentrum znajdowało się bezpośrednio pod
miastem, 18 kilometrów pod ziemią. Najbardziej ucierpiały takie
konstrukcje, jak podziemne i piętrowe parkingi, biurowce oraz
domy mieszkalne. Zginęło 61 osób.

Katastrofy lotnicze
6 kilometrów dzieliło polski samolot od pasa startowego na Okęciu, gdy nastapiła eksplozja. Ił-62 spadł na Las Kabacki pod Warszawą, zgineło 172 pasażerów i 11 członków załogi. Tragedia miała miejsce 9 maja 19857 roku. Była to największa katastrofa lotnicza w Polsce.8 kompani lotniczych nie zarejestrowało od 1970 roku żadnych katastrof (niektóre z nich rozpoczęły działalność po roku 1970).14 osób zginęło w wyniku uderzenia samolotu ze ścianą Empire State Building w Nowym Jorku. W samolocie znajdowały się 3 osoby, reszta ofiar to ludzie, którzy akurat przebywali na 79 piętrze budynku.15 sekund zabrakło do planowanego lądowania samolotu ił-62 Polskich Lini Lotniczych 14 marca 1980 roku. Samolot spadł przed pasem startowym, zginęło 87 osób.23 razy od roku 1960 w czasie katastrofy uległa zniszczeniu czarna skrzynka, urządzenie rejestrujące dane dotyczące lotu i głosy w kabinie pilotów.59 osób przeżyło największą katastrofe lotniczą na świecie – zderzenie dwóch Boeingów na zamglonych pasach startowych lotniska na Teneryfie w 1977. Na pokładach znajdowały się łącznie 644 osoby.124 osoby zginęły, gdy Boeing 707 wpadł w turbulencje nad górą Fudżi w 1966 roku.
 

Zakłócenie gospodarki wodnej i ściekowej, gdyż zachodzi konieczność dostarczenia znacznych ilości wody pitnej do skupisk ludzkich żyjących w dużym zagęszczeniu, na stosunkowo niewielkim terenie. Jeśli potrzeby te nie mogą być spełnione przez lokalne ujęcia wód powierzchniowych lub podziemnych, konieczne jest wtedy dostarczenie wody z innych źródeł często odległych, co wymaga dużych i kosztownych inwestycji.
Jeśli spełnieniu tych potrzeb nie będą towarzyszyć oczyszczalnie ścieków, prowadzić to będzie do poważnego skażenia środowiska wodnego w danym rejonie. W Polsce tylko ok. 40% miast ma oczyszczalnie ścieków, które jednak nie zawsze dokonują oczyszczania biologicznego.

Rozbudowa miast zawsze łączy się z kurczeniem terenów zielonych, a także i uprawowych. Prowadzi to do lokalnego zakłócenia równowagi w składzie powietrza, szczególnie odnośnie poziomu tlenu i dwutlenku węgla. Głównie dotyczy to miast gdzie w 60% przyczyną emisji dwutlenku węgla jest komunikacja w wyniku spalania paliw. Należy tu podkreślić, że tereny zielone są jedynym źródłem regeneracji tlenu w atmosferze.
Zagrożeniem dla terenów zielonych w warunkach miejskich jest też walka ze śniegiem i lodem, w której wykorzystuje się sól, a także inne płynne środki chemiczne. Stosowanie tych środków prowadzi również do degradacji gleb oraz skażenia wód podziemnych.

Sprzeczność ideowa i interesów pomiędzy mocarstwami zwycięskimi, doprowadziła do wzrostu napięcia, głównie pomiędzy ZSRR i Stanami Zjednoczonymi, gdyż po wojnie te dwa zwycięskie mocarstwa w głównej mierze decydowały o losach powojennego świata. Napięcia te doprowadziły do rywalizacji obu tych państw o wpływy na świecie i do podzielenia go na dwa przeciwstawne sobie bloki z oboma tymi państwami jako dominującymi w swoich blokach. Wzrost nastrojów rewolucyjnych po wojnie stworzył ogromną możliwość przyciągnięcia w strefę wpływów Związku Radzieckiego wielu państw. Spotkało się to z natychmiastową reakcją Stanów Zjednoczonych, które nie mogły tolerować polityki ZSRR z wielu względów. W okresie tym obywatele USA prowadzili interesy w wielu regionach świata. Stany pretendowały do roli supermocarstwa, tak samo jak Związek Radziecki. Kapitał amerykański penetrował Amerykę Południową, Azję, Afrykę i Europę Zachodnią. Państwo amerykańskie stało na straży interesów jego obywateli. 12 III 1947 r. Truman wystąpił w Kongresie z krytyką ekspansywnej polityki ZSRR i stwierdził, że Stany Zjednoczone muszą dążyć do poparcia tych narodów, które „opierają się agresji z zewnątrz lub próbom opanowania władzy siłą przez własną mniejszość”. Tezy te nazwano później doktryną Trumana lub powstrzymywania komunizmu. W myśl tej zasady już 4 kwietnia 1949 na podstawie uchwalonej przez Senat USA w czerwcu 1948 tzw. rezolucji Vandenberga, która wzywała do tworzenia bloków militarnych w celu zapobiegania sowieckiemu zagrożeniu, powołano do istnienia Pakt Północnoatlantycki – NATO. Układ podpisało 12 państw: Belgia, Dania, Francja, Holandia, Islandia, Luksemburg, Norwegia, Portugalia, Wielka Brytania, Włochy, a także Kanada i USA, 18 lutego 1952 do Paktu przystąpiły Grecja i Turcja.
Stany Zjednoczone w połowie lat 50-tych jako przyszłego sojusznika w walce z ZSRR obrały sobie RFN powstałe w 1949 roku. Państwo to uzyskało suwerenność polityczną i pomoc ekonomiczną. Już od 1950 roku rząd RFN prowadził starania o odbudowę sił zbrojnych. Problem ten napotykał na znaczne opory w wielu państwach europejskich. Przeciw remilitaryzacji Niemiec szczególnie ostro występowali sąsiedzi Niemiec oraz ZSRR. Tymczasem przywódcy USA uzgodnili z kanclerzem Adenauerem, iż RFN powinna zostać członkiem Paktu Północnoatlantyckiego. W tej sytuacji w 1954 r. rząd RFN podjął oficjalne starania o przyjęcie do NATO. Wywołało to gwałtowne protesty w Czechosłowacji, Francji, NRD, Polsce i ZSRR. W dniach 29 XI – 2 XII 1954 r. w Moskwie przeprowadzono konferencję z udziałem: Albanii, Bułgarii, Czechosłowacji, NRD, Polski, Rumunii, Węgier i ZSRR. Uczestnicy konferencji wystąpili przeciw remilitaryzacji Niemiec (RFN). Zagrożono, że jeśli RFN zostanie przyjęta do NATO, to państwa te utworzą własną polityczno – wojskową organizację obronną. Groźba ta nie powstrzymała USA i RFN została przyjęta do NATO. W tej sytuacji 11 V 1955 r. w Warszawie zebrali się przedstawiciele rządów wyżej wymienionych państw i powołali do życia układ obronny zwany potocznie Układem Warszawskim albo Paktem Warszawskim. Układ wszedł w życie 4 VI 1955 r. i miał obowiązywać przez 20 lat, przy czym termin ten miał być automatycznie przedłużany na dalsze 10 lat dla tych wszystkich państw członkowskich, które na rok przed upływem tego okresu nie wypowiedzą Układu. Utworzenie Układu Warszawskiego było podyktowane zamiarem ujednolicenia polityki zagranicznej i militarnej ZSRR i państw od niego uzależnionych oraz reakcją na powstanie NATO. Istotnym czynnikiem powstania UW była zmiana sposobu kierowania przez ZSRR armiami krajów satelickich. Zamiast wszechobecnych doradców, zdecydowano się na stworzenie formalnej struktury nadzorującej wojska sygnatariuszy. Układ stanowił też wygodne narzędzie ingerowania w wewnętrzne sprawy krajów członkowskich.
Naprzeciw siebie stanęły dwa potężne bloki polityczno – wojskowe: NATO i Układ Warszawski. Oba głosiły, że mają obronny charakter. Nastąpiło jednak ponowne zaostrzenie sytuacji i przyśpieszenie zbrojeń. Fakt ten oddziaływał negatywnie na sytuację tak w ZSRR, jak i w całej Europie.

Zielone Płuca Krakowa
Celem projektu jest zahamowanie degradacji terenów zielonych na terenie Krakowa , ochrona terenów cennych przyrodniczo , inicjowanie akcji społecznych na rzecz zachowania istniejących terenów zielonych i tworzenia nowych oraz poprawa procedur konsultacji publicznych w zakresie ochrony środowiska i rozwoju gospodarczego , a także zwiększenie społecznego dostępu do informacji i społecznego udziału w podejmowaniu decyzji.
Jednym z największych zagrożeń Krakowa jest stałe kurczenie się powierzchni terenów zielonych. Kraków należy do tych dużych miast, które mają najniższy wskaźnik zieleni. Mimo ciągłej dewastacji zieleni zachowało się tu jednak jeszcze sporo terenów cennych przyrodniczo. Jednym    z celów projektu jest zabezpieczenie takich miejsc.  Drugim  głównym celem jest ochrona terenów zielonych nie mających wybitnych wartości przyrodniczych, ale mających duże znaczenie dla oczyszczania powietrza, tłumienia hałasu oraz będących miejscem wypoczynku i rekreacji mieszkańców Krakowa
W ramach projektu Zielone Płuca Krakowa Towarzystwo bierze udział w postępowaniach administracyjnych w sprawie inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska, prowadzi działalność interwencyjną oraz negocjacje z inwestorami na temat warunków zabudowy i zagospodarowania terenów inwestycji, podejmuje działania zmierzające do zwiększenia społecznego dostępu do informacji i społecznego udziału w podejmowaniu decyzji, udziela pomocy mieszkańcom Krakowa w sytuacjach konfliktowych. Planowane jest rozszerzenie zakresu projektu poprzez współpracę z grupami mieszkańców i organizacjami lokalnymi w zakresie urządzania terenów zielonych i promocji „zielonego miasta

Prawo do w.w. świadczeń mają osoby objęte tym ubezpieczeniem z racji zatrudnienia na podstawie umów o pracę, umów cywilnoprawnych (zlecenie, umowa agencyjna), gdzie praca wykonywana jest w siedzibie zleceniodawcy, a także przedsiębiorcy opłacający składkę wypadkową z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej, twórcy, artyści, duchowni, bezrobotni odbywający staż lub szkolenie, posłowie, senatorowie.
Świadczenia te wypłacane są pracownikom, którzy doznali uszczerbku na zdrowiu wskutek wypadku przy pracy lub choroby zawodowej oraz członkom rodzin pracowników zmarłych wskutek wypadku lub choroby zawodowej.
Natomiast nie przysługują one ubezpieczonemu, jeżeli wyłączną przyczyną wypadku było udowodnione naruszenie przez ubezpieczonego przepisów dotyczących ochrony życia i zdrowia, spowodowane przez niego umyślnie lub wskutek rażącego niedbalstwa oraz gdy ubezpieczony, będąc w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środków odurzających bądź substancji psychotropowych, przyczynił się w znacznym stopniu do spowodowania wypadku, jak również nie przysługują one osobom prowadzącym pozarolniczą działalność i osobom z nimi współpracującym, duchownym będącym płatnikami składek na własne ubezpieczenia oraz członkom ich rodzin, powyższe świadczenia nie przysługują, gdy w dniu wypadku lub w dniu złożenia wniosku o przyznanie świadczeń z tytułu choroby zawodowej, osoby te mają zadłużenie z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne w kwocie przekraczającej 6,60 zł.

Z tytułu wypadku przy pracy lub choroby zawodowej przysługują następujące świadczenia:

zasiłek chorobowy – otrzymuje go ubezpieczony, którego niezdolność do pracy powstała w wyniku wypadku przy pracy lub choroby zawodowej. Przysługuje niezależnie od okresu podlegania ubezpieczeniu wypadkowemu, od pierwszego dnia niezdolności do pracy, w wysokości 100 proc. podstawy wymiaru (także za okres pobytu w szpitalu), przez 182 dni, a w przypadku gruźlicy przez 270 dni.
Zasiłek chorobowy nie przysługuje, jeżeli ubezpieczony, na podstawie odrębnych przepisów, zachowuje prawo do wynagrodzenia, uposażenia, stypendium lub innego świadczenia za czas niezdolności do pracy.

świadczenie rehabilitacyjne – przysługuje ubezpieczonemu, który po okresie pobierania zasiłku chorobowego nadal jest niezdolny do pracy z powodu choroby zawodowej, a dalsza rehabilitacja i leczenie rokują powrót do zdrowia i odzyskanie zdolności do pracy. Wynosi 100 proc. podstawy wymiaru. Maksymalny okres pobierania świadczenia to 12 miesięcy.
Świadczenie nie przysługuje osobie uprawnionej do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy, zasiłku dla bezrobotnych, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego, urlopu na poratowanie zdrowia

zasiłek wyrównawczy – przysługuje pracownikowi ze zmniejszoną sprawnością do pracy, którego wynagrodzenie uległo obniżeniu wskutek stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu i w związku z tym konieczne stało się poddanie rehabilitacji zawodowej w celu adaptacji lub przyuczenia do określonej pracy.
Zasiłek wyrównawczy stanowi różnicę między przeciętnym miesięcznym wynagrodzeniem z okresu 6 lub 12 miesięcy poprzedzających rehabilitację a wynagrodzeniem miesięcznym osiąganym podczas pracy z obniżonym wynagrodzeniem.
Czas pobierania zasiłku to okres rehabilitacji pracownika, nie dłużej jednak niż 24 miesiące.
Zasiłek nie przysługuje osobie uprawnionej do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy.
 

Biocenoza (gr. bios życie i koinos wspólny) – naturalny zespół populacji organizmów żywych danego środowiska (biotopu), należących do różnych gatunków, ale powiązanych ze sobą różnorodnymi czynnikami ekologicznymi i zależnościami pokarmowymi, tworząc całość, która pozostaje w przyrodzie w stanie homeostazy (czyli dynamicznej równowagi). Biocenoza wraz ze środowiskiem fizycznym to ekosystem. Inna nazwa dla biocenozy to pleocen.
Biocenozy można podzielić na naturalne (sawanna, las, jezioro) i sztuczne (park, ogród).
Biocenozę tworzą:
• fitocenoza – organizmy roślinne
• zoocenoza – organizmy zwierzęce
• drobnoustroje
biocenoza – zespół populacji roślinnych oraz zwierzęcych powiązanych wzajemnymi zależnościami i żyjących w określonym środowisku
producenci – organizmy, głównie rośliny zielone, wytwarzające związki organiczne w procesie fotosyntezy
konsumenci – organizmy cudzożywne, które odżywiają się innymi organizmami
destruenci – organizmy przetwarzające martwą materię organiczną w związki mineralne łańcuch pokarmowy – sieć pokarmowa
Antagonistyczne
-konkurencja – populacje rywalizują o zasoby środowiska: pokarm, przestrzeń, światło (lis i jastrząb o zająca; ślimak i stonka o liście ziemniaków)
-drapieżnictwo – ofiara jest pokarmem drapieżcy (lew i gazela; jastrząb i mysz)
-pasożytnictwo – pasożyt jest ściśle związany z organizmem gospodarza, który jest jego żywicielem (tasiemiec pchła)
Nieantagonistyczne
-mutualizm – populacje nie są zdolne do życia jedna bez drugiej (grzyb i glon; storczyki i grzyby)
-protokooperacja – populacje odnoszą wzajemne korzyści, ale mogą żyć samodzielnie (krab pustelnik i ukwiał; miodowody i ratel)
-komensalizm – współżycie przynosi korzyści populacji jednego z gatunków, ale nie wywiera wpływu na populację drugiego. Związek dotyczy najczęściej pożywienia (żarłacz tygrysi – ryby zwane pilotkami; człowiek i wróble domowe).

BIOCENOZA
Biocenoza to ożywiona część ekosystemu, czyli zespół wszystkich populacji wzajemnie od siebie uzależnionych zajmujących określone środowisko. Biocenozy dzielimy na naturalne (jezioro, las, rzeka) oraz sztuczne (pole, sad, łąka). Każda biocenoza charakteryzuje się określoną strukturą troficzną. Struktura ta przedstawia powiązania pokarmowe między organizmami tworzącymi określony poziom troficzny.
Poziom troficzny – to grupa organizmów zajmująca taką samą pozycję w łańcuchu pokarmowym. Wyróżniamy poziom: producentów, konsumentów, reducentów.
Producenci – to organizmy autotroficzne, zdolne do wytwarzania materii organicznej.
Konsumenci – to organizmy heterotroficzne, przystosowane do pobierania materii organicznej od innych organizmów. Są to np.: roślinożercy, drapieżcy, pasożyty.
Reducenci – to organizmy, które rozkładają, redukują substancje organiczne powodując ich mineralizację.
Organizmy należące do różnych poziomów troficznych ustawione w takiej kolejności, że każdy poprzedni jest pokarmem dla następnego, tworzą łańcuch troficzny.
 

w dobie tzw. "rewolucji przedprzemysłowej", kiedy wprowadzono transport konny, kołowroty do wyciągania urobku, a z
czasem zaczęto wykorzystywać energię wód (głównie do odwadniania i napowietrzania szybów). Przełom XVI i XVII wieku to okres intensywnego rozwoju górnictwa węglowego na terenie Anglii, która stała się największym
na świecie producentem i eksporterem tego surowca. Anglia, gdzie równocześnie zachodziły znaczące przemiany w rolnictwie, stała się największą potęgą gospodarczą świata. Zdobycze rewolucji praprzemysłowej szybko rozprzestrzeniły się na inne kraje Europy – Holandię, Francję, Włochy, Niemcy, Polskę i Czechy.

Koniec XVIII wieku to okres tzw. "pierwszej rewolucji przemysłowej". Przyniósł on szereg wynalazków umożliwiających szybki rozwój przemysłu. Powszechnie zaczęto wykorzystywać maszyny parowe, początkowo w kopalniach, potem również w przemyśle włókienniczym (maszyny przędzalnicze i tkackie) i
w transporcie (pierwsze parowozy i statki o napędzie parowym). "Pierwsza rewolucja przemysłowa" objęła swoim zasięgiem Anglię, Francję, Stany Zjednoczone, a z czasem pozostałe kraje Europy. Pod koniec XIX wieku
rozpoczyna się "druga rewolucja przemysłowa". Przynosi ona nowe, znaczące innowacje. Wprowadzenie energii elektrycznej do oświetlenia i napędu maszyn i opracowanie metod rafinacji ropy naftowej pociąga za sobą rozwój górnictwa naftowego. W początkach XX wieku dokonuje się przełom w dziedzinie transportu, następuje upowszechnienie się nowych, wydajnych środków transportu – samochodu i samolotu. Wzrost zapotrzebowania na paliwa płynne powoduje stopniowe ograniczenie roli węgla kamiennego jako głównego źródła energii. Zdecydowanie rośnie natomiast wydobycie ropy naftowej i produkcja energii elektrycznej.

Kraje europejskie tracą swą dominującą pozycję na korzyść nowej potęgi gospodarczej – Stanów Zjednoczonych Ameryki. Po zakończeniu drugiej wojny światowej coraz większą rolę 3w światowej gospodarce zaczynają odgrywać kraje nowo powstałego obozu socjalistycznego i szybko podnosząca się ze zniszczeń wojennych Japonia. Lata 70-te i 80-te XX wieku to początek "trzeciej rewolucji przemysłowej". Różnie się ona zdecydowanie od dwóch poprzednich. Pierwsza i druga rewolucja przyczyniły się do zastąpienia pracy wysoko wykwalifikowanych rzemieślników pracą robotników wykonujących (często przy pomocy maszyn) stosunkowo nieskomplikowane czynności. Trzecia rewolucja przynosi ogromne zapotrzebowanie na kadry wykwalifikowane, co związane jest z postępującą mechanizacją i komputeryzacją produkcji przemysłowej. Oznacza to zmniejszenie zatrudnienia i tzw. bezrobocie technologiczne, gdzie praca ludzka jest zastępowana pracą urządzeń mechanicznych. Wraz ze spadkiem zatrudnienia w przemyśle następuje rozbudowa sektora handlowo – usługowego. Postępuje ograniczenie produkcji przemysłowej, towary lepsze – bardziej wytrzymałe, niezawodne – wypierają z rynku towary o gorszych parametrach. Zachodzą istotne zmiany w strukturze produkcji przemysłowej, maleje rola górnictwa i przemysłu ciężkiego, rozwijają się tzw. przemysły wysokiej techniki, czyli elektroniczny, precyzyjny itp.
Zwłaszcza kraje wysoko rozwinięte charakteryzuje wysoki udział przemysłów wysokiej techniki, a niski przemysłu spożywczego i lekkiego w ogólnej produkcji przemysłowej.
 

1. selektywna zbiórka odpadów (odpady zbierane do oddzielnych, specjalnie do tego celu przeznaczonych pojemników, worków, przyjmowane do punktów skupu itp.);
2. sortowanie odpadów (odpady zbierane są tradycyjnie, do wspólnego pojemnika, a później sortowane w sortowni odpadów na papier, szkło, metal itp.).

Obydwa modele były stosowane w różnych krajach. Okazało się jednak, że ten pierwszy (selektywna zbiórka) przynosi znacznie lepsze efekty. Odzwierciedla się to przede wszystkim w jakości odzyskiwanych surowców. Dlatego też jest on stosowany w większości krajów, także w Polsce.

Selektywna Zbiórka
Odpady, które wszyscy wytwarzamy, ich selekcja, zbiórka stały się problemem globalnym, naszym wspólnym, który wymaga poparcia społecznego. Stąd właśnie to wspólne działanie jest celem ochrony środowiska, w którym żyjemy. są konieczne dla naszego własnego dobra i bezpieczeństwa.
Niestety często okazuje się, iż nie każdy zdaje sobie sprawę z tego problemu, nie każdy też wie jak postępować aby włączyć się i uczestniczyć w systemie selektywnej zbiórki odpadów oraz jak stosować się do zasad jej funkcjonowania.
Nie jest to rzecz trudna, ale wymaga minimalnego zaangażowania i wyrobienia pewnego nawyku wprowadzonego w codzienne życie. Najlepszym rozwiązaniem jest rozpoczęcie segregacji odpadów już w naszych domach i mieszkaniach.
Selektywna zbiórka odpadów umożliwia ograniczenie ilości śmieci jakie trafiają na składowiska oraz umożliwia odzyskanie surowców wtórnych.
Korzyści jakie płyną ze zbiórki odpadów to czyste miejsca, w których obracamy się i żyjemy, lepszy wizerunek oraz estetyka naszej okolicy oraz ograniczona eksploatacji zasobów naturalnych jak również uzyskanie oszczędności finansowych zbierającego odpady i organizatora zbiórki.
Aby selektywna zbiórka przyniosła wymierne efekty konieczne jest poważne potraktowanie tematu. Przedsięwzięcie to, obok nieocenionych korzyści ekologicznych, niesie ze sobą znaczne oszczędności ekonomiczne.

Zmniejszenie ilości odpadów trafiających na składowisko komunalne
W wyniku dobrze funkcjonującej selektywnej zbiórki odpadów komunalnych żywotność składowiska wydłuża się nawet o 50 – 60%. Jest to wskaźnik bardzo znaczący, biorąc pod uwagę, że koszty budowy nowych składowisk są bardzo wysokie i ciągle rosną.
Zmniejszenie szkodliwości odpadów trafiających na składowisko komunalne
Selektywna zbiórka powinna obejmować również odpady tzw. niebezpieczne. Powoduje to m.in. znaczne zmniejszenie toksyczności odpadów komunalnych trafiających na składowisko. Obniża koszty jego eksploatacji oraz zmniejsza negatywny wpływ na środowisko. Posegregowane odpady niebezpieczne muszą jednak mieć zapewniony odbiór i być poddane unieszkodliwianiu (np. akumulatory, oleje, rtęciówki).
 

I. Wstęp
Na przełomie XIV i XV wieku Królestwo Czeskie, rządzone przez Wacława IV Luksemburskiego i wchodzące w skład Rzeszy niemieckiej, ogarnął kryzys społeczny, na który nałożyły się również konflikty narodowościowe. Możnowładztwo i duchowieństwo składało się w przeważającej części z Niemców bądź zniemczonych Czechów, podczas gdy rdzenni Czesi pozbawieni byli dostępu do ważniejszych stanowisk i biedniejsi. W tym samym czasie nastąpił jednak nagły wzrost poziomu kultury i świadomości narodowej Czechów. Na tym tle szybko znalazły posłuch hasła reformy Kościoła w duchu ubóstwa i zniwelowania różnic społecznych. Właśnie na ziemiach czeskich w końcu średniowiecza narodził się husytyzm, zjawisko, które swą skalą i rozmiarami nie znajduje analogii w całej Europie. Husytyzm był wielkim przełomem w wielu dziedzinach, zarówno w polityce, jak i w gospodarce, a także w życiu społecznym i religijnym. Przeorał świadomość ludzką i doprowadził do zakwestionowania tradycyjnego systemu wartości . Ruch religijny (a także polityczny) uczniów i zwolenników czeskiego reformatora religijnego Jana Husa przygotował grunt pod XVI wieczne wydarzenia, które wstrząsnęły Europą – Reformację zapoczątkowaną przez Marcina Lutra w 1517 roku.

II. Sytuacja społeczna w Królestwie Czeskim na przełomie XIV i XV wieku
Wiek XIV to wzrost znaczenia politycznego i potęgi Czech, który był między innymi wynikiem bezprecedensowego rozwoju gospodarczego tych ziem trwającego już od początku XIII wieku. Jednak rozwój ten szedł w parze z doniosłymi zmianami w składzie narodowościowym kraju, co miało wielkie znaczenie dla powstania husytyzmu. Zmiany te związane były z tzw. kolonizacją niemiecką, zarówno miejską jak i wiejską. W Czechach, które niemal od początków swojego istnienia leżały w niemieckiej sferze wpływów, mogła się ona rozwinąć silniej niż gdzie indziej. Powstało wiele miast na prawie niemieckim oraz wiele klasztorów zapełnionych prawie w całości niemieckimi zakonnikami. Sprowadzono również wielu osadników z Rzeszy, którzy zakładali wsie (przynosiły panom feudalnym więcej dochodów niż wsie czeskie). Przybyli osadnicy ściągali swoich rodaków, co potęgowało cały proces. Wprawdzie rozwój gospodarczy uczynił Czechy jednym z najbogatszych obszarów Europy w XIV wieku, ale oczywiście bogactwa te były skupione w rękach klas uprzywilejowanych. Szersze masy wytwórców, głównie chłopów, nie miały w nim żadnego udziału. W rezultacie bogacenie się Czech pociągnęło za sobą pogłębienie różnic majątkowych i zaostrzenie istniejących w ramach ustroju feudalnego antagonizmów społecznych. Największe korzyści z rozwoju gospodarczego Czech odnosili wielcy feudałowie z królem czeskim na czele oraz duchowieństwo . Równolegle postępowało ubożenie drobnej szlachty, tzw. włodyków, stojącej pod względem materialnym niewiele wyżej niż chłopi. Ta warstwa społeczna, przedtem bardzo liczna, w wieku XIV znajdowała się w stanie rozkładu. W tych warunkach wśród włodyków panowało bardzo silne niezadowolenie z istniejących stosunków, co miało swoje przełożenie na ich znaczny udział w ruchu husyckim. Również w miastach największe dochody skupiali w swoich rękach członkowie patrycjatu miejskiego. Plebs i pospólstwo mogło ledwo utrzymać się z pracy własnych rąk, więc także i wśród ludności miast istniały silne napięcia.
Te przeciwieństwa wyrosłe na tle różnic majątkowych uległy w Królestwie Czeskim jeszcze silniejszemu zaostrzeniu przez to, że dołączyły do nich antagonizmy narodowościowe będące skutkiem wcześniej wspomnianej niemieckiej kolonizacji. W XIV wieku wewnętrzne stosunki w Czechach były tego rodzaju, że wśród klas posiadających przeważał żywioł niemiecki, podczas gdy warstwy niżej sytuowane były złożone w większości z Czechów. Niemcy posiadali stanowczą przewagę w życiu gospodarczym, politycznym i kulturalnym, odgrywali też dużą rolę w Kościele i na dworze królewskim. Także praski uniwersytet był zdominowany przez Niemców, a warto podkreślić, że w tamtych czasach uniwersytety posiadały ogromne znaczenie i wypowiadały się nie tylko w sprawach naukowych, ale religijnych i politycznych, a poza tym były potężną podporą znaczenia i wpływów Kościoła . Stąd też Uniwersytet Praski stał się stałym miejscem tarć pomiędzy Czechami a Niemcami. Najsłabiej wpływy niemieckie docierały do szlachty – wprawdzie wyższe warstwy szlachty ulegały już od końca XIII wieku germanizacji, ale w połowie XIV wieku zaczął powstawać wśród szlachty silny opór przeciwko niemieckim wpływom w Czechach.

Od lat maleje zaufanie konsumentów do żywności produkowanej metodami przemysłowymi. Panuje uzasadniona opinia, że taka żywność jest z reguły mniej smaczna od wytwarzanej naturalnie, a rośliny i zwierzęta pochodzące z upraw i hodowli przemysłowych, nie służą naszemu zdrowiu. Zapotrzebowanie na żywność ekologiczną staje się coraz bardziej widocznym zjawiskiem na światowym rynku. Jest to niewątpliwie spowodowane zmianą świadomości konsumentów dotyczącą bezpieczeństwa i wartości odżywczych żywności ekologicznej. Wartość światowego rynku tej żywności szacowana jest na ponad 24 mld USD, a wraz ze wzrostem zapotrzebowania, rośnie powierzchnia upraw.

Według danych WIJHARS w Gdańsku z marca 2006 r. w województwie pomorskim funkcjonują 193 gospodarstwa, posiadające certyfikat i przestawiające swoją produkcję na ekologiczną, o ogólnej powierzchni 17 736,74 ha. Koncentracja gospodarstw ekologicznych występuje w powiatach: kartuskim (30 gospodarstw), człuchowskim (23 gospodarstwa), wejherowskim (20 gospodarstw) i słupskim (19 gospodarstw). Natomiast największa powierzchnia przeznaczona pod produkcję ekologiczną jest w powiecie malborskim (6 075,33 ha) i powiecie nowodworskim (3 908,25 ha). Elementem sprzyjającym przestawieniu wielu gospodarstw naszego województwa z produkcji konwencjonalnej na ekologiczną jest mało zanieczyszczone powietrze, gleba i wody oraz duża ilość jezior i lasów, zwłaszcza w podregionach: słupskim, nadmorskim i kaszubsko-kociewskim. Ponadto tradycyjne kierunki upraw, niskie zużycie nawozów mineralnych i środków ochrony roślin oraz chów zwierząt oparty na paszach wyprodukowanych we własnych gospodarstwach stwarzają duże możliwości rozwoju gospodarstw ekologicznych w województwie pomorskim.

Argumentem przemawiającym za rozwojem rolnictwa ekologicznego są konkretne korzyści ekonomiczno – społeczne związane, w niektórych przypadkach, z utrzymaniem miejsc pracy, a tym samym zapobieganiem migracji ludności ze wsi do miast. Obecna sytuacja ekonomiczna polskiej wsi i rolnictwa, problemy społeczno-demograficzne stawiają przed nami trudne zadanie zaplanowania przyszłego rozwoju tej gałęzi gospodarki oraz kształtu pomorskiej wsi. Rolnictwo ekologiczne może być szansą na przetrwanie dla małych gospodarstw, które nie mogą dorównać dużym fermom. Korzystnym zjawiskiem jest również wzrost zainteresowania konsumentów żywnością o wysokiej jakości oraz „zdrowym” trybem życia, jak również otwarcie na liczący ponad czterysta milionów rynek konsumentów Unii Europejskiej. Nie bez znaczenia jest też fakt, że ci europejscy konsumenci są ludźmi zamożniejszymi niż konsumenci krajowi.

Tablice reklamowe (billboardy)
Tablice reklamowe są najpopularniejszym, a jednocześnie najbardziej uprzykrzonym medium reklamy. Stoją na każdym niezabudowanym terenie miejskim i na poboczach ważniejszych tras komunikacyjnych, wiszą na ścianach budynków, są nawet holowane na przyczepach.
Tablice reklamowe są jedynym medium, które pozwala na wprowadzenie kampanii z puentą, co zresztą jest jedną z największych zalet billboardów. W pierwszej fazie na tablicach pojawia się plakat o intrygującej treści, który sam w sobie jest często niezrozumiały. Po pewnym czasie zastępuje go inny, wyjaśniający sens pierwszego.
Tablice cieszą się dużym powodzeniem w okresie rozmaitych kampanii wyborczych, ponieważ można je szybko zmieniać. Billboardowe kampanie reklamowe nierzadko wzbudzają wiele kontrowersji, co zresztą dla nich samych jest darmową reklamą, ponieważ im więcej mówi się o nich w środkach masowego przekazu, tym większa jest ich efektywność. Zapewne z tego powodu tablice reklamowe są bardzo częstym medium wspierającym działania public relations i kampanie budowania wizerunku firmy.
W środowisku reklamy jest pewna liczba zwolenników, wątpliwej tezy, że dwie trzecie decyzji zakupu konsumenci podejmują dopiero w sklepie. Tablice są więc ostatnią okazją, aby przypomnieć o zakupie pewnych produktów , najczęściej regularnie nabywanych, Np. o napojach i przekąskach. Ze względu na powierzchnię tablic używa się ich również do prezentacji dużych przedmiotów w rzeczywistych wymiarach, Np. samochodów, sprzętu AGD.

Zalety billboardów:
• Niski koszt – projektowanie, druk i opłata za wynajem miejsca są stosunkowo tanie
• Geograficzna segmentacja treści – można wynająć kilkanaście tablic na określonej powierzchni lub tylko jedno, Np. w celu reklamy lokalnego sklepu
• Reklama artykułów sezonowych – plakaty na tablicach można zmieniać, co umożliwia dostosowanie asortymentu produktów do pór roku
• Możliwość aktualizacji plakatów – dotyczy to zwłaszcza marketingu politycznego, Np. podczas kampanii wyborczych
 

Wzrost zainteresowania zagadnieniami rozbrojenia datuje się od przełom XIX i XX wieku. Dyskusje na temat rozbrojenia w czasie Konferencji Haskich (1899 i 1907) nie doprowadziły do porozumień, podobnie jak prowadzone przez wiele lat rokowania na forum Ligi Narodów, w tym Konferencji Rozbrojeniowej 1931–37 (faktycznie prace przerwano 1934). Rozbrojenie nabrało szczególnego znaczenia po II wojnie świat.; 1946 i 1947 w ramach ONZ utworzono Komisję Atomizacji oraz Komisję Zbrojeń Konwencjonalnych, 1952 zastąpione przez Komisję Rozbrojeniową ONZ.

W ciągu trwania drugiej połowy XX wieku, podpisano wiele porozumień ograniczających wyścig zbrojeń i ich redukcje. Wśród nich wyróżnić można trzy specyficzne rodzaje – porozumienia ograniczające dalszy rozwój zbrojeń po względem przestrzennym, ilościowym i jakościowym. Największe znaczenie dla światowego bezpieczeństwa miały rokowania rozbrojeniowe odbywające się głównie na płaszczyźnie dwustronnej USA–ZSRR, ale też nie brakowało ważnych porozumień w skali regionalnej.
W latach 1957-1959 na zbrojenia wydawano w świecie ponad 100 mld dolarów rocznie. Już w 1959 roku na wspólny wniosek USA i ZSRR Zgromadzenia Ogólne ONZ 20 listopada jednogłośnie przyjęło rezolucję wzywającą wszystkie państwa w świecie do podjęcia starań zmierzających do wprowadzenia powszechnego rozbrojenia. W praktyce rezolucja ta była bez żadnego znaczenia dla poziomu zbrojeń w skali globalnej. W tym samym roku, na konferencji w Waszyngtonie podpisano Układ Antarktyczny ratyfikowany przez 12 państw, w którym m.in. zakazano działalności wojskowej na jej obszarach. Kluczowy problem zakazu prób z bronią nuklearną podjęła w 1961 roku XVI Sesja Zgromadzenia Ogólnego ONZ. Od 1958 roku prób tych starano się unikać, jednak w 1960 roku Francja złamała regułę i przeprowadziła na algierskiej Saharze trzy kolejne próby. Jednocześnie doszło do zaostrzenia stosunków na linii Wschód-Zachód na tle tzw. Drugiego kryzysu berlińskiego po zbudowaniu przez NRD muru w Berlinie. Kanclerz RFN Konrad Adenauer zasugerował w jednej z wypowiedzi starania RFN o pozyskanie broni nuklearnej. W tej sytuacji również ZSRR przeprowadził trzy kolejne próby z własną bronią termojądrową, stawiając świat wobec problemu wojny jądrowej o globalnym zasięgu. Fakty te wywołały poważne zaniepokojenie opinii publicznej na świecie. Stany Zjednoczone wystąpiły z wnioskiem, by sprawą zajęła się Organizacja Narodów Zjednoczonych. Zgromadzenie Ogólne ONZ przyjęło uchwałę, głoszącą, że użycie broni nuklearnej byłoby sprzeczne z duchem i celami ONZ, stanowiłoby pogwałcenie Karty Narodów Zjednoczonych. Uchwalono też rezolucję uznającą Afrykę za strefę bezatomową. Pod presją opinii publicznej 5 lipca 1963 roku w Moskwie podpisano układ trójstronny pomiędzy Wielką Brytanią, USA i ZSRR o zakazie prób z bronią nuklearną w atmosferze, przestrzeni kosmicznej i pod wodą. Już wtedy dążono do zahamowania rozwoju i rozprzestrzeniania tej broni, a zwłaszcza obawiano się, by Chiny nie weszły w jej posiadanie. Do końca tego roku do układu przyłączyły się 102 państwa, podpisania odmówiły Chińska Republika Ludowa i Francja. 27 stycznia 1967 roku w życie wszedł układ w sprawie działalności w przestrzeni kosmicznej, m.in. zakazujący umieszczania broni masowego rażenia na orbicie okołoziemskiej i na ciałach niebieskich oraz ograniczający inne formy działalności wojskowej w przestrzeni kosmicznej. W tym samym roku zawarty został układ o zakazie rozmieszczania broni nuklearnej na terenie Ameryki Łacińskiej. Na przełomie lat 1967-68 pojawił się termin „nieproliferacja” – z łac., nierozprzestrzenianie w związku z rokowaniami na temat nierozprzestrzeniania broni jądrowej, zakończonymi podpisaniem 1 lipca 1968 przez ZSRR, USA i W. Brytanię (w Moskwie, Waszyngtonie i Londynie) układu o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej zakazującego przekazywania broni jądrowej, informacji i urządzeń służących do jej produkcji przez państwa posiadające broń nuklearną państwom dotychczas jej nie posiadającym, uznając jednak prawo wszystkich państw do pokojowego wykorzystywania energii jądrowej. Układ uzyskał moc prawną 5 III 1970, ratyfikowała go większość państw, wśród wyjątków znajdowała się Francja i Chińska Republika Ludowa.
 

Po I wojnie światowej Niemcy miały ukarać zbrodniarzy wojennych, ale sądy zrobiły wszystko aby oskarżonych uniewinnić. W związku z tym po kapitulacji państw osi i ich sojuszników państwa zwycięskie postanowiły powołać specjalny Międzynarodowy Trybunał Wojskowy, w celu osądzenia za zbrodnie wojenne, przeciwko pokojowi i przeciwko ludzkości głównych zbrodniarzy wojennych europejskich państw osi z okresu II wojny świat. Powstał on na podstawie porozumienia podpisanego przez 4 mocarstwa: Francję, ZSRR, USA i Wlk. Brytanię, 8 VIII 1945 roku w Londynie. Opracowano Statut Międzynarodowego Trybunału Wojskowego, który określał skład, organizację, procedurę obrad, kompetencję i zasady ferowania wyroków. Podkreślano, że jeden i ten sam czyn może stanowić jednocześnie zbrodnię wojenną i zbrodnię przeciwko ludzkości. Oskarżeni mieli prawo do obrony i wszelkie gwarancje dotyczące postępowania sądowego. Trybunał składał się z sędziów czterech mocarstw. Jednym z najważniejszych artykułów Statutu MTW był artykuł 6. Wyliczał on elementy definicji zbrodni przeciwko pokojowi, zbrodni wojennych i zbrodni przeciwko ludzkości. Za zbrodnię przeciwko pokojowi uznano planowanie, przygotowanie, rozpoczynanie i prowadzenie wojny agresywnej lub wojny z pogwałceniem umów międzynarodowych (Określenia artykułu 6 Statutu MTW w Norymberdze odnoszą się również do stalinowskich zbrodni wojennych, mimo iż w praktyce zbrodnie te pozostały poza ściganiem). Przepisy artykułu 6 Statutu zatwierdziło 11 XII 1946 Zgromadzenie Ogólne ONZ, zalecając wprowadzenie ich do kodeksów krajowych. Do porozumienia przystąpiło 19 państw, w tym Polska. Siedzibą Międzynarodowego Trybunału Wojskowego był Berlin, natomiast miejscem rozprawy — Norymberga. Skład MTW stanowiło 4 sędziów mianowanych przez mocarstwa, wyroki zapadały większością 3 głosów. Zbrodniarzy oskarżał komitet złożony z przedstawicieli 4 mocarstw. ONZ powołała do życia Komisję Narodów Zjednoczonych do Spraw Zbrodni Wojennych, która przygotowała listę osób podejrzanych o popełnienie zbrodni wojennych lub zbrodni przeciw ludzkości. W różnych krajach powstały jej lokalne, krajowe odpowiedniki.
 

Zapobieganie Praniu Brudnych Pieniędzy zablokuje przepływ funduszy wywodzących się z działalności przestępczej. To z kolei ograniczy dostęp do tych funduszy przez organizacje terrorystyczne. 1st Contact uważa Pranie Brudnych Pieniędzy za poważne przestępstwo, wobec czego stosuje się do wymogów regulacyjnych stworzonych w celu zapobiegania tego typu działalności.

Regulacje te wymagają:
•    Potwierdzenia tożsamości naszych Klientów
•    Przechowywania dokumentacji dotyczącej transakcji i identyfikacji przez okres minimum 5 lat
•    Wyznaczenia przedstawiciela odpowiedzialnego za monitorowanie oraz zgłaszanie jakichkolwiek wywołujących podejrzenia transakcji do odpowiednich organów
Ze względów bezpieczeństwa nie akceptujemy gotówki w naszym biurze, natomiast w przypadku transakcji w wysokości £5000 lub powyżej, nasza polityka zakłada indywidualne spotkanie z klientem.
Prosimy zrócić uwagę, że zastrzegamy sobie prawo do odmowy zrealizowania przelewu w momencie jakichkolwiek podejrzeń co do transakcji, zarówno w obliczu ewentualnego Prania Brudnych Pieniędzy jak i innej działalności przestępczej. Jednocześnie 1st Contact będzie zobowiązany do zgłoszenia w/w transakcji bez konieczności ujawnienia tego faktu klientowi.
Przekazanie fałszywych danych tożsamości lub kontaktowych równoznaczne jest z nadużyciem naszej usługi. Jesteśmy prawnie zobowiązani do zgłoszenia takiego wykroczenia odpowiednim organom wobec czego mogą Państwo być poddani dochodzeniu.
1st Contact nie będzie angażował się we współpracę z kimkolwiek podejrzanym lub uczestniczącym w Praniu Brudnych Pieniędzy lub w sytuacji, kiedy fundusze pochodzą z nielegalnych źródeł

Historia polskiego ustawodawstwa w zakresie przeciwdziałania praniu pieniędzy.
Pierwsze uregulowania prawne pojawiły się na początku lat dziewięćdziesiątych. Jednakże uregulowania te miały jedynie fragmentaryczny charakter i obejmowały tylko sektor bankowy. Ponadto, w tym okresie pranie pieniędzy nie było spenalizowane co znacznie utrudniało a wręcz uniemożliwiało walkę z tym zjawiskiem.
Historia ustawodawstwa:
1.    Zarządzenie nr 16/92 Prezesa Narodowego Banku Polskiego z dnia 1 października 1992 r. w sprawie zasad postępowania banków w razie ujawnienia okoliczności wskazujących na lokowanie w banku środków pieniężnych lub innych wartości majątkowych pochodzących z przestępstwa lub mających z nim związek oraz przy dokonywaniu wpłat gotówkowych przekraczających określoną kwotę wydane na podstawie art. 100 ust. 5 pkt 2 i 3 prawa bankowego.

(Zdefiniowało pranie pieniędzy, wprowadziło obowiązkową rejestracje danych; kontrowersyjne ze względu na brak jasnej wykładni postanowień zarządzenia i jednolitej interpretacji tekstu, także w zakresie definicji wpłaty).
2.    Zarządzenie Nr C/2/I/94 Prezesa Narodowego Banku Polskiego z dnia 17 stycznia 1994 r. w sprawie przeciwdziałania wykorzystywaniu działalności jednostek organizacyjnych NBP do wykonywania czynności mających na celu ukrycie pochodzenia środków pieniężnych z przestępstwa lub mających związek z przestępstwem, wydane na podstawie art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1989 r. o Narodowym Banku Polskim.

(Załącznikiem do zarządzenia była instrukcja wskazująca na sposób realizacji zarządzenia 16/92 przez jednostki organizacyjne NBP, wprowadzająca ponadto zasady prowadzenia kontroli realizacji zarządzenia Prezesa)

Ludność Polski Wschodniej jest najbardziej w kraju zróżnicowana etnicznie i kulturowo. Mieszkające tu mniejszości narodowe i religijne: Litwini, Białorusini, Ukraińcy, Tatarzy, zachowują swoją kulturę, obyczaje i religie. Na obszarze Polski Wschodniej zachodzi proces zmniejszania się liczby ludności. W latach 2000-2005 liczba mieszkańców zameldowanych na stałe w województwach Polski Wschodniej zmniejszyła się o ponad 57 tys. mimo iż przyrost naturalny w skali całego makroregionu (choć nie we wszystkich województwach) był wyraźnie dodatni. Średnioroczna wartość tego wskaźnika wyrażona w promilach kształtowała się w tym okresie czasu na poziomie od 4,0 w województwie podkarpackim i 3,3 w warmińsko-mazurskim do -1,3 w lubelskim i -2,8 w świętokrzyskim. Oficjalne dane dotyczące zmian poziomu zaludnienia poszczególnych województw nie ukazują rzeczywistego stanu sytuacji w tym zakresie, gdyż są oparte na bazie meldunkowej. W rzeczywistości zaludnienie województw Polski Wschodniej jest znacznie niższe, gdyż w ostatnich latach miał miejsce, nierejestrowany odpływ ludności, skierowany do głównych ośrodków w Polsce oraz za granicę.
Najnowsze wiarygodne dane o skali emigracji na pobyt czasowy pochodzą z Narodowego Spisu Powszechnego Ludności i Mieszkań 2002 (rys. 6). Wg tych danych w 2002 r. na ponad 2 miesięcznym pobycie za granicą przebywało ponad 786 tys. stałych mieszkańców Polski, z czego z terytorium Polski Wschodniej pochodziło aż 214 tys. osób, czyli 27,2% w skali ogólnopolskiej. Z obszaru Polski Wschodniej najwięcej osób wyjechało z województwa podkarpackiego (77 tys.), podlaskiego (55 tys.) i warmińsko-mazurskiego (33 tys.). W przeliczeniu na 1 000 osób najwyższy odsetek przebywających czasowo za granicą stanowili mieszkańcy województwa podlaskiego (45,5 – 2 miejsce w kraju, po opolskim), a następnie podkarpackiego (36,7 – 3 miejsce w kraju) i warmińsko-mazurskiego (22,9 – 6 miejsce w kraju).
Jednym z podstawowych powodów emigracji jest chęć znalezienia atrakcyjnej pracy. W szerszym znaczeniu, chodzi o stworzenie jakościowo najlepszych warunków życia. Pod względem wysokości miesięcznych dochodów rozporządzalnych na osobę w gospodarstwach domowych województwa Polski Wschodniej znajdują się na ostatnich miejscach (rys. 7), przy czym dystans pomiędzy nimi, a pozostałą częścią kraju stale powiększa się (dochody mieszkańców Polski Wschodniej są o 10-20% niższe niż średnia krajowa). Z kolei liczba osób korzystających ze świadczeń pomocy społecznej na 10 tysięcy ludności przekracza średnią krajową jest ona szczególnie wysoka w województwie warmińsko-mazurskim, które cechuje wysoki wskaźnik bezrobocia.
W strukturze wiekowej ludności widoczne jest postępujące starzenie się społeczeństwa. Znacząco maleje udział dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat i nieco wzrasta udział ludności w wieku emerytalnym. Wzrost udziału ludności w wieku produkcyjnym nie może być interpretowany korzystnie, ponieważ w tej grupie ludzi zdecydowanie najszybciej zwiększa się liczba osób w wieku niemobilnym (45-59 lat dla kobiet i 45-64 lata dla mężczyzn), co oznacza, że w ciągu najbliższych lat nastąpi znaczne powiększenie się udziału ludności w wieku poprodukcyjnym. Już obecnie problem starzejącego się społeczeństwa jest najbardziej widoczny w województwach: podlaskim i lubelskim; w najmniejszym stopniu dotyczy on województw: warmińsko-mazurskiego i podkarpackiego.
Poziom wykształcenia mieszkańców Polski Wschodniej jest nieco niższy od średniej krajowej, ale uwagę zwracają różnice pomiędzy województwami. Ogółem w Polsce Wschodniej w 2002 r. 8,9% mieszkańców (populacji w wieku powyżej 12 lat) posiadało wykształcenie wyższe (średnia w kraju 9,9%). W najlepszej sytuacji znajduje się województwo lubelskie (6 lokata w kraju ze wskaźnikiem na poziomie 9,4%). W dalszej kolejności znalazły się województwa podlaskie i świętokrzyskie, zajmujące odpowiednio miejsca 9 i 10. Ostatnie dwa województwa – podkarpackie i warmińsko-mazurskie charakteryzują się wskaźnikami na poziomie odpowiednio 8,5% i 8,3% co daje im 12 i 13 miejsce w kraju. Znacznie słabsze lokaty uzyskują województwa Polski Wschodniej w przypadku analizy wykształcenia na poziomie średnim zawodowym. Ponownie najlepsze było lubelskie, a za nim podlaskie (7 i 9 miejsce w kraju), ale pozostałe trzy województwa zajmują jedne z ostatnich miejsc w kraju (w gorszej od nich sytuacji było jedynie województwo opolskie). Na tle zaprezentowanych różnic w poziomie wykształcenia oraz uwzględniając dane na temat sytuacji na rynku pracy można sformułować tezę, iż wciąż brakuje specjalistów, na których popyt przewyższa podaż (dane o bezrobociu i ofertach pracy). Niedopasowanie w tym zakresie sięga 1-1,5 punktu procentowego.

Jednostka statystyczna- elementy składowe zbiorowości poddawane bezpośredniej obserwacji lub pomiarowi (obiekt badania).
Zbiorowość (populacja) generalna- wszystkie elementy, będące przedmiotem badania, co do których formułowane są wnioski ogólne.
Zbiorowość próbna (próba)- podzbiór populacji generalnej, obejmujący część jej elementów- wybranych w określony sposób. Próba podlega badaniu statystycznemu, a w wyniku jest uogólniany na zbiorowość generalną.
Badanie statystyczne- ogół prac mających na celu poznanie struktury określonej zbiorowości statystycznej.
Obserwacja statystyczna- proces zbierania informacji statystycznej.

Cechy statystyczne
Cechy statystyczne- właściwości charakteryzujące jednostki statystyczne (obiekty)
Cechy stałe- są wspólne dla wszystkich jednostek danej zbiorowości i nie podlegają badaniu, a jedynie decydują o zaliczeniu jednostki do określonej zbiorowości:
Rzeczowe- właściwości, które charakteryzują określony zbiór osób, rzeczy lub zjawisk
Przestrzenne- właściwości, które charakteryzują miejsce badania
Czasowe- jaki okres obejmuje badanie lub w jakim momencie się ono odbywa.

Cech zmienne- są to właściwości, które różnią poszczególne jednostki statystyczne (głównie one podlegają obserwacji):
Mierzalne- (ilościowe, kwantytatywne, zmienne)- właściwości które można zmierzyć i wyrazić za pomocą odpowiednich jednostek fizycznych (np. w kilogramach, centymetrach) zalicza się również do nich cechy quasi- ilościowe (porządkowe), kwantyfikują natężenie badanej właściwości przedstawionej w sposób opisowy, porządkując w ten sposób zbiorowość (np. oceny studentów: bdb, db, itp.)
Skokowe (dyskretne)- przyjmują skończony lub przeliczalny zbiór wartości na danej skali liczbowej, najczęściej jest to zbiór liczb całkowitych dodatnich (np. liczba osób w rodzinie, liczba usterek, itp.)
Ciągłe- mogą przyjąć każdą wartość z określonego przedziału liczbowego, przy czym liczba miejsc po przecinku jest uzależniona od dokładności dokonywanych pomiarów(np. waga detalu)

W przypadku badań zbiorowości wielowymiarowych zmienne (cechy mierzalne) dzielimy na:
Stymulanty- te cechy, których wyższe wartości pozwalają zakwalifikować daną jednostkę statystyczną jako lepszą z punktu widzenia realizowanego badania
Dominanty- cechy, których wysokie wartości świadczą o niskiej pozycji jednostki w zbiorze.
Niemierzalne- (jakościowe, kwalitatywne)- zwykle określone słownie (np. płeć)
 

Ważną drogą transportu pestycydów, są opady atmosferyczne, które w znacznej mierze powiększają obszar skażenia zbiornika wodnego. Skażeniu ulegają również organizmy żyjące w tym zbiorniku tj. ryby, skorupiaki. Znaczne ilości tych związków stwierdzono w tkankach ludzkich oraz w glebie. Są to związki które możemy podzielić pod względem trwałości w środowisku na:
•    bardzo trwałe <18m-cy
•    trwałe > 18m-cy
•    nietrwałe >6m-cy
•    szybko znikające do 3m-cy
Rozkład pestycydów zachodzi na drodze biochemicznej (działalność bakterii), fitochemicznej (rozkład pod wpływem światła słonecznego), chemiczne (utlenianie, redukcja).
W wielu przeprowadzonych badaniach, stwierdzono iż produkty rozpadu mogą być bardziej toksyczne niż związek wyjściowy. Wiele pestycydów posiada zdolność „bioakumulacji” w organizmach żywych, może to doprowadzić do biologicznego zwielokrotnienia pestycydów przez działanie łańcucha pokarmowego. Szczególnie niebezpieczne jest to dla ogniw znajdujących się na końcu łańcucha pokarmowego, takich jak drapieżnik i człowiek. W raz z pokarmem przyjmują dużą dawkę wzbogaconych zanieczyszczeń. Pestycydy stanowią jedną z najbardziej toksycznych grup, z jakimi człowiek ma kontakt. Ich toksyczność wobec organizmów żywych jest bardzo różna, zależna od samego organizmu w warunkach środowiskowych oraz rodzaju, formy, i sposobu podawania pestycydu. Pomimo iż  nowoczesny przemysł wprowadza do produkcji coraz mniej toksyczne środki ochrony roślin, to niestety nie wyprodukowano do tej pory preparatu , który byłby całkowicie nieszkodliwy dla zdrowia ludzi i zwierząt. Uważam więc, że powinniśmy zwracać szczególną uwagę na to jakie środki ochrony roślin stosujemy. To one  w głównej mierze są odpowiedzialne za nasz stan zdrowia, większość z nich jest rakotwórcza .Niestety w dzisiejszych czasach producenci żywności stawiają na ilość i  dobrą jakość , nie zważając na to jak niekorzystny wpływ ma to na nasze zdrowie. Zapamiętajmy „pestycydy są szczególnie niebezpieczne dla naszego zdrowia”.