W 2004 r. wzrost PKB wyniósł 5,3% i był najwyższy od siedmiu lat, co wynikało głównie z „impulsu integracji” i związanego z tym wzrostu popytu wewnętrznego i zewnętrznego. W 2005 r. nastąpiło osłabienie tempa wzrostu gospodarczego do 3,5%. PKB w przeliczeniu na mieszkańca, liczony wg parytetu siły nabywczej, osiągnął połowę przeciętnej UE-25 (11,7 tys. EUR).
W 2006 r. w gospodarce polskiej nastąpiło ożywienie. W I półroczu 2006 r PKB zwiększył się o 5,4%.
Najwyższy poziom rozwoju, mierzony wskaźnikiem PKB na mieszkańca, osiąga województwo mazowieckie (155% średniej krajowej w 2003 r). PKB na mieszkańca tego województwa wynosi 72,8% średniej UE-25 i jest zbliżony do poziomu biedniejszych regionów krajów europejskich – np. niektórych terenów Niemiec Wschodnich lub południowych Włoch. Obszar o najniższym PKB na mieszkańca obejmuje pięć województw leżących w północno-wschodniej i południowo-wschodniej części kraju: lubelskie, podkarpackie, podlaskie, świętokrzyskie oraz warmińsko-mazurskie. PKB per capita najsłabszych gospodarczo województw stanowi 33-37% średniej rozszerzonej UE. Poziom ich rozwoju gospodarczego jest wyraźnie niższy od poziomu obserwowanego w najbiedniejszych regionach Grecji, Portugalii i Hiszpanii w momencie akcesji tych krajów do UE.
Rok 2005 był drugim kolejnym rokiem wzrostu roli inwestycji jako czynnika
kształtującego dynamikę PKB. Nakłady brutto na środki trwałe zwiększyły się o 6,5%, ale stopa inwestycji w gospodarce narodowej wynosiła zaledwie 18,2%, wobec 23,7% w roku 2000. Obecnie obserwuje się silne ożywienie inwestycyjne. W I półroczu 2006 r. nakłady te zwiększyły się, w porównaniu z I półroczem 2005 r, o 11,4%, tj. w skali nie notowanej od 1998 roku.
Oceniając dynamikę procesów inwestycyjnych, należy zwrócić uwagę, że wiele przedsiębiorstw przetwórstwa przemysłowego nasiliło przedsięwzięcia prorozwojowe w okresie przedakcesyjnym i bezpośrednio po akcesji (łącznie w latach 2003-2004 wzrost inwestycji w tym przemyśle w przedsiębiorstwach zatrudniających powyżej 49 osób wyniósł prawie 34%), co pozwoliło na dostosowanie się do norm i standardów obowiązujących w UE oraz na sprostanie zwiększonemu po akcesji popytowi, głównie z krajów unijnych. W 2005 r. tempo wzrostu inwestowania w tych przedsiębiorstwach zmniejszyło się do około 4,5%.
Wzrostowi działalności prorozwojowej sprzyja transfer kapitału zagranicznego w formie inwestycji bezpośrednich. Polska jest dobrze oceniana jako miejsce potencjalnych inwestycji. Atutem jest m.in. relatywnie niska stawka podatku CIT oraz tania i fachowa siła robocza. Bezpośrednie inwestycje zagraniczne w 2005 r. osiągnęły 9,6 mld USD, a ich zakumulowana wartość na koniec 2005 r – ponad 90 mld USD. W I półroczu 2006 r. napływ inwestycji bezpośrednich sięgnął już 5,8 mld USD, a więc był o prawie 25% wyższy niż przed rokiem.
Istotnym czynnikiem wzrostu gospodarczego pozostawał handel zagraniczny,     przy czym – pomimo niekorzystnych uwarunkowań kursowych – dynamika     eksportu towarów szósty rok z rzędu wyraźnie wyprzedzała dynamikę ich  importu. W rezultacie nastąpiła dalsza redukcja ujemnego salda wymiany Towarzyszyły temu korzystne zmiany w strukturze towarowej. W 2005 r, w porównaniu do 2004 r, eksport (w ujęciu rzeczowym, w EUR) zwiększył się o 19,6% podczas gdy import o 13,8%. W ciągu ostatnich 5 lat eksport wzrósł ponad 2-krotnie, a import o ponad 50%. W I półroczu 2006 r. nastąpiło dalsze przyspieszenie dynamiki obrotów, przy czym eksport zwiększył się, w porównaniu z I półroczem 2005 r, o 24,2%, a import – o 22,7%.
Tendencje w wymianie towarowej znalazły potwierdzenie w danych bilansu płatniczego. Deficyt na rachunku bieżącym w relacji do PKB zmniejszył się do 1,7%. Rok 2005 był więc piątym, z wyjątkiem 2004 r, kolejnym rokiem ograniczania nierównowagi zewnętrznej kraju.

Pojęcie ustania stosunku pracy
Obejmuje :
rozwiązanie stosunku pracy – następstwo czynności prawnej (oświadczenia woli) jednej lub obydwu stron stosunku pracy. Katalog czynności powodujących rozwiązanie stosunku pracy z art.30Kp (Art. 30. § 1. Umowa o pracę rozwiązuje się:
1) na mocy porozumienia stron,
2) przez oświadczenie jednej ze stron z zachowaniem okresu wypowiedzenia (rozwiązanie umowy o pracę za wypowiedzeniem),
3) przez oświadczenie jednej ze stron bez zachowania okresu wypowiedzenia (rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia),
4) z upływem czasu, na który była zawarta,
5) z dniem ukończenia pracy, dla której wykonania była zawarta.) ma charakter ZAMKNIETY , czyli nie może zostać rozwiązany przez podjecie innych czynności prawnych niż wymienione w tym przepisie( np. zerwanie umowy o prace)
wygaśnięcie – jest to ustanie stosunku pracy z mocy zdarzenia określonego w Kodeksie Pracy oraz w przepisach szczególnych , innego niż czynność prawna . Zdarzenia powodujące wygaśnięcie stos. pracy są określone w przepisach prawa pracy wyczerpująco. Skutki tego nie mogą wywołać innego zdarzenia.
Wyłączenie woli stron w ustanawianiu podstaw prawnych ustania stosunku pracy.

Rozwiązanie stosunku pracy na mocy porozumienia stron
dochodzi do skutku , przez zgodne oświadczenie woli pracownika i pracodawcy. Jest to wiec umowa miedzy pracownikiem a pracodawcą, mają tu zastosowanie przepisy kodeksu cywilnego ( Art. 300. W sprawach nie unormowanych przepisami prawa pracy do stosunku pracy stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego, jeżeli nie są one sprzeczne z zasadami prawa pracy. ). Nie ma tu ograniczeń terminami i zakazami . Strony mogą dokonać rozwiązania stosunku pracy za porozumieniem stron w każdym , uzgodnionym terminie , w szczególności – natychmiast. Jeżeli strony nie określiły terminu rozwiązania stosunku pracy, to rozwiązuje się on w dacie zawarcia porozumienia. Dopuszczalne jest też ustalenie terminu poprzez wskazanie wskazanie określonego zdarzenia przyszłego, o ile jest ono pewne, a może podlegać jedynie przesunięciu.
Szczególnym przypadkiem rozwiązania stosunku pracy za porozumieniem stron jest przejście pracownika do nowego pracodawcy na podstawie porozumienia pracodawców . Chodzi o porozumienie pracodawców z pracownikiem , którego skutkiem jest rozwiązanie stosunku pracy za porozumieniem stron z dotychczasowym pracodawcą oraz nawiązanie stosunku pracy z nowym .

FORMA POROZUMIENIA STRON

brak zastrzeżenia formy pisemnej w art. 30Kp, oznacz to ,że może być stosunek pracy rozwiązany nie tylko na mocy porozumienia zawartego ustnie, ale także na skutek porozumienia dorozumianego , czyli zachowań stron , z których wynika wola rozwiązania stosunku pracy. Umowę o pracę na czas określony można rozwiązać na mocy porozumienia stron przez czynności konkludentne. Zgoda pracownika na powołanie go na stanowisko u dotychczasowego pracodawcy stanowi domniemanie wyrażenia woli rozwiązania w drodze porozumienia stron wcześniej nawiązaną umowę o pracę.

Autor analizuje opracowanie A. Sobczyka pt. „Wynagrodzenie a rozkład czasu pracy” (PiZS z 2005 r. Nr 4), zamieszczone w części „Wykładnia i praktyka” sugerujące, jakoby w myśl poprawnej wykładni prawa, nie istniała instytucja miesięcznego gwarancyjnego wynagrodzenia za pracę. Wykładnię tę poddano szczegółowej krytycznej analizie, wykazując nie tylko brak podstaw normatywnych dla prezentowanej tezy ale także negatywne skutki praktyczne w razie jej zastosowania.
W artykule pt. „Wynagrodzenie a rozkład czasu pracy”, A. Sobczyk w interesujący sposób polemizuje z poglądami E. Szemplińskiej i moimi na temat relacji czas pracy a wynagrodzenie za pracę, koncentrując zainteresowania na braku konieczności wypłacania pracownikowi w każdym miesiącu pracy wynagrodzenia odpowiadającego pełnemu wymiarowi czasu pracy (por. A. Sobczyk „Wynagrodzenie a rozkład czasu pracy” PiZS 2005 Nr 4).
Punktem wyjścia wywodów jest oczywiście zatrudnienie pracownika w pełnym wymiarze czasu pracy, chociaż z tekstu artykułu jednoznacznie to nie wynika.
Odnieść można wrażenie, że autor poszukuje usilnie argumentów pozaprawnych (np. ekonomicznych) uzasadniających twierdzenie, że wypłacane przez pracodawcę wynagrodzenie za pracę nie musi odpowiadać pełnemu miesięcznemu wymiarowi czasu pracy.
Głównym logicznym argumentem jest twierdzenie, w części nie pozbawione racji, iż ustawodawca po to uelastycznia przepisy o czasie pracy aby dać pracodawcom swobodę w dokonywaniu stosownego do potrzeb organizacyjnych rozkładu czasu pracy.
Wywody opracowania są jednak specyficzne i nietypowe, gdyż skoncentrowano się w nich na drugorzędnych w rzeczywistości aspektach sprawy, pomijając kwestie zasadnicze, wynikające z treści zawartej przez strony stosunku pracy umowy o pracę.
Forsowany kierunek uelastycznienia przepisów o czasie pracy powinien stwarzać możliwość nie tylko potrzebnego dla pracodawcy rozkładu czasu pracy ale także odpowiednie rozłożenie w czasie należnego pracownikowi wynagrodzenia za pracę, jednakże sama idea uelastyczniania nie może pomijać rzeczywistych typowych treści umów o pracę.
Jak dotychczas, w typowo zawieranych umowach o pracę, strony umawiają się na zatrudnienie pracownika w pełnym wymiarze czasu pracy i odpowiadające temu pełnemu wymiarowi czasu pracy wynagrodzenie.
W sytuacji, gdy pracownik otrzymuje wynagrodzenie miesięczne w kwocie stałej np. 2.000.- zł., oznacza, to ekwiwalent za pracę w pełnym wymiarze czasu pracy w każdym miesiącu. Oczywiście, że ten pełny wymiar czasu pracy może być w każdym miesiącu inny, co wynika ze zróżnicowania liczby dni koniecznych do przepracowania.
Pracownik zatrudniony w lutym, mającym 28 dni kalendarzowe, otrzyma dlatego takie samo wynagrodzenie, jak zatrudniony w marcu, który to miesiąc ma 31 dni kalendarzowych i w którym będzie z natury rzeczy więcej dni roboczych niż w lutym. Pełny wymiar czasu pracy w skali miesięcznej musi być jednak konkretnie wyliczony i stosowany do wszystkich jednakowo, bo w przeciwnym razie nie istniałby punkt odniesienia, wedle którego wynagrodzenie miesięczne pracownikowi przysługuje.
Zawierając umowę w pełnym wymiarze czasu pracy, pracownik zobowiązuje się pracować w danym miesiącu tyle, ile ten pełny wymiar czasu pracy w skali miesiąca wynosi. W rezultacie jego gwarancyjnym, umownym wynagrodzeniem jest kwota odpowiadająca liczbie godzin pracy przewidzianych do przepracowania w pełnym wymiarze czasu pracy w danym miesiącu pomnożona przez ustaloną w umowie stawkę godzinową.
Bez przyjęcia tego oczywistego założenia, każdy sposób obliczania należnego pracownikowi wynagrodzenia nie prowadziłby do poprawnego rezultatu. Pracownik umawiający się na stawkę godzinową, w zatrudnieniu w pełnym wymiarze czasu pracy, musi bowiem też posiadać jakąś kwotę gwarancyjnego wynagrodzenia, która wynika z treści zawartej umowy o pracę.
Istnieje w związku z tym potrzeba ustalenia w świetle treści zawartej umowy o pracę, jak strony ukształtowały wynagrodzenie gwarancyjne pracownika.

I. Definicje TELEPRACY:
1)    Telepraca – jest to praca wykonywana z dala od siedziby firmy, biura. Polega ona na wykorzystywaniu nowoczesnych narzędzi telekomunikacji sieci komputerowych, szybkich transmisji danych czy telefonii komórkowej. Najogólniej mówiąc jest to praca zdalna, na odległość, w dowolnych warunkach, w dowolnym miejscu i czasie.
2)    Telepraca – „metoda organizowania i wykonywania pracy, w którym pracownik pracuje poza miejscem pracy pracodawcy przez znaczną część swojego czasu pracy dostarczając do pracodawcy wyniki (rezultaty) pracy przy wykorzystaniu technologii informacyjnych oraz technologii przekazywania danych, zwłaszcza Internetu” /definicja wg Komisji Europejskiej/
3)    Telepraca – „jest nią każdy rodzaj zastępowania podróży związanych z pracą techniką informatyczną (np. telekomunikacją i komputerem); przemieszczenie pracy do pracowników zamiast pracowników do pracy” /definicja wg Jack’a Nilles’a /

II. Terminologia wynikająca z faktu powstania telepracy:
1)    Telepracownik – to osoba, która wykonuje pracę na odległość
2)    Telecentrum – to miejsce, gdzie pracownik posiada lub wynajmuje stanowisko do telepracy z odpowiednim wyposażeniem (komputer, łącze internetowe); istnieją także telecentra komercyjne, utrzymywane przez firmy lub tworzone przez samych telepracowników;
3)    Telechata – telecentrum, którego oferta jest skierowana do lokalnej społeczności, zlokalizowane na terenach zurbanizowanych i wiejskich, o słabo rozwiniętej infrastrukturze teleinformatycznej;
4)    Off-shore telework – przeniesienie wykonywania pracy za granicę w celu wykorzystania różnic w wysokości wynagrodzenia za pracę (np. firma w Anglii zleca wykonanie zadania pracownikowi w Indiach)

III. Historia i geneza telepracy
Pojęcie telepracy jest pojęciem stosunkowo nowym. Sam termin „telework” został użyty po Ra pierwszy w 1972 roku przez Jacka Shiffaba ba  lamach gazety :Washington Post” i od tego czasu wszedł do powszechnego użycia w krajach anglojęzycznych. Jack M. Nilles, uznawany za twórcę telepracy, podkreśla, ze zaczęło się od pytania, jakie kiedyś zadał mu pewien człowiek: „Jeżeli ludzie potrafią stanąć na księżycu, to dlaczego nie potrafią poradzić sobie z korkami ulicznymi?”. Analiza problemu doprowadziła go do innego pytania: „czy wszyscy musimy chodzić do pracy, skoro istnieją możliwości techniczne, które powalają większości z nas na wykonywanie wielu prac w domu lub w jego pobliżu?”. Z tego punktu widzenia podstawową przyczyną stosowania telepracy było podatkowo dążeniem do ograniczenia korzystania ze środków transportu przez pracowników, zastępując je telekomunikacją, która umożliwia przesyłanie efektów pracy zamiast fizycznego przemieszczania ludzi mających tę pracę wykonać.
 

• budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością
• maszyny, urządzenia i środki transportu
• inne przedmioty o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok.

Środki trwałe należy najpóźniej w momencie przekazania do użytkowania ujmować w ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych (dalej ewidencja).

Jeżeli jednak wartość początkowa środka trwałego nie przekracza 3500 zł, koszt nabycia lub wytworzenia takiego środka trwałego można w miesiącu przekazania do użytkowania zaliczyć jednorazowo do kosztów uzyskania przychodów. Wtedy nie ujmuje się go już w ewidencji.

Kwestie dotyczące środków trwałych opisane są zarówno w ustawie pdof jak i pdop – ponieważ opisy są bardzo zbliżone, dla wygody będziemy się posługiwać ustawą pdof (o podatku dochodowym od osób fizycznych).

Ustalanie wartości początkowej środka trwałego nabytego w drodze kupna

Jeżeli nabyłeś środek trwały w drodze kupna, za wartość początkową uważa się cenę jego nabycia. Za cenę nabycia uważa się natomiast kwotę należną zbywcy, powiększoną o koszty związane z zakupem naliczone do dnia przekazania środka trwałego lub wartości nie materialnych i prawnych do używania, a w szczególności o koszty transportu, załadunku i wyładunku, ubezpieczenia w drodze, montażu, instalacji i uruchomienia programów oraz systemów komputerowych, opłat notarialnych, skarbowych i innych, odsetek i prowizji.

W przypadku importu cena nabycia obejmuje cło i podatek akcyzowy od importu składników majątku. Jeżeli jesteś podatnikiem podatku VAT, kwoty o których mowa powyżej zmniejsza się o kwotę podatku naliczonego (czyli tego, o który pomniejszasz swój podatek należny), z wyjątkiem przypadków gdy zgodnie z odrębnymi przepisami nie przysługuje Ci obniżenie kwoty należnego podatku o podatek naliczony albo zwrot różnicy podatku w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług.

Przykład: Postanowiłeś zakupić komputer do firmy. Zestaw kosztował 3400 zł netto, jego instalacja i montaż 120 zł. Na fakturze zakupu widnieją następujące pozycje:
Komputer – 2600 zł
Monitor – 500 zł
System operacyjny – 300 zł
Razem – 3400 zł
Instalacja i montaż – 120 zł
Kwota faktury netto: 3520 zł.
 

Negocjacje to każda rozmowa, której celem jest uzgodnienie stanowiska, czyli porozumienie się i uzyskanie od innych tego, czego od nich chcemy.

Celem negocjacji jest osiągnięcie porozumienia, a więc znalezienie wspólnego rozwiązania, zwanego też consensusem. W drodze negocjacji strony osiągają korzystne rozwiązania nawet w przypadku konfliktu interesów.

Przedmiotem negocjacji w sferze gospodarczej są najczęściej transakcje kupna-sprzedaży produktów, umowy o świadczenie usług, warunki pracy i płac, zadania do wykonania, a szczególnie dodatkowe i nowe, spory i konflikty, reorganizacje, a także takie sprawy jak np. dodatkowe ubezpieczenia, założenia organizacji, postulaty kierowane do organów zarządzających.

Podmiotami negocjacji są przeprowadzające je osoby. Mogą to być pojedynczy negocjatorzy reprezentujący dwie lub więcej stron, albo zespoły negocjacyjne występujące w imieniu stron, a nawet wszyscy zainteresowani. Są przypadki, że z jednej strony występuje jedna osoba, np. dyrektor przedsiębiorstwa lub jego przedstawiciel, a z drugiej strony zespół reprezentujący załogę.

Członkowie zespołu powinni mieć wyznaczone role, a szczególnie lidera, sekretarza-protokolanta, specjalistów od poszczególnych spraw. Zespół może też korzystać z ekspertów, np. prawników, rzeczoznawców, biegłych. W negocjacjach należy stosować określone zasady, a mianowicie:

• Oddzielanie problemu od ludzi za nim stojących;
• Koncentrowanie się na zadaniach, a nie na prezentowanych poglądach;
• Szukanie korzyści dla wszystkich stron;
• Stosowanie obiektywnych kryteriów.

Oddzielanie problemu od ludzi za nim stojących związane jest z emocjami, jakie wywołuje rozstrzygany problem. Emocje na ogół odgrywają negatywną rolę w negocjacjach. Ludzie patrzą na problem i jego rozwiązanie z dogodnego dla siebie punktu widzenia. Powoduje to niezgodną z faktami interpretacje, przeinaczania wypowiedzi itp., w efekcie nerwową atmosferę, która nie sprzyja porozumieniu. Ludzie zaczynają się kłócić, zamiast negocjować. Uczestnicy negocjacji stają się przeciwnikami, wrogami. Nie należy więc wiązać ludzi z określonym problemem, ponieważ powoduje to komplikacje. Aby obiektywnie rozpatrzyć problem, niezbędna jest merytoryczna dyskusja, bezstronne przedyskutowanie problemu, nie sugerowanie się ludźmi stojącymi za takim czy innym rozwiązaniem.

Szkodami związanymi z ryzykami bankowymi są przestępstwa popełniane na niekorzyść banku, są to m.in. napady rabunkowe, kradzieże, oszustwa popełniane przez pracowników, fałszerstwa, wyłudzanie kredytów czy przestępstwa komputerowe.
Banki, z uwagi na to, że przechowują pieniądze, od dawna przyciągały amatorów łatwego zarobku. Kryminalistycy zajmujący się ochroną banków od kilku lat przewidywali, że staną się one przedmiotem aktywnych zamachów przestępczych. ¦świadczyły o tym światowe przejawy przestępczości, zarówno tej wyrafinowanej tzw. "intelektualnej" – wyrażającej się w niezauważalnych na pierwszy rzut oka kombinacjach z zabezpieczonymi, na wszystko podobno odpornymi systemami informatyki wewnątrzbankowej, jak i prymitywnej, często gwałtownej, z bronią w ręku, gazem czy łomem, atakującej i grabiącej gotówkę bankową. Nierzadko po drodze do łupu ofiarą złoczyńców padały osoby, które celowo lub przypadkowo stanęły im na drodze bądź tylko były w pobliżu.
Obiektem zainteresowań są najczęściej małe banki spółdzielcze lub też placówki dużych banków, które są najsłabiej zabezpieczone.
W ocenie fachowców, ogólna skuteczność podejmowanych bezpośrednio po sygnale o wydarzeniu, policyjnych działań zaporowych, blokadowych, nie jest niestety wysoka. Także ostateczna wykrywalność podejrzanych o napady na banki nie jest doskonała, ponieważ toczą się jeszcze postępowania przygotowawcze w celu udoskonalenia tej procedury. Wszystkie te fakty świadczą zatem o słabości policji jako organu ścigającego przestępców. Zatem jedynym sposobem ochrony przed przestępczością dla banków wydaje się być ubezpieczenie.
Kolejnym ryzykiem bankowym, z którym spotykają się polskie banki jest kradzież z włamaniem..
Cechą charakterystyczną włamań bankowych są wysokie straty w komputerach, technicznych środkach zabezpieczających i sygnalizacyjno-alarmowych. Dla organów nadzoru bankowego sygnałem alarmowym powinny być, powtarzające się informacje o organizatorsko -technicznych błędach fizycznej ochrony, zwłaszcza w niewielkich bankach, oszczędzających na środkach profilaktyki kryminalistycznej, bankowej. Podczas napadu bandyci dostają się z łatwością do przechowalni gotówki, nie działają bowiem urządzenia opóźniające otwieranie się drzwi tych pomieszczeń. Poza tym, istotnym faktem jest przechowywanie dość znacznego zapasu gotówki przez małe banki.
Coraz więcej strat ponoszą banki w wyniku fałszerstw i oszustw. Fałszerstwa te dotyczą zarówno środków pieniężnych, jak i różnych innych dokumentów takich jak: dowody osobiste, czeki, zaświadczenia o udzielenie kredytów itp.
Fałszerstwa środków pieniężnych sięgają już czasów starożytnych. Przypadek taki przytacza grecki historyk Herodot z V w. p.n.e. Opisuje on tyrana Polikratesa z wyspy Samos, który kazał wybić z ołowiu mnóstwo monet, pozłocić je, a następnie wręczyć oblegającym Samos Lacedemończykom. Ci przyjęli okup i odstąpili od oblężenia.
W 1991 roku Interpol wyliczył, że na 35 miliardów fałszywych dolarów kursujących po świecie na Polskę przypada około 5 milionów. Natomiast niemiecka policja utrzymuje, że 25% fałszywych marek pochodzi z Polski.
Jest oczywiste, że banki najbardziej narażone są na fałszerstwa środków pieniężnych. Jednak poważne skutki dla nich mogą nieść inne fałszerstwa, np. dowodu osobistego lub podpisu, czeku, a nawet wniosku kredytowego.
Za pomocą fałszywych dowodów osobistych czy podrobionego podpisu można wyłudzić od banku ogromne sumy pieniędzy. Innym przykładem przestępstwa tego typu jest przestępstwo popełnione w Szczecinie, które jest jednym z najbardziej oryginalnych w skali kraju. Kilka lat temu z prywatnego konta inwestora giełdowego zniknęło 27 miliardów starych złotych. Pieniądze leżały na rachunku inwestycyjnym biura maklerskiego Pomorskiego Banku Kredytowego. Złodziej podał się za właściciela rachunku, podstawił sfałszowane dokumenty i w workach wyniósł kilkadziesiąt miliardów.
Z ryzykiem fałszerstwa i oszustwa łączy się przestępstwo, z którym często mają doczynienia instytucje finansowe – wyłudzanie kredytów. Zazwyczaj przestępcy posługują się w tym celu sfałszowanymi dokumentami. Z udzielania kredytów bez dokładnego sprawdzenia kredytobiorcy zasłynął Bank Morski.

EURES (EURopean Employment Services – Europejskie Służby Zatrudnienia), jest siecią współpracy publicznych służb zatrudnienia i ich partnerów na rynku pracy, wspierającą mobilność w dziedzinie zatrudnienia na poziomie międzynarodowym i transgranicznym, w krajach Unii Europejskiej oraz Norwegii, Islandii i Szwajcarii.
Sieć EURES została powołana przez Komisję Europejską aby ułatwiać swobodny przepływ pracowników na terenie Europejskiego Obszaru Gospodarczego poprzez:
• międzynarodowe pośrednictwo pracy,
• informowanie na temat warunków życia i pracy w krajach członkowskich oraz sytuacji na rynkach pracy tych krajów.
EURES obejmuje 28 krajów: Austria, Belgia, Cypr, Republika Czeska, Dania, Estonia, Finlandia, Francja, Niemcy, Grecja, Węgry, Islandia, Irlandia, Włochy, Luksemburg, Litwa, Łotwa, Malta, Niderlandy, Norwegia, Portugalia, Polska, Republika Słowacka, Słowenia, Hiszpania, Szwecja, Szwajcaria, Zjednoczone Królestwo. Usługi EURES są skierowane do osób poszukujących pracy, zainteresowanych wyjazdem do innego kraju w celach pracy lub nauki oraz do pracodawców, którzy chcą prowadzić rekrutację pracowników z zagranicy.
Sieć EURES nastawiona jest na informowanie, doradztwo i wspomaganie poszukujących pracy z Europejskiego Obszaru Gospodarczego, którzy chcą pracować w innym kraju członkowskim oraz pracodawców, którzy chcą rekrutować pracowników z innych krajów członkowskich.
Do dyspozycji poszukujących pracy oraz pracodawców pozostają:
• baza ofert pracy pracodawców zainteresowanych rekrutacją pracowników z zagranicy,
• baza CV poszukujących pracy zainteresowanych pracą zagranicą
Przystąpienie Polski do Unii Europejskiej w dniu 1 maja 2004 roku, dało Polakom możliwość korzystania z nowej usługi rynku pracy jaką jest pośrednictwo międzynarodowe w ramach sieci EURES. Usługa ta, skierowana zarówno do pracowników jak i pracodawców, ma na celu ułatwienie mobilności pracowniczej w krajach EOG.

W Polsce działalność EURES jest regulowana ustawą o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy z dnia 20.04.2004 r. Ustawa ta:
• określa zadania publicznych służb zatrudnienia związane udziałem w sieci EURES,
• definiuje pojęcie usługi EURES,
• określa źródła finansowania EURES w Polsce,
• definiuje krajową kadrę EURES.

Tworzone będą warunki dla pobudzenia i wykorzystania wewnętrznych źródeł wzrostu, dla rozwoju przedsiębiorczości i podnoszenia poziomu technologicznego gospodarki. Konieczny jest wzrost nakładów na badania i rozwój.
Wzrost konkurencyjności i innowacyjności Polski będzie następował poprzez realizację następujących działań:
a) Tworzenie stabilnych podstaw makroekonomicznych rozwoju gospodarczego
Podnoszenie konkurencyjności gospodarki powinno następować przy Stabilna polityka stabilności makroekonomicznej, tworzącej sprzyjające warunki dla wzrostu. makro-Oznacza to wdrażanie takich mechanizmów ekonomiczno – finansowych, które ekonomiczna zmierzają do mobilizacji oszczędności krajowych i pobudzania inwestycji. Dla zachowania równowagi makroekonomicznej niezbędne są działania na rzecz finansów publicznych ukierunkowane na obniżenie deficytu sektora finansów publicznych i przeciwdziałanie dalszemu wzrostowi długu publicznego. Wymaga to inicjatyw prorozwojowych, zwiększających w efekcie dochody finansów publicznych oraz poprawiających wydolność fiskalną, a z drugiej strony – racjonalizacji wydatków publicznych i poprawy ich struktury. W celu zapewnienia stabilnych warunków gospodarowania istotne jest utrzymanie niskiego poziomu inflacji oraz salda na rachunku obrotów bieżących ograniczającego wahania kursów walutowych, co powinno wpłynąć na korzystny poziom stóp procentowych. Realizacja kryteriów z Maastricht powinna w przyszłości umożliwić przystąpienie Polski do strefy euro. Akcesja do Unii Gospodarczej i Walutowej przyniesie istotne korzyści dla gospodarki kraju, poszczególnych podmiotów i obywateli oraz wpłynie na kształtowanie korzystnego wizerunku Polski w otoczeniu międzynarodowym, zwłaszcza wśród inwestorów zagranicznych, w tym na zwiększenie wiarygodności kredytowej. Do czasu wejścia do strefy euro, polityka gospodarcza powinna wykorzystywać możliwości prowadzenia samodzielnej polityki monetarnej i polityki fiskalnej na rzecz rozwoju i modernizacji gospodarki, w ramach określonych przez Program Konwergencji.
b)    Rozwój przedsiębiorczości
    Rozwój przedsiębiorczości będzie kreowany poprzez tworzenie przyjaznego
otoczenia prawnego, finansowego oraz instytucjonalnego przyczyniającego pobudzających się do powstawania i wzrostu przedsiębiorstw, zwłaszcza małych i średnich oraz kształtowania postaw przedsiębiorczych i innowacyjnych. Wspomaganie konkurencyjności gospodarki, wzrostu gospodarczego oraz zmian struktury gospodarczej wymaga m.in. wspierania przedsiębiorstw w zakresie tworzenia i wdrażania innowacji produktowych, procesowych i organizacyjnych. W tym celu przewiduje się poprawę warunków funkcjonowania przedsiębiorców – większą swobodę podejmowania działalności w efekcie kształtowania bardziej przyjaznych regulacji systemowych (uproszczenie prawa i procedur administracyjnych, obniżanie kosztów działalności gospodarczej (w tym pozapłacowych kosztów pracy), ułatwienia w dostępie do technologii i kapitału. Podejmowane będą działania na rzecz rozwoju rynku pieniężnego i kapitałowego w celu stworzenia dogodnych warunków dla finansowania przedsiębiorczości. Pobudzaniu przedsiębiorczości będzie także służyć łatwiejszy dostęp do wysokiej jakości usług świadczonych przez instytucje otoczenia biznesu, ułatwienie możliwości finansowania inwestycji, działania na rzecz rozbudowy nowoczesnej infrastruktury dla prowadzenia działalności gospodarczej oraz pomoc w dostępie do wiedzy i doradztwo. Rozwojowi przedsiębiorczości sprzyjać będzie wzmocnienie powiązań między sektorem badawczo-rozwojowym a przedsiębiorstwami oraz zwiększanie dostępu i zakresu korzystania z usług publicznych on-line.
Dla funkcjonowania przedsiębiorstw istotne znaczenie ma usprawnienie wymiaru sprawiedliwości – od rejestrowania spółek w Krajowym Rejestrze Sądowym, po szybkie orzecznictwo w sprawach gospodarczych.

]]> http://www.ogn.com.pl/strategia-rozwoju-kraju/feed/ 0 http://www.ogn.com.pl/spolka-z-ograniczona-odpowiedzialnoscia/ http://www.ogn.com.pl/spolka-z-ograniczona-odpowiedzialnoscia/#comments Mon, 14 Dec 2009 11:26:43 +0000 admin http://seoteka.pl/wp/?p=330 Umowa spółki musi być sporządzona w formie Aktu Notarialnego. Spółka powstaje z chwilą zarejestrowania jej w sądzie ustawodawca wymaga, żeby kapitał takiej spółki nie był niższy niż 50000 zł

SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ – jest to spółka kapitałowa, która może być założona przez jedną albo większą liczbę osób w każdym celu prawnie dopuszczalnym z tym jednak ograniczeniem, że nie może ona być wyłącznie zawiązana przez jednoosobową spółkę z o.o. Umowa spółki musi być sporządzona w formie Aktu Notarialnego. Spółka powstaje z chwilą zarejestrowania jej w sądzie ustawodawca wymaga, żeby kapitał takiej spółki nie był niższy niż 50000 zł i dzieli się on na udziały z tym, że wartość udziału nie może być niższa niż 50 zł. Poza firmą, siedzibą, przedmiotem działalności, wysokością kapitału zakładowego, liczbą udziałów objętych przez każdego wspólnika obowiązkowo wspólnicy w umowie musza postanowić, czy w ich spółce wspólnik może mieć jeden udział czy większą liczbę udziałów. Jeżeli zdecydują się na zapis, że wspólnik może mieć jeden udział to konsekwencją tego zapisu jest to, że w takiej spółce udziały są różnej wartości i są podzielne, co oznacza w sensie prawnym i faktycznym, że wspólnik może rozporządzać udziałem (sprzedać, darować, obciążyć) w częściach ułamkowych 1/5, 1/10, 1/20, z tym jednak zastrzeżeniem powstała po takiej czynności udziały nie mogą mieć mniejszej wartości niż 50 zł. Gdyby przyjęto zapis, że wspólnik może mieć więcej niż jeden udział to w takiej spółce udziały są równe i nie są podzielne, a zatem obracać nimi można w całości np. 1, 2, 3.
Spółkę do rejestracji zgłasza zarząd, wniosek o rejestrację podpisują wszyscy członkowie zarządu, a do wniosku powinni dołączyć:
1) umowę spółki,
2) wykaz członków zarządu z adresami do doręczeń,
3) wykaz wspólników z imienia i nazwiska, a przy każdym z nich ilość i wartość udziałów jakie objął,
4) oświadczenia wszystkich członków zarządu na piśmie, że wkłady na pokrycie udziałów zostały zgromadzone,
5) wzory podpisów członków zarządu tzw. uwierzytelnione podpisy członków zarządu -złożone w obecności notariusza lub uprawnionego pracownika sądu, którymi to podpisami powinni się ci członkowie zarządu posługiwać przy składaniu oświadczeń w imieniu i na rachunek spółki np. przy zakładaniu umów.

Każdy ze wspólników spółki z o.o. ma równe prawa i obowiązki. Ma prawo do udziału w zysku proporcjonalnie do posiadanych udziałów, prawo do swobodnego obrotu udziałami z tym, że czynność taka, której zbycie objęto udział lub część udziału powinno być dokonane w formie pisemnej z podpisami notarialnie poświadczonymi. W umowie spółki obrót udziałami może być ograniczony np. uzależniony od zgody spółki. W takim wypadku zgody udziela Zarząd. Gdyby Zarząd odmówił zgody to o zezwolenie można się zwrócić do Sądu Rejestrowego. W spółce z o.o. za zobowiązania spółki odpowiada spółka całym swoim majątkiem, w tym kapitałem zakładowym utworzonym z wkładów wspólników. Organami spółki są: Zarząd, Rada Nadzorcza lub Komisja Rewizyjna oraz Zgromadzenie Wspólników. Zarząd prowadzi sprawy spółki i reprezentuje ją na zewnątrz. Zarząd może być jednoosobowy lub wieloosobowy. W skład Zarządu mogą wchodzić wspólnicy lub osoby spoza spółki. Zarząd może być ustanowiony na czas określony lub na kadencję. O tym wszystkim decydują w umowie wspólnicy. Każdy członek Zarządu ma prawo i obowiązek prowadzenie spraw spółki. W sprawach nie przekraczających zakresu zwykłych czynności każdy członek Zarządu może podjąć i wykonać taką czynność, jeżeli się sprzeciwi choćby jeden to wówczas do dalszego prowadzenia takiej sprawy potrzebna jest uchwała Zarządu. Uchwały zapadają bezwzględną większością głosów z tym, że decydują obecni na posiedzeniu, a pozostali nieobecni prawidłowo zostali o terminie posiedzenia powiadomieni. W wypadku równej liczby głosów głos prezesa jest decydujący. Członkowie Zarządu mają ustawowy zakaz prowadzenia działalności konkurencyjnej tzn., że nie wolno im w tym okresie podejmować i prowadzić takiej działalności, która była by sprzeczna z interesem prowadzonej spółki. Ustawodawca zobowiązał ich również do tego, by powstrzymali się od udziału w podejmowaniu decyzji w takich sprawach, w których istnieje sprzeczność interesów członka Zarządu, jego krewnych, powinowatych czy też osób, z którymi związany jest osobiście, a spółką.